Φοβάμαι το φόβο Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο
Αρθρογράφος: ΕΛΕΝΑ ΓΙΣΔΑΚΗ   Ημερομηνία δημοσίευσης: Δευτέρα, 16 Νοεμβρίου 2015 12:18

 

 

13 Νοεμβρίου 2015. Το Παρίσι δέχθηκε επίθεση. Δεκάδες νεκροί και τραυματίες, θύματα της τρομοκρατίας και του φανατισμού. Φρίκη και φόβος στη Γαλλία. Το ίδιο και στην Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο. Τα πρώτα συναισθήματα που κατάκλυσαν όλους ήταν οργή, πόνος, θλίψη.
Πρόκειται για πόλεμο, είπε ο Γάλλος Πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ, και στη συνέχεια αποφάσισε να σφραγίσει τα σύνορα. Της Γαλλίας. Της χώρας-σύμβολο για τη δημοκρατία και την αλληλεγγύη.


Και τότε φοβήθηκα. Φοβήθηκα την καινούργια ημέρα. Μια μέρα διαφορετική από όσες ζήσαμε μέχρι σήμερα. Μια μέρα γεμάτη φόβο, ρατσισμό, ξενοφοβία. Μια μέρα που ξημερώνει αβέβαια για τις ελευθερίες που κατακτήσαμε, για την ανθρωπιά που παλεύουμε, για τους στόχους που κατακτήσαμε. Γενική πεποίθηση ότι τίποτα δεν θα είναι το ίδιο.


Η είδηση ότι η σύνοδος των G20 στην Αττάλεια άλλαξε ατζέντα συζήτησης και το μεταναστευτικό θα συζητηθεί πλέον υπό το πρίσμα των επιθέσεων στο Παρίσι και της τρομοκρατίας, ήρθε ως φυσικό επακόλουθο.
Μια Ευρώπη που απέτυχε να κατακτήσει τους συστατικούς της στόχους, που δεν κατάφερε να προσφέρει αλληλεγγύη, να δώσει ασφάλεια και προοπτική στους πολίτες της, που δεν κατάφερε να προλάβει και αντ’ αυτού επιβάλει κατασταλτικά μέτρα σε ρακένδυτους ανθρώπους, αυτή η Ευρώπη είναι φυσικό ότι θα συζητήσει για την τρομοκρατία με κανόνες τρομοκρατίας.
Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές η σύνοδος είναι σε εξέλιξη. Δεν υπάρχει ούτε η παραμικρή ελπίδα, τα αποτελέσματά της να συνεισφέρουν θετικά στην πορεία της ανθρωπότητας. Με την ουσία της λέξης.


Φοβάμαι. Ότι η Γαλλία ήταν το σταυροδρόμι σε μια κατρακύλα χωρίς τέλος. Ότι ο φόβος θα σταλάξει στις καρδιές και τις ψυχές μας και θα μείνει εκεί. Θα μας μετατρέψει σε μοναχικά, φοβικά όντα, που θα ζουν, θα εργάζονται και θα κοιμούνται, πάντα μ’ αυτή τη σειρά.
Φοβάμαι μην μπας κι αυτός ο φόβος που μας ποτίζουν λίγο-λίγο θα κερδίσει όλο και περισσότερο χώρο. Κι εμείς δεν θα είμαστε ποτέ ξανά οι ίδιοι.


Κι είναι τώρα που πρέπει να βρούμε δύναμη να κοιτάξουμε αυτό το φόβο κατάματα και να τον ξορκίσουμε. Να μην αφήσουμε να δημιουργηθούν ακραίες λογικές φανατισμού, ρατσισμού, γενικευμένων κανόνων, φασισμού.
Αυτό είναι το στοίχημα τώρα. Να παλέψουμε τον φόβο μας...

 
Συντασσόμαστε, αλλά... Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο
Αρθρογράφος: ΕΛΕΝΑ ΓΙΣΔΑΚΗ   Ημερομηνία δημοσίευσης: Δευτέρα, 26 Οκτωβρίου 2015 01:04

Διαβάστε περισσότερα: Συντασσόμαστε, αλλά...
 
Καιρός για πεντοζάλη Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο
Αρθρογράφος: ΕΛΕΝΑ ΓΙΣΔΑΚΗ   Ημερομηνία δημοσίευσης: Σάββατο, 19 Σεπτεμβρίου 2015 14:25

elena g

 

 

Είναι μέρες τώρα που μιλώ συνεχώς με υποψηφίους, εκπροσώπους κομμάτων, πολιτικούς. Παράλληλοι μονόλογοι, όλο και σπανιότερες οι στιγμές που διακρίνω φλόγα στο βλέμμα, όλο και λιγότερο το ενδιαφέρον... Πότε έγινε έτσι η πολιτική; Πότε έγινε έτσι η δημοσιογραφία; Πότε σταματήσαμε να ξεχωρίζουμε την αριστερά από τη δεξιά; Πότε η προεκλογική συζήτηση ξεκίνησε και σταμάτησε στο μουστάκι του Βαγγέλη και στο ύψος του Τσίπρα;

 

Είναι μέρες τώρα που γυρνά διαρκώς στο μυαλό μου η κουβέντα ενός παιδικού φίλου, του Χάρη. «Η αριστερά τελευταία, είναι μια ξεχειλωμένη έννοια» μου είπε όχι πολύ καιρό πριν. Ο Χάρης. Επαναστάτης από τότε, συνεχίζει, με μια σχεδόν εφηβική φρεσκάδα, τον ίδιο συνεπή δρόμο, χωρίς διλήμματα.
Και μετρώ και ξαναμετρώ το γραπτό της Όλγας, που δημοσιεύουμε λίγο πιο κάτω στο corfupress. «Όλα τα ΝΑΙ που μπαίνουν στη θέση των ΟΧΙ εκτιμώνται πολλαπλώς και εξαργυρώνονται αντιστοίχως» μου θυμίζει, γυρνώντας με λίγο πίσω στο χρόνο, τότε που πήραν το ΟΧΙ μας και το έκαναν ΝΑΙ, χωρίς εξήγηση, χωρίς ντροπή...
Κι ακούω τον Μάνο, να με κοιτά στα μάτια και να ρωτάει «και τώρα τι ψηφίζουμε;». Τον Μάνο, που ενθουσιάστηκε και απογοητεύτηκε μέσα σε λίγες μέρες. Που πάντα ήταν ο σταθερός, εκείνος που ήξερε από νωρίς τι και ποιον θα ψηφίσει. Που δεν διαπραγματευόταν την ψήφο του.
Και το Δημοσθένη που σταθερά μου επαναλαμβάνει ότι δεν θα μας τσακίσουν.
Και φίλους να μου λένε ότι δεν ξέρουν αν θα ψηφίσουν κι άλλους να παραδέχονται ότι στράγγιξαν από ελπίδα και «θα προσέλθουν εις την κάλπη για να μην μπει η χώρα σε άλλες περιπέτειες»....

 

Είναι μέρες τώρα που σταθερά μόνο ακούω. Ακούω, αφουγκράζομαι και δεν μιλώ.

 

Είναι, όμως, μέρες τώρα που αποφάσισα ότι το δρόμο που διαλέξαμε πρέπει να τον διαβούμε μέχρι το τέλος. Με ανηφοριές, στροφές και δυσκολίες, αλλά μέχρι το τέλος. Γιατί πρέπει να σταθούμε στα πόδια μας και να υπερασπιστούμε ζωές, αξιοπρέπειες και αξίες. Γιατί το ΟΧΙ μας είναι ΟΧΙ και αυτό πρέπει να καταλάβουν ως το τέλος. Γιατί τα μνημόνια δεν είναι δεξιά ή αριστερά. Είναι μνημόνια. Και οδηγούν σε απελπισία, ένδεια και ξεπούλημα αυτού που είμαστε, όσων ελπίζουμε, εκείνων που θα δημιουργήσουμε.

 

Είναι μέρες τώρα που το μόνο που σιγοψιθυρίζω είναι το ρεφρέν από εκείνο το καινούργιο κρητικό τραγούδι:
«Άντε να σταθώ στα πόδια μου,
μετά από τόσα χτυπήματα,
έχω ξεχάσει τα βήματα,
μα δεν με παίρνει να πω δεν μπορώ,
πρέπει να μπω στο χορό».

 

Καλό βόλι, αδέλφια. Καιρός για πεντοζάλη...

 

 
Από όλους εμάς, ένα μεγάλο ευχαριστώ Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο
Αρθρογράφος: ΕΛΕΝΑ ΓΙΣΔΑΚΗ   Ημερομηνία δημοσίευσης: Τρίτη, 06 Οκτωβρίου 2015 17:29

elena g

 

 

Η εφημερίδα που κυκλοφορεί από την προηγούμενη εβδομάδα είναι αποτέλεσμα πολλών ωρών δουλειάς, ατέλειωτων συζητήσεων, εντάσεων, τσακωμών και γέλιου, αμέτρητης υπομονής και δεκάδων τηλεφωνημάτων, εξαντλητικής γκρίνιας και μεγάλης χαράς.

Είναι το αποτέλεσμα ενός χρόνου δοκιμής με την Corfu-free-Press, πριν αποφασίσουμε εντέλει να «δεσμευτούμε» ενώπιον κοινού και αναγνωστών με την Corfu Press – Corfu Sports, που πλέον κυκλοφορεί σε όλα τα περίπτερα, όλης της Κέρκυρας.

Το εγχείρημα της δημιουργίας μιας εφημερίδας μοιάζει λίγο με γέννα: έχει στοιχεία προσμονής και ελπίδας αλλά και φόβου, αγωνίας και κινδύνου. Έχει πολλά χαμόγελα και πολύ ένταση. Εμείς αυτό το διάστημα τα βιώσαμε όλα στο έπακρο.

Και όταν τυπώθηκε το πρώτο φύλλο, νιώσαμε περηφάνια. Και αναμονή όλη την εβδομάδα για να δούμε, αν αυτό που φτιάξαμε και αγαπήσαμε, θα μιλούσε και στη δική σας καρδιά.
Αυτή τη πρώτη εβδομάδα αναμονής ήταν αργή και βασανιστική, αλλά άξιζε τον κόπο.
Η ανταπόκριση στην πρώτη απόπειρά μας να βγούμε στα περίπτερα αγκαλιάστηκε από εσάς και σας ευχαριστούμε από καρδιάς γι’ αυτό.

Έξι χρόνια από τη δημιουργία του corfupress.com, η εφημερίδα μας έρχεται να συμπληρώσει αυτό που όλοι εμείς ονειρευόμαστε.
Το όνειρό μας δεν σταματά εδώ. Προχωρά και μαζί και εμείς, έτοιμοι πάντα για νέα ταξίδια.

Από όλους εμάς ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους εσάς. Γιατί είστε μαζί μας όλα αυτά τα χρόνια, αποδεικνύοντας ότι δεν χρειάζονται «μεγάλες τσέπες», ούτε «γερές πλάτες» για να μπορέσεις να κάνεις πραγματικότητα ένα δημοσιογραφικό εγχείρημα.

Αρκεί η δημοσιογραφία να κάνει τη δουλειά της και να είναι κομμάτι του κόσμου. Αρκεί αυτό κι εσείς το αποδείξατε.
Υποκλινόμαστε...

 
Ουδείς αναντικατάστατος! Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο
Αρθρογράφος: ΕΛΕΝΑ ΓΙΣΔΑΚΗ   Ημερομηνία δημοσίευσης: Σάββατο, 29 Αυγούστου 2015 09:30

elena g

 

Πιο γελοίο επιχείρημα από αυτό που χρησιμοποιεί ο παραιτηθείς πρωθυπουργός δεν έχει υπάρξει, σε προεκλογική περίοδο. «Βρείτε», λέει, «έναν καλύτερο από εμένα».
Καλύτερο σε τι; Στην υπογραφή και εφαρμογή μνημονίων; Στην χάλκευση αποτελεσμάτων δημοψηφίσματος; Στην προεκλογική παροχολογία και στο εμπόριο ελπίδας; Στην κατεδάφιση ονείρων και ελπίδων;

Σε τι καλύτερος, δεν απαντά ο κ. Τσίπρας.
Πώς να απαντήσει άλλωστε ένας πρωθυπουργός που μεταλλάχθηκε από αριστερό επαναστάτη σε ταπεινό εξυπηρετητή της καθεστηκυίας τάξης, που παραδέχθηκε ότι υπέκυψε όντας ο πρώτος άρχοντας της χώρας σε πιέσεις της τρόικας και των οικονομικών συμφερόντων, που κατάντησε να του κουνούν το δάχτυλο όλοι εκείνοι που είναι υπεύθυνοι για το ξεπούλημα της χώρας τα προηγούμενα χρόνια;

Σε τι καλύτερος, αλήθεια;
Και γιατί καλύτερος;
Τι διαφορά έχει το μνημόνιο Τσίπρα από το μνημόνιο Σαμαρά και Παπανδρέου, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ; Τι διαφορά έχει η συμπεριφορά Τσίπρα από τη συμπεριφορά των πλέον ακραιφνών νεοφιλελεύθερων πολιτικών δυνάμεων;

 

Ακόμη όμως και ως προεκλογικό σλόγκαν, η υπερφίαλη φράση «βρείτε έναν καλύτερο από εμένα» που υποκρύπτει ένα υπερμέγεθες εγώ, είναι ευθέως αντίστροφη στην αγωνία, την ευαισθησία και την αναζήτηση του καλύτερου, που παλεύει η Αριστερά.
Πότε άλλαξε ο Τσίπρας και γιατί είναι ένα ερώτημα, ενδιαφέρον ίσως να απαντηθεί σε μεταγενέστερη φάση, από αυτή που ζούμε τώρα. Γιατί τώρα εκείνο που πρωτεύει είναι να πάρουμε ξανά την ελπίδα στα χέρια μας και να την κάνουμε ένα καλύτερο αύριο. Να σταματήσουμε να παλεύουμε με τα γιατί, τα αν και τα όταν και να απαλλαγούμε από τις ψευδαισθήσεις που, γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε, κατέλαβαν τους περισσότερους από εμάς.

 

Η Αριστερά, σε πείσμα πολλών δεν νικήθηκε, όπως ο άλλοτε αριστερός Αλέξης ομολόγησε. Ο ίδιος ίσως, μαζί με το εγώ του, άντε και τον Φίλη που επιμένει να μας κάνει μαθήματα οικιακής οικονομίας, ζηλώνοντας τη δόξα Πάγκαλου. Ο Τσίπρας και όσοι παραμένουν σε ένα κόμμα, που αυτοαποκαλείται αριστερό, εφαρμόζοντας μνημόνια με την ίδια προθυμία με τους δεξιούς προκατόχους τους, αναμασώντας τη θλιβερή παραδοχή «δεν μπορούσαμε να κάνουμε αλλιώς», δεν είναι απλά διαχειριστές της μιζέριας μας. Είναι οι κυρίως υπεύθυνοι για αυτήν.

 

Γι' αυτό σε τούτες τις εκλογές αναμετρώνται δύο πράγματα: η νοοτροπία της κακομοιριάς, της ήττας και της κατρακύλας και η απόφαση της αντίστασης, της υλοποίησης του ΟΧΙ και της αξιοπρέπειας. Οι Έλληνες δεν έσκυψαν το κεφάλι με τις τράπεζες κλειστές (τώρα επιτέλους καταλάβαμε γιατί), με μισθούς και συντάξεις της πείνας και με τα κάθε λογής παπαγαλάκια να προβλέπουν πείνα, δυστυχία και τις επτά πληγές του Φαραώ, σε περίπτωση που υπερίσχυε το ΟΧΙ.

 

Δεν θα σκύψουν το κεφάλι ούτε τώρα... Και θα βρουν έναν καλύτερο ηγέτη, χωρίς πισωγυρίσματα σε δοκιμασμένες και καθόλου πετυχημένες συνταγές του παρελθόντος. Ή θα επιμείνουν στην αναζήτηση μέχρι να τον βρουν.

Άλλωστε ουδείς αναντικατάστατος....