Είναι η Περιφέρεια Ιόνιων Νησιών εγκλωβισμένη στη μνημονιακή πολιτική; Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο
Αρθρογράφος: ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΤΑΛΛΗΝΟΣ*   Ημερομηνία δημοσίευσης: Τετάρτη, 27 Αυγούστου 2014 13:03

http://www.corfupress.com/news/images/metallinos-pavlos-small.JPG

Από την 1η Σεπτεμβρίου, τη διοίκηση της Περιφέρειας Ιονίων νησιών (ΠΙΝ) αναλαμβάνει η ΑΝΑΣΑ, η παράταξη που υποστήριξε ο ΣΥΡΙΖΑ στην Περιφέρεια Ιονίων νησιών, στις αυτοδιοικητικές εκλογές του Μάη («Τρεις κάλπες, μια ψήφος»).

Παρόλα αυτά, η ηττημένη παράταξη του μερκελιστή Σπ. Σπύρου, πριν την παράδοση της εξουσίας διαμόρφωσε προϋποθέσεις που καταρχήν φαίνονται ικανές να δυσχεράνουν τις πολιτικές που σχεδιάζει να υλοποιήσει η ΑΝΑΣΑ με επικεφαλής τον Θόδωρο Γαλιατσάτο. Συγκεκριμένα:

- συντάχθηκε υπό την επίβλεψη και με την επιμέλεια της Γενικής Διεύθυνσης Αναπτυξιακού Προγραμματισμού και Υποδομών-ΠΙΝ (ΓΔΑΠΥ-ΠΙΝ), «Κείμενο Θέσεων για τις Κατευθύνσεις Εθνικής Αναπτυξιακής Στρατηγικής 2014-2020», του οποίου οι κατευθυντήριοι άξονες και οι προτεινόμενες πολιτικές θα έχουν θεσμοθετηθεί σε ΦΕΚ περί τα τέλη του 2014, σε αντικατάσταση του «Περιφερειακού Πλαισίου Χωροταξικού Σχεδιασμού και Αειφόρου Ανάπτυξης» (ΦΕΚ 56 Β', 19 Ιανουαρίου 2004).

- συντάχτηκε, αναρτήθηκε στο Διαδίκτυο μέσω της Ενδιάμεσης Διαχειριστικής Αρχής-ΠΙΝ (ΕΔΑ-ΠΙΝ) και «κλείδωσε» το ΠΕΠ Ιονίων 2014-2020.

(α) Σύμφωνα με την εισήγηση «Η περιφερειακή στρατηγική Ιονίων Νήσων για την περίοδο 2014-2020» της ΕΔΑ-ΠΙΝ, το 33,35% του ΠΕΠ (Θ.Σ. 10 & Θ.Σ. 9) προορίζεται για την αναπαραγωγή της απασχολησιμότητας και του «μαγειρέματος» των στατιστικών στοιχείων που καταγράφουν την ανεργία και την κοινωνική εξαθλίωση μέσω σεμιναρίων, επιδοτούμενων προγραμμάτων εκπαίδευσης κ.ά. ενώ για τη «Βελτίωση της ανταγωνιστικότητας των μικρομεσαίων επιχειρήσεων» (Θ.Σ. 3) προορίζεται μόνο το 5,85% του ΠΕΠ και για την «Ενίσχυση της έρευνας, της τεχνολογικής ανάπτυξης και της καινοτομίας» (Θ.Σ. 1) προορίζεται μόνο το 1,95% του ΠΕΠ.

Αναδεικνύεται δηλαδή, με τον πλέον κρυστάλλινο τρόπο ο ταξικός προσανατολισμός των χρηματοδοτούμενων πολιτικών του ηττημένου περιφερειάρχη Σπύρου, ο οποίος επικεντρώνεται στην υλοποίηση μη αναπαραγωγικών δράσεων και την παροχή υπηρεσιών. Σύμφωνα με τα κείμενα των ΓΔΑΠΥ-ΠΙΝ και ΕΔΑ-ΠΙΝ για την περίοδο 2014-2020 επελέγησαν πολιτικές αναπαραγωγής του πλήθους του εφεδρικού στρατού ανέργων, μεγέθυνσης του συγκεντροποιημένου κεφαλαίου των Ιονίων και αναδιανομής του παραγόμενου πλούτου προς όφελος μιας ολιγοπληθούς ελίτ, που μέσω της κερκυραϊκής κοινωνικής ηγεμονίας κυβερνά την Περιφέρεια Ιονίων νησιών.

(β) Είναι τόσο υποκριτική η μνημονιακή πρακτική που χαρακτηρίζει τον απερχόμενο περιφερειάρχη, ώστε σύμφωνα με την εισήγηση «Η περιφερειακή στρατηγική Ιονίων Νήσων για την περίοδο 2014-2020», η αναπαραγωγή και επέκταση τόσο του πρωτογενή και δευτερογενή τομέα, όσο και οι περιστροφές της αξίας των παραγωγικών συντελεστών και των εμπορευμάτων προσδιορίζεται ότι θα χρηματοδοτηθούν από τα τομεακά προγράμματα, δηλαδή από τα κονδύλια που διαχειρίζεται η κοινωνική γραφειοκρατία της συγκυβέρνησης Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ!!!

(γ) Τροποποιήσεις, μεταβολές και κάθε είδους ανακατανομές στα κονδύλια του ΠΕΠ, είναι εφικτή μόνο μέσω των διαδικασιών που ορίζει η Ε.Ε. και διαχειρίζεται η δική της γραφειοκρατική δομή στις συνεδριάσεις της Επιτροπής Παρακολούθησης του ΠΕΠ Ιονίων.

Επομένως, συσσωρεύονται προϋποθέσεις κοινωνικής σύγκρουσης μεταξύ ΑΝΑΣΑ/ΣΥΡΙΖΑ, από τη μια και εκτελεστών του Μνημονίου και της τρόικας, από την άλλη.

Παρόλα αυτά, τα εμπόδια που η συντήρηση έθεσε διά των υπηρεσιακών συνεργατών της, πριν παραδώσει την εξουσία, μπορούν να παρακαμφθούν. Συγκεκριμένα, η ΠΙΝ μπορεί:

- να συνάψει προγραμματικές συμβάσεις με τους δήμους των νησιών του Ιονίου, κοινωνικούς φορείς και εταίρους που δρουν εντός της περιοχής που περικλείεται από τον άξονα διαπεριφερειακής παράκτιας οικονομικής συνεργασίας των Ιονίων (ΦΕΚ 56 Β', 19 Ιανουαρίου 2004)

- να αναζητήσει οικονομικές συνεργασίες στην Αδριατική και το Ιόνιο, εντός του ζωτικού θαλασσίου χώρου της, με φορείς των Βαλκανίων και της Ε.Ε., όπως για παράδειγμα είναι το κονσόρτσιουμ λιμανιών NAPA (Βενετία, Τεργέστη, Ριέκα και Κόπερ), η δράση INWAPO κ.λπ.

- να ενδυναμώσει τις υπάρχουσες εμπορικές ανταλλαγές μεταξύ των παραγωγικών συντελεστών στον πρωτογενή και δευτερογενή τομέα του Ιονίου και μέσω αυτών να αντλήσει πόρους απευθείας από τις δράσεις των Γενικών Διευθύνσεων στις Βρυξέλλες με σκοπό να υλοποιήσει πολιτικές μεγέθυνσης και επέκτασης των τριών τομέων της παραγωγής, έχοντας υπόψη ότι:

οι συνθήκες αναπαραγωγής και επέκτασης του τουριστικού κλάδου έχουν αναχθεί σε προϋποθέσεις αναπαραγωγής και επέκτασης της κερκυραϊκής οικονομίας

η αξιοποίηση των συνθηκών εκτέλεσης της συνολικής κυκλοφορίας του κοινωνικού κεφαλαίου ξεχωριστά σε Λευκάδα, Κεφαλονιά-Ιθάκη και Ζάκυνθο και η ενδυνάμωση της υπάρχουσας μεταξύ τους επικοινωνίας μπορεί να άρει την σπατάλη σε παραγωγικούς συντελεστές στα Ιόνια, διαμορφώνοντας προϋποθέσεις μεγέθυνσης του προϊόντος

Ανακεφαλαιώνοντας, συμπεραίνεται ότι φαίνεται αναπόφευκτη η πολιτική σύγκρουση της ΑΝΑΣΑ με τη μνημονιακή γραφειοκρατία. Εκκινούν από αντίπαλες αφετηρίες, οι οποίες στο πεδίο του κοινωνικού ανταγωνισμού θα οδηγήσουν σε ρήξη, δεδομένου ότι έγκαιρα η συντήρηση προέβλεψε το ενδεχόμενο ήττας της και έθεσε προϋποθέσεις οικονομικού στραγγαλισμού των πολιτικών του ταξικού αντιπάλου της. Εντούτοις, η αξιοποίηση του ανταγωνισμού στην αγορά προς όφελος των κοινωνικών αγώνων και διεκδικήσεων φαίνεται ότι μπορεί να αξιοποιηθεί ως επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ.

 

* Ο δρ Παύλος Μεταλληνός είναι καθηγητής-ΣΕΠ στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο, οικονομολόγος-πολιτικός μηχανικός, Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

 
Εκλογές Περιφερειάρχη 2014 και το ξεπούλημα των Πετρελαίων του Ιονίου. Έως πότε; Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο
Αρθρογράφος: ΔΡ. ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΤΑΛΛΗΝΟΣ*   Ημερομηνία δημοσίευσης: Τετάρτη, 15 Ιανουαρίου 2014 01:28

foto metallinosΣτην ομιλία μου στο Εμπορικό Επιμελητήριο της Κέρκυρας το 2007 με θέμα «Κερκυραϊκή Πραγματικότητα, Αλήθειες και Ψέματα - Η Χρηματοδότηση της Οικονομικής Κρίσης από το 4ο Κ.Π.Σ. & τα Διευρωπαϊκά Δίκτυα (Trans-European Networks)» (24 Φεβρουαρίου 2007), είχα εισάγει το θέμα λέγοντας: «Αυτός ο χάρτης δείχνει την Κέρκυρα μετά από 5 χρόνια (2012). Αυτή είναι η πραγματικότητα. Βλέπετε, κάτω από την Κέρκυρα περνάει μια διακεκομμένη γραμμή. Είναι ο αγωγός φυσικού αερίου, που (από το 1993) έχει αποφασιστεί να μην περάσει από την Κέρκυρα. Στα αριστερά της Κέρκυρας βλέπουμε μια γαλάζια διακεκομμένη γραμμή. Αυτή η διακεκομμένη γραμμή βρίσκεται πάνω στον άξονα του χρηματοδοτικού προγράμματος “Θαλάσσιος Διάδρομος Αδριατικής-Ιονίου”. Σε 5 χρόνια (2012) βλέπετε ότι και η Ενέργεια και οι Μεταφορές θα μας έχουν ξεπεράσει και η Κέρκυρα θα αναχθεί σε μία “βραχονησίδα”. Ενώ θα συνεχίζουμε να αναρωτιόμαστε γιατί δεν έρχεται κόσμος, γιατί έχουμε κρίση κι εμείς δεν κάνουμε τίποτα και τα Προγράμματα λήγουν»1.

 

image002

Πριν μερικές εβδομάδες, δημοσιεύτηκε ότι η έδρα του Λιμεναρχείου Κερκύρας θα μεταφερθεί στην Ηγουμενίτσα και ότι ο έτερος ελληνικός αερομεταφορέας, η Ετζίαν (Aegean Airlines) σταματά τις πτήσεις προς και από την Κέρκυρα, κατά την 6μηνη χειμερινή περίοδο. Τα γεγονότα αυτά έρχονται να επισφραγίσουν τον επαναπροσδιορισμό της αξίας που έχει η Κέρκυρα (η έδρα της Περιφέρειας Ιονίων νησιών και κατ’ επέκταση η ίδια η Περιφέρεια Ιονίων νησιών) για την κεντρική διοίκηση, ο οποίος (επαναπροσδιορισμός της αξίας της Κέρκυρας) βρίσκεται σε εξέλιξη ήδη από τη δεκαετία του 1990 με τον σταδιακό αποκλεισμό της Κέρκυρας από το δρομολόγιο Ελλάδας-Ιταλίας και την άρση της λειτουργίας του παραρτήματος της Τράπεζας της Ελλάδας στο νησί. Η κεντρική διοίκηση, η ελληνική κυβέρνηση, δηλαδή η Ελλάδα αυτοβούλως απαλλάχτηκε από τη διαμόρφωση δομικών προϋποθέσεων αναπαραγωγής και επέκτασης του «εθνικού» καπιταλισμού (: διαχείριση των μεταφορών και διαχείριση της κυκλοφορίας του χρήματος), σηματοδοτώντας το βήμα προς βήμα κόψιμο του ομφάλιου λώρου που συνδέει τα Ιόνια νησιά με την κρατική ελλαδική επικράτεια. Έτσι, μόνο ως συμπτωματικά και τυχαία γεγονότα δεν μπορούν να εκληφθούν, αντικειμενικές αλήθειες

•    όπως είναι η κατάληψη της τελευταίας 13ης θέσης από την Περιφέρεια Ιονίων νησιών, μεταξύ των Περιφερειών της Ελλάδας, όσον αφορά στην απορρόφηση των ευρωπαϊκών χρηματοδοτήσεων του 3ου Κ.Π.Σ. (Π.Ε.Π.) για την περίοδο 2000-2006 (+2: 2008), με μια διαφορά περίπου 112.000.000 ευρώ από το προτελευταίο Βόρειο Αιγαίο 2. Δηλαδή, με μια διαφορά που είναι ίση περίπου με το μισό του συνολικού ποσού που η Περιφέρεια Ιονίων νησιών απορρόφησε !!!

•    όπως είναι η μη κατασκευή του Άξονα Βορρά-Νότου στην Κέρκυρα καίτοι έχει εκπονηθεί από το 2004 Επιχειρησιακό Σχέδιο Οδοποιίας από τη Νομαρχία Κερκύρας

 

image004

 

και η σχετική χρηματοδότηση προκηρύχτηκε 5 (!!!) φορές.

 

image008

 

•    όπως είναι η μη απορρόφηση από την Περιφέρεια Ιονίων νησιών χρηματοδοτήσεων
 
i.    από το Πρόγραμμα των Διευρωπαϊκών Δικτύων Μεταφορών (Trans-European Transport Network) καίτοι δράσεις του συνεχώς προκηρύσσονταν κάθε χρόνο από το 2004 μέχρι το 2010

image009

 

ii.    από το Πρόγραμμα Marco-Polo καίτοι αυτό συνεχώς προκηρύσσετε κάθε χρόνο από το 2009 έως σήμερα 3, με αποτέλεσμα την εκδήλωση γεγονότων

 

image013

 

όπως είναι για παράδειγμα, η άρση της ακτοπλοϊκής σύνδεσης της Ιθάκης με την Κεφαλονιά 4, η δυσχέρεια της επικοινωνίας Διαποντίων και Παξών με την Κέρκυρα, η δυσχέρεια της επικοινωνίας των νησιών του Ιονίου μεταξύ τους (: επιχείρημα που χρησιμοποιείται για να τεκμηριωθεί η διάλυση της Περιφέρειας Ιονίων νησιών), η δυσχέρεια της επικοινωνίας της Κέρκυρας με την Ηγουμενίτσα (: πολύ ακριβό εισιτήριο, μη τακτικά δρομολόγια, γερασμένα πλοία κ.λπ.) και την Ιταλία.

Η κεντρική διοίκηση, η ελληνική (με άλλα λόγια) κυβέρνηση, η Ελλάδα δηλαδή, κόβει τους δεσμούς της έναν προς ένα με τα νησιά του Ιονίου συνεχώς από τη δεκαετία του 1990 μέχρι σήμερα. Αναγκαία προϋπόθεση για την επίτευξη του συγκεκριμένου σκοπού είναι η «παραχώρηση» της Κέρκυρας, του επιχειρησιακού προπυργίου της Αδριατικής.

 

image024

(πηγή: Π. Μεταλληνός, Μεταξύ Ευρώπης και Ελλάδας-Η διαχείριση του ανταγωνισμού στην κερκυραϊκή Αγορά ως προϋπόθεση παραχώρησης εθνικής κυριαρχίας, εκδ. Λεξίτυπον, Αθήνα 2012)



Πρόκειται για μια παραχώρηση, η οποία ξεκίνησε με την θεσμοθέτηση του Αναπτυξιακού νόμου 1262 του 1982 (άρθρο 3, παρ. 2), που έδωσε το έναυσμα της δρομολόγησης για τη μετακίνηση παραγωγικών συντελεστών από τον πρωτογενή (γεωργία, αλιεία) και δευτερογενή (μεταποίηση, βιοτεχνία, βιομηχανία) τομέα της κερκυραϊκής Οικονομίας στον τριτογενή (παροχή υπηρεσιών, τουρισμός), τον εγκλωβισμό τους σε αυτόν και στη συνέχεια την ομηρία των κερκυραϊκών επιχειρήσεων και των κατοίκων στους Βρετανούς τουριστικούς ατζέντιδες και την εξαγορά των περιουσιών τους από τους Βρετανούς κτηματομεσίτες, με τελικό αποτέλεσμα τον αποικισμό5  του νησιού και την υλοποίηση του σκοπού, που ο Γενικός Εισαγγελέας της Ιονίου Πολιτείας Δ. Κουρκουμέλης είχε θέσει από το 1856 στον Άγγλο Αρμοστή Γιάνγκ 6.
Σε αυτό το πλαίσιο, η κυοφορούμενη παραχώρηση της εκμετάλλευσης και αξιοποίησης των κοιτασμάτων πετρελαίου και υδρογονανθράκων του Ιονίου 7, δεν αποτελεί παρά το επιστέγασμα μιας ιστορικής εξέλιξης, που απέβλεπε στην ανακατάληψη της δυτικής Ελλάδας από τον Αγγλοσάξονα. Άλλωστε, αποδεικνύεται ότι η ύπαρξη κοιτασμάτων πετρελαίου στο Ιόνιο ήταν γνωστή ήδη, πριν τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν για την υπόλοιπη Ελλάδα καμία σχετική πληροφόρηση δεν υπήρχε 8

 

image026

 

Έτσι, η κατοχή της Κέρκυρας αποτελεί αναγκαία συνθήκη για εκείνη την επιχείρηση που θα αντλήσει και θα εμπορευτεί τα κοιτάσματα και εν γένει τον ορυκτό πλούτο του Ιονίου. Από εδώ πηγάζει και ο επαναπροσδιορισμός των εργασιακών σχέσεων, των παραγωγικών σχέσεων και των εμπορικών σχέσεων, που τείνουν να αποκρυσταλλωθούν στα Ιόνια, ιδιαίτερα μετά το 2000. Από εδώ πηγάζει και η είσοδος της κερκυραϊκής Οικονομίας σε τεχνητή κρίση υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου για μια περίοδο εικοσιπέντε χρόνων περίπου (1987-2010) 9. Η αντικειμενική σκοπιμότητα της πολιτικής αρχής (της διορισμένης από την ελληνική κυβέρνηση μέχρι πρότινος ηγεσίας) της Περιφέρειας Ιονίων νησιών και των Κερκυραίων αιρετών του «Καποδίστρια» είχε πάψει να είναι η διαχείριση των προϋποθέσεων αναπαραγωγής και επέκτασης του ελληνικού καπιταλισμού, που μέσω της Αγοράς θα μεγέθυνε τα οφέλη του και κατ’ επέκταση το ιδιοποιούμενο ποσοστό κέρδους που αυτός αντλούσε από τις επιχειρηματικές δραστηριότητες του στα Ιόνια νησιά. Αντίθετα, σκοπός του εκάστοτε Περιφερειάρχη αποδεικνύεται ότι ήταν μια αθόρυβη παράδοση των Ιονίων και παραλαβή τους από τις υπερεθνικές επιχειρήσεις, που θα προετοίμαζαν τις συνθήκες ανόρυξης και εκμετάλλευσης του ορυκτού πλούτου του Ιονίου 10. Δομική προϋπόθεση για την επίτευξη του συγκεκριμένου στόχου ήταν η κατάληψη της Κέρκυρας και ο διορισμένος Νομάρχης ή ο Περιφερειάρχης ήταν οι οντότητες που θα υλοποιούσαν την εφαρμογή της ειλημμένης, μετά την ανάληψη της κυβερνητικής εξουσίας από το ΠΑ.ΣΟ.Κ. (1981) έως σήμερα (2013), πολιτικής απόφασης.
Βέβαια, κανείς Περιφερειάρχης δεν έχει τη δύναμη μόνος του, δίχως την ανοχή έστω, αν όχι υποστήριξη πολλών εκ των εν γένει κρατικών μηχανισμών, να υλοποιήσει και να εφαρμόσει τις πολιτικές πρακτικές, που οδήγησαν στη συγκεκριμένη εξέλιξη. Από την έναρξη λειτουργίας της Περιφέρειας Ιονίων νησιών μέχρι σήμερα, Νομάρχες Κερκύρας, Δήμαρχοι Κερκύρας, πρόεδροι Τοπικής Ένωσης Δήμων και Κοινοτήτων Κερκύρας, πρόεδροι Συνδέσμου Καθαριότητας Κερκύρας, πρόεδροι Τεχνικού Επιμελητηρίου Κερκύρας, πρόεδροι Εμπορικού Επιμελητηρίου Κερκύρας κ.λπ. στο σύνολο τους, ευθύνονται εξίσου με τους Περιφερειάρχες διότι ως μέλη του Περιφερειακού Συμβουλίου (πριν τις Εκλογές 2010) και της Επιτροπής Παρακολούθησης του Π.Ε.Π. Ιονίων Νησιών (: της Επιτροπής που διαμορφώνει τις προϋποθέσεις διανομής των χρηματοδοτήσεων από τα ευρωπαϊκά Πακέτα) δεν απέτρεψαν τη λήψη αποφάσεων των Περιφερειαρχών με συγκεκριμένη στόχευση, αλλά αντίθετα συνεχώς τις ενέκριναν, ψηφίζοντας τες, αβαντάροντας τες. Επιπλέον, από τη έναρξη λειτουργίας της Περιφέρειας Ιονίων Νησιών μέχρι σήμερα, Νομάρχες Κερκύρας, Δήμαρχοι Κερκύρας, πρόεδροι Τοπικής Ένωσης Δήμων και Κοινοτήτων Κερκύρας, πρόεδροι Συνδέσμου Καθαριότητας Κερκύρας, πρόεδροι Τεχνικού Επιμελητηρίου Κερκύρας, πρόεδροι Εμπορικού Επιμελητηρίου Κερκύρας κ.λπ. στο σύνολο τους, ευθύνονται εξίσου με τους Περιφερειάρχες διότι δεν χρησιμοποίησαν κι ούτε χρησιμοποιούν την εν γένει πολιτική εξουσία τους προκειμένου ως εκφραστές της κοινωνίας να εφαρμόσουν πολιτικές ανεξάρτητες από εκείνες των Περιφερειαρχών. Αντίθετα, από τη έναρξη λειτουργίας της Περιφέρειας Ιονίων Νησιών μέχρι σήμερα, Νομάρχες Κερκύρας, Δήμαρχοι Κερκύρας, πρόεδροι Τοπικής Ένωσης Δήμων και Κοινοτήτων Κερκύρας, πρόεδροι Συνδέσμου Καθαριότητας Κερκύρας, πρόεδροι Τεχνικού Επιμελητηρίου Κερκύρας, πρόεδροι Εμπορικού Επιμελητηρίου Κερκύρας κ.λπ. στο σύνολο τους, ευθύνονται εξίσου με τους Περιφερειάρχες διότι συνέπλευσαν και συμπλέουν με τους Περιφερειάρχες υποτάσσοντας το συμφέρον της κοινωνίας στο αυστηρά δικό τους είτε προσωπικά πολιτικό, είτε επιχειρηματικό-οικονομικό συμφέρον. Ενδεικτικά μπορεί να αναφερθεί η περίπτωση του προέδρου του παραρτήματος του Τεχνικού Επιμελητηρίου Κερκύρας Νίκου Σπίγγου, ο οποίος όντας πρόεδρος του παραρτήματος του Τεχνικού Επιμελητηρίου Κερκύρας, ταυτόχρονα ως ιδιώτης επαγγελματίας μελετητής δημοσίων τεχνικών έργων συμμετείχε με τις «ευλογίες» του Νομάρχη Κερκύρας Στέφανου Πουλημένου και του Περιφερειάρχη Ιονίων νησιών Σωτήρη Βόσδου, στην (παράνομη σύμφωνα με τους ισχύοντες κανόνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ελληνικής Δημοκρατίας) κατάτμηση του οδικού Άξονα Βορρά-Νότου, άρα και στον κατακερματισμό αυτού σε μικρότερου προϋπολογισμού επιμέρους τεχνικές μελέτες και επιμέρους εργολαβίες 11 ώστε όσον αφορά στις συγκεκριμένες επιμέρους δημοπρασίες (τεχνικών μελετών + εργολαβιών) να είναι δυνατή αφενός η επιλεκτική προκήρυξη τους [η οποία εξαρτιόνταν από την πολιτική (κατά περίπτωση) βούληση είτε του εκάστοτε Περιφερειάρχη, είτε του εκάστοτε Νομάρχη, είτε του εκάστοτε Δημάρχου] και αφετέρου η συνυφασμένη με τα οικονομικά συμφέροντα του Κερκυραίου ολιγοπωλητή δημοσίων έργων, δημοπράτηση των επιμέρους εργολαβιών, ώστε ο συγκεκριμένος ΑΑ΄ ποιότητας εργολάβος να κατέχει εκ προοιμίου εξασφαλισμένο συγκριτικό πλεονέκτημα έναντι των ανταγωνιστών του 12.      
Στην συνέχεια, παραθέτω χάρτη, που περιλαμβάνεται στην «ενοχλητική» Μελέτη Οχλουσών Χρήσεων της Νομαρχίας Κερκύρας (Νοέμβριος 2008) 13, στον οποίο εμφανίζεται η χωροθέτηση της συσσώρευσης των συντελεστών παραγωγής (επιχειρήσεις και εργαζόμενοι) της κερκυραϊκής Οικονομίας, την περίοδο που η ανεργία εμφανίζει το μικρότερο ετήσιο ποσοστό της:
image028

 

Αντιλαμβάνεται κανείς ότι όσον αφορά στους παραγωγικούς συντελεστές της ενδοχώρας του ευρύτερου Βορρά και της ευρύτερης Μέσης, οι προαναφερόμενες πολιτικές πρακτικές αφήνουν τις επιχειρήσεις και τους εργαζομένους παραγωγικά αδρανείς ενώ αντίθετα, η οικονομική δραστηριότητα του νησιού συσσωρεύεται σε μια παραλιακή ζώνη, η οποία είναι ενεργή μόνο κατά την καλοκαιρινή περίοδο και αντικειμενικά, μεταξύ Ιουλίου και 11ης Αυγούστου. Από την άλλη, η χωροθέτηση έργων όπως είναι τα φράγματα στον Βορρά και ο Χ.Υ.Τ.Α. Τεμπλονίου στη Μέση Κέρκυρα συμβάλουν περαιτέρω τόσο στην απαξίωση της γης, όσο και στο σπρώξιμο των συντελεστών παραγωγής προς την περιμετρική ζώνη και συνεπώς στην περαιτέρω ερήμωση και εγκατάλειψη της ενδοχώρας, ενώ έργα όπως είναι ο Χ.Υ.Τ.Α. Λευκίμμης κρίνονται αναγκαία προκειμένου να δημιουργηθούν και στη Νότια Κέρκυρα οι συνθήκες ερήμωσης και εγκατάλειψης, που ήδη έχουν διαμορφωθεί στη Μέση και στον Βορρά, ενώ έργα όπως είναι ο Άξονας Βορρά-Νότου κρίνονται επικίνδυνα διότι μπορούν να εκτονώσουν τον οικονομικό και κοινωνικό στραγγαλισμό των εργαζομένων και των κερκυραϊκών επιχειρήσεων, εξέλιξη ανεπιθύμητη που μπορεί να προκαλέσει μείωση του ποσοστού κέρδους, στο οποίο προσβλέπει ο εκμεταλλευτής του κερκυραϊκού ορυκτού πλούτου. 
Επομένως, αφού τέθηκαν και αποκρυσταλλώθηκαν οι προϋποθέσεις διαμόρφωσης του ανταγωνισμού στην κερκυραϊκή Αγορά, έτσι όπως οι επιχειρήσεις του εκμεταλλευτή των κερκυραϊκών πετρελαίων επιθυμούν, αυτές (οι επιχειρήσεις του εκμεταλλευτή) κρατούν σε ομηρία τους εργαζόμενους και τις κερκυραϊκές επιχειρήσεις επιδεινώνοντας συνεχώς τις συνθήκες αναπαραγωγής και επέκτασης (:επιβίωσης και ανάπτυξης) τους, με αποτέλεσμα τόσο τη συνεχή απαξίωσή τους (π.χ. μείωση των ημερομισθίων, μείωση του ανταλλάγματος των συμβολαίων μεταξύ τουριστικών ατζέντιδων και ιδιοκτητών ενοικιαζομένων, άρση αεροπορικών δρομολογίων, άρση θαλάσσιας επικοινωνίας κ.λπ.), όσο και την αξιακή καταβαράθρωση του ανταλλάγματος για την αγορά κερκυραϊκής γης, ώστε η αποικιοποίηση και ανακατάληψη της Κέρκυρας από τον Αγγλοσάξονα να επιτευχθεί με το μικρότερο κόστος, στον συντομότερο δυνατό χρόνο.
Ανακεφαλαιώνοντας λοιπόν, γίνεται αντιληπτό ότι ο εκτελεστικός βραχίονας που διαμορφώνει τις συνθήκες παράδοσης των Ιονίων νησιών και παραλαβής τους από τον εκμεταλλευτή του ορυκτού πλούτου τους, δηλαδή η γραφειοκρατική και διοικητική πολιτική εκπροσώπηση του κερκυραϊκού επιχειρηματικού κατεστημένου που υποστηρίζεται χρηματικά και υλικά από τον Αγγλοσάξονα, όχι μόνο θέτει τις προϋποθέσεις αποικιοποίησης και ανακατάληψης των Ιονίων νησιών (αρά, διαμελισμού του ελληνικού κράτους), όπως περιγράφηκε, αλλά επιπλέον, επιβραβεύει την εισβολή της Αλβανίας στην ελληνική Α(ποκλειστική) Ο(ικονομική) Ζ(ώνη), βόρεια της Ερείκουσσας και των Οθωνών, όπου ο εκμεταλλευτής του ορυκτού πλούτου του Ιονίου, ήδη έχει ξεκινήσει την επιχειρησιακή δραστηριότητά του.

 

image033

Κ. Νικολάου, «Τα Πετρελαϊκά Συστήματα στην Ελλάδα», Ελληνική Γεωλογική Εταιρεία, Ενεργειακές Πρώτες Ύλες, Ορυκτός Πλούτος, Νερά, Περιβάλλον και Πολιτισμός , Αθήνα 2011)

 


 

 

* Ο δρ. Παύλος Μεταλληνός είναι καθηγητής-Σ.Ε.Π. στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο, οικονομολόγος-πολιτικός μηχανικός, Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

 


 

 

[1] Ο αναγνώστης καλείται να ανατρέξει στο Π. Μεταλληνός, Μεταξύ Ευρώπης και Ελλάδας-Η διαχείριση του ανταγωνισμού στην κερκυραϊκή Αγορά ως προϋπόθεση παραχώρησης εθνικής κυριαρχίας, εκδ. Λεξίτυπον, Αθήνα 2012.

[2] Ο αναγνώστης καλείται να ανατρέξει στο www.hellaskps.gr/documents/ΑΠΟΡΡΟΦΗΣΕΙΣ_ΚΠΣ_2000-2006.htm, ημερομηνία ενημέρωσης 1 Φεβρουαρίου 2010.

[3] Ο αναγνώστης καλείται να ανατρέξει στο Π. Μεταλληνός «Σσσσσ!!! … Η Περιφέρεια Ιονίων Νησιών κοιμάται», www.corfupress.com, 29 Αυγούστου 2012.

[4] Ο αναγνώστης καλείται να ανατρέξει στο www.corfupress.com, «Έκλεισαν την Περιφέρεια στην Ιθάκη, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την απουσία ακτοπλοϊκής διασύνδεσης!», 11 Νοεμβρίου 2013 και www.corfupress.com, Θ. Γαλιατσάτος, «Η Ιθάκη στο έλεος των εφοπλιστικών συμφερόντων και της ανικανότητας των αρμοδίων!», 7 Νοεμβρίου 2013.

[5] Η ίδια διαδικασία εφαρμόστηκε από τους Εβραίους, κατά τον αποικισμό της Παλαιστίνης πριν τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Για μια πιο αναλυτική παρουσίαση, ο αναγνώστης καλείται να ανατρέξει στο Π. Μεταλληνός, Μεταξύ Ευρώπης και Ελλάδας-Η διαχείριση του ανταγωνισμού στην κερκυραϊκή Αγορά ως προϋπόθεση παραχώρησης εθνικής κυριαρχίας, εκδ. Λεξίτυπον, Αθήνα 2012.

[6] Ο αναγνώστης καλείται να ανατρέξει στο www.corfupress.com, «Άγγλοι συνταξιούχοι ψάχνουν να αγοράσουν σπίτι στην Κέρκυρα!», 5 Απριλίου 2012 και Σ. Λουκάτος, Η Επτανησιακή Πολιτική Σχολή των Ριζοσπαστών, 185, εκδ. Συνδεσμος Φιλολόγων Κεφαλονιάς-Ιθάκης, Αργοστόλι 2009.

[7] Εφημερίδα Καθημερινή της Κυριακής, «Πετρελαϊκοί κολοσσοί ρίχνουν άγκυρα στο Ιόνιο για τους υδρογονάνθρακες», 10 Νοεμβρίου 2013.

[8] Π. Κουβέλης, Η Ενεργειακή Οικονομία της Ελλάδος, εκδ. Παπαζήση, Αθήνα 1944.

[9] Για μια πιο αναλυτική παρουσίαση, ο αναγνώστης καλείται να ανατρέξει στο Π. Μεταλληνός, Μεταξύ Ευρώπης και Ελλάδας-Η διαχείριση του ανταγωνισμού στην κερκυραϊκή Αγορά ως προϋπόθεση παραχώρησης εθνικής κυριαρχίας, εκδ. Λεξίτυπον, Αθήνα 2012.

[10] Ο αναγνώστης καλείται να ανατρέξει στο Δ. Μπάτση, Η Βαρειά Βιομηχανία στην Ελλάδα, 3η έκδοση, εκδ. Κέδρος, Αθήνα 1977 και Αναγκαστικός Νόμος 2220/1940 (ΦΕΚ 65 Α΄/17-02-1940) «Περί κυρώσεως συμβάσεως δια την παραχώρησιν υδραυλικής δυνάμεως Αχελώου ποταμού», γνωστή και ως σύμβαση Κούπερ (Cooper).

[11] Ο αναγνώστης καλείται να ανατρέξει στο Π. Μεταλληνός, Διαχείριση Δημοσίων Έργων-πολιτικές κοστολόγησης και μελέτη νομοθεσίας, εκδ. Τζιόλα, Θεσσαλονίκη 2011.

[12] Ο αναγνώστης καλείται να ανατρέξει στο Π. Μεταλληνός, Μεταξύ Ευρώπης και Ελλάδας-Η διαχείριση του ανταγωνισμού στην κερκυραϊκή Αγορά ως προϋπόθεση παραχώρησης εθνικής κυριαρχίας, εκδ. Λεξίτυπον, Αθήνα 2012 και Π. Μεταλληνός, «Κανένα Έργο δεν γίνεται στην Κέρκυρα αν υπερβαίνει το “εύρος” των “ντόπιων” Εργολάβων!», κερκυραϊκή εφημερίδα «ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ της Κυριακής», 7 Απριλίου 2007

[13] Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Κερκύρας, Ειδική Μελέτη Χωροθέτησης Δραστηριοτήτων στο Νομό Κερκύρας, Κέρκυρα 2008.

 
Εκλογές Περιφερειάρχη 2014-Η Αριστερά ενώπιον της κοινωνικής ευθύνης της Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο
Αρθρογράφος: CorfuPress.com   Ημερομηνία δημοσίευσης: Κυριακή, 21 Ιουλίου 2013 19:01


Κατά καιρούς, ξεπροβάλλουν δημοσκοπήσεις, στις οποίες εμφανίζεται ως πρώτο κόμμα ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α.-Ε.Κ.Μ. Το γεγονός τούτο έχει διαμορφώσει μια περιρρέουσα ψυχολογική ευφορία και μια κοινωνική συμπεριφορά ωσάν αύριο το πρωί ο Τσίπρας να ορκιζόταν πρωθυπουργός της Ελλάδας! Παραβλέπεται η αντικειμενική αλήθεια, η οποία αποτελεί ιστορική μνήμη της Αριστεράς διεθνώς, σύμφωνα με την οποία η επικρατούσα αντίληψη, η κυρίαρχη τάξη δυστροπεί όταν καλείται να παραδώσει την εξουσία σε μια διάδοχο «κατάσταση», που (έστω!) υποψιάζεται ότι θα αμφισβητήσει τις κατεστημένες διαδικασίες παραγωγής και διανομής του εθνικού πλούτου. Για το λόγο αυτό, θέτει σε εφαρμογή μηχανισμούς άσκησης πολιτικών παρεμπόδισης της συγκεκριμένης (δυσμενούς για την ίδια) εξέλιξης, προκειμένου να την αποτρέψει.


Η έννοια του ρίσκου συνυφασμένη με το μέγεθος της απόδοσης, για το οποίο επιχειρούν τα ατομικά κεφάλαια, προσβλέποντας στη μεγιστοποίηση του ποσοστού κέρδους που ιδιοποιούνται, συγκαταλέγονται στις εκ των προτέρων προϋποθέσεις που λαμβάνονται υπόψη από εκείνους που διαχειρίζονται την αναπαραγωγή της αστικής κοινωνικής εξουσίας. Έτσι, έχουν διαμορφωθεί συγκεκριμένοι εν γένει μηχανισμοί του κράτους (που χρηματοδοτούνται είτε από τα δημόσια ταμεία, είτε από ιδιώτες), σκοπός των οποίων είναι η προστασία και η ασφαλής αναπαραγωγή της κατεστημένης αντίληψης και κοινωνικής ηγεμονίας. Στους συγκεκριμένους περιλαμβάνεται ένα ευρύ φάσμα παραμέτρων: από τα Μέσα Επικοινωνίας, την Εκπαίδευση, τη Δικαιοσύνη, τους πολιτιστικούς και άλλους συλλόγους μέχρι την πολιτική εξουσία και τις διαφορετικές εκδοχές άσκησης της: κυβέρνηση, κρατικοί οργανισμοί, Περιφέρεια, Δήμος, επιμελητήρια κ.λπ. Αποδεικνύεται επομένως ότι για την άσκηση της κοινωνικής εξουσίας και την υλοποίηση συγκεκριμένων πολιτικών από την εκάστοτε εθνική κυβέρνηση δεν επαρκεί μόνο η εκλογή της από τον λαό. Αντίθετα, για τον σκοπό αυτό προϋποτίθενται η κατάκτηση, η χρήση και η αξιοποίηση των προαναφερόμενων επιμέρους εν γένει κρατικών μηχανισμών.  


Από την άλλη, σύμφωνα με τη διοικητική διάρθρωση και τη δομή του ελληνικού κράτους, σήμερα η πολιτική διοίκηση του Δήμου και της Περιφέρειας επιλέγεται άμεσα από την κοινωνία και όχι έμμεσα, όπως συνέβαινε πριν μερικά χρόνια με την επιλογή Νομάρχη και Περιφερειάρχη αντίστοιχα, οι οποίοι ήταν μετακλητοί δημόσιοι υπάλληλοι διορισμένοι από την κυβέρνηση. Το γεγονός τούτο λοιπόν, ανάγει σε αναγκαία προϋπόθεση (για την εφαρμογή της πολιτικής του) την ανάδειξη υποψηφίων του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.-Ε.Κ.Μ. σε Δημάρχους και Περιφερειάρχες και σηματοδοτεί τις Αυτοδιοικητικές Εκλογές 2014 σε κρίσιμη διαδικασία προκειμένου αφενός η εκλογή κυβέρνησης ΣΥ.ΡΙΖ.Α.-Ε.Κ.Μ. να διευκολυνθεί και αφετέρου οι αντίπαλοι του να μην αξιοποιούν το περιεχόμενο του προγράμματός του προκειμένου να τρομοκρατούν την κοινωνία που ψηφίζει για την εκλογή εθνικής κυβέρνησης και επιπλέον, η υλοποίηση αυτού να εφαρμόζει πληρέστερα στις ιδεολογικές του αρχές.


Από την άλλη, ειδικότερα όσον αφορά στην Περιφέρεια Ιονίων Νησιών υπάρχουν ιστορικά δεδομένα του τρόπου διοίκησης της που αναδεικνύουν μια κοινή συνισταμένη των πολιτικών που εκτέλεσαν στο σύνολο τους διορισμένοι και αιρετός Περιφερειάρχες1 . Η γεωπολιτική και η γεωστρατηγική θέση των Ιονίων νησιών όχι μόνο δεν αξιοποιήθηκε προς όφελος της κοινωνίας των Επτανήσων και του εθνικού καπιταλισμού (εθνικό συμφέρον έχει επικρατήσει να ονομάζεται), αλλά αντίθετα μέχρι σήμερα, στο σύνολο τους οι Περιφερειάρχες με την εφαρμογή συντεταγμένης πολιτικής, αφενός «κατόρθωσαν» πρακτικά να εισέλθει η Κέρκυρα σε μη αναστρέψιμη οικονομική ύφεση, αφετέρου έχουν κατευθύνει τις Οικονομίες Λευκάδας, Κεφαλονιάς-Ιθάκης και Ζακύνθου σε πορεία μη αναστρέψιμης ύφεσης.


Βέβαια, κανείς Περιφερειάρχης δεν έχει τη δύναμη μόνος του, δίχως την ανοχή έστω, αν όχι υποστήριξη πολλών εκ των προαναφερομένων εν γένει κρατικών μηχανισμών, να υλοποιήσει και να εφαρμόσει τις πολιτικές πρακτικές, που οδήγησαν στη συγκεκριμένη εξέλιξη. Από τη έναρξη λειτουργίας της Περιφέρειας Ιονίων Νησιών μέχρι σήμερα, Νομάρχες Κερκύρας, Δήμαρχοι Κερκύρας, πρόεδροι Τοπικής Ένωσης Δήμων και Κοινοτήτων Κερκύρας, πρόεδροι Συνδέσμου Καθαριότητας Κερκύρας, πρόεδροι Τεχνικού Επιμελητηρίου Κερκύρας, πρόεδροι Εμπορικού Επιμελητηρίου Κερκύρας κ.λπ. στο σύνολο τους, ευθύνονται εξίσου με τους Περιφερειάρχες διότι ως μέλη του Περιφερειακού Συμβουλίου (πριν τις Εκλογές 2010) και της Επιτροπής Παρακολούθησης του Π.Ε.Π. Ιονίων Νησιών (: της Επιτροπής που διαμορφώνει τις προϋποθέσεις διανομής των χρηματοδοτήσεων από τα ευρωπαϊκά Πακέτα) δεν απέτρεψαν τη λήψη αποφάσεων των Περιφερειαρχών με συγκεκριμένη στόχευση, αλλά αντίθετα συνεχώς τις ενέκριναν, ψηφίζοντας τες, αβαντάροντας τες. Επιπλέον, από τη έναρξη λειτουργίας της Περιφέρειας Ιονίων Νησιών μέχρι σήμερα, Νομάρχες Κερκύρας, Δήμαρχοι Κερκύρας, πρόεδροι Τοπικής Ένωσης Δήμων και Κοινοτήτων Κερκύρας, Νομάρχες Κερκύρας, πρόεδροι Τεχνικού Επιμελητηρίου Κερκύρας, πρόεδροι Εμπορικού Επιμελητηρίου Κερκύρας κ.λπ. στο σύνολο τους, ευθύνονται εξίσου με τους Περιφερειάρχες διότι δεν χρησιμοποίησαν κι ούτε χρησιμοποιούν την εν γένει πολιτική εξουσία τους προκειμένου ως εκφραστές της κοινωνίας να εφαρμόσουν πολιτικές ανεξάρτητες από εκείνες των Περιφερειαρχών. Αντίθετα, από τη έναρξη λειτουργίας της Περιφέρειας Ιονίων Νησιών μέχρι σήμερα, Νομάρχες Κερκύρας, Δήμαρχοι Κερκύρας, πρόεδροι Τοπικής Ένωσης Δήμων και Κοινοτήτων Κερκύρας, Νομάρχες Κερκύρας, πρόεδροι Τεχνικού Επιμελητηρίου Κερκύρας, πρόεδροι Εμπορικού Επιμελητηρίου Κερκύρας κ.λπ. στο σύνολο τους, ευθύνονται εξίσου με τους Περιφερειάρχες διότι συνέπλευσαν και συμπλέουν με τους Περιφερειάρχες υποτάσσοντας το συμφέρον της κοινωνίας στο αυστηρά δικό τους είτε προσωπικά πολιτικό, είτε επιχειρηματικό-οικονομικό συμφέρον2 .


Έτσι, όπως έχω τεκμηριωμένα αποδείξει και επανειλημμένα υποστηρίξει 3 το πολιτικό πρόβλημα της Κέρκυρας έχει αναχθεί σε δύνη που συμπαρασύρει το σύνολο της Οικονομίας των Επτανήσων, τα οποία (Ιόνια νησιά) με ευθύνη της κερκυραϊκής ελίτ (: της συγκεκριμένης καρικατούρας Κερκυραίων μισθοφόρων της Βρετανικής επικυριαρχίας στο νησί) είναι εγκλωβισμένα σε μια διαμορφωμένη δέσμη προϋποθέσεων ηγεμονίας του αγγλοσαξονικού καπιταλισμού επί του γεωγραφικού συμπλέγματος των Ιονίων νησιών, που σκοπό έχει την αξιοποίηση τους προς όφελος του γεωπολιτικού και γεωστρατηγικού κέρδους του αγγλοσάξονα χορηγού-χρηματοδότη της κερκυραϊκής καρικατούρας. Για τον λόγο αυτό, πρακτικές αποστασίας και διάρρηξης συντεταγμένων πολιτικών σχηματισμών, όπως αντιπροσωπευτικά συνέβη κατά τις Περιφερειακές Εκλογές 2010, σε τίποτε άλλο δεν αποσκοπούν (όπως κι εάν οι συγκεκριμένες δημόσια εμφανίζονται) παρά στην αναπαραγωγή της δωσίλογης κερκυραϊκής ηγεμονίας σε βάρος και των υπολοίπων επτανήσιων κοινωνιών.


Μια ενδεχόμενη κυβέρνηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α.-Ε.Κ.Μ. επομένως, σ’ ό,τι αφορά στην περιοχή της Δυτικής Ελλάδας, δεν έχει να αντιμετωπίσει μόνο συνθήκες που εσχάτως έχουν διαμορφωθεί λόγω των εφαρμοζόμενων μνημονικών πολιτικών, αλλά και αποκρυσταλλωμένες συνθήκες ηγεμονίας του αγγλοσάξονα κατακτητή-αποικιοκράτη, που χρονολογούνται από το 1864 όταν η Ελλάδα αποτέλεσε το όγδοο νησί των Επτανήσων με «Άγγλο» Αρμοστή τον Δανό (με γερμανικές ρίζες και συγκεκριμένα του Οίκου από το Ολδενβούργο στη βόρεια Γερμανία) Κρίστιαν - Βίλχελμ - Φέρντιναντ - Άντολφ - Γκέοργκ φον Σλέσβικ - Χόλσταϊν - Ζόντερμπουργκ - Γκλίξμπουργκ και σε όλους μας γνωστό ως Γεώργιο Α΄, Βασιλιά των Ελλήνων 4. Οι συγκεκριμένες αποκρυσταλλωμένες συνθήκες ηγεμονίας του αγγλοσάξονα εργοδότη τους θα αντιτάξουν μια δέσμη προϋποθέσεων αντίδρασης και παρεμπόδισης προκειμένου να αποτρέψουν τόσο την απώλεια της ηγεμονίας στα Επτάνησα του αγγλοσάξονα χρηματοδότη-εντολέα τους, όσο και την απώλεια της ηγεμονίας στα Επτάνησα αυτής της ίδιας της δωσίλογης κερκυραϊκής καρικατούρας. Για τον λόγο αυτό, η επικράτηση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.-Ε.Κ.Μ. στις επικείμενες Περιφερειακές εκλογές και η ανάδειξη του υποψηφίου του σε Περιφερειάρχη [δεδομένων και της (για ακόμα μια φορά) πρόσφατης επιβεβαίωσης ύπαρξης αντλήσιμων κοιτασμάτων πετρελαίου εντός της γεωγραφικής ενότητας των Ιονίων 5, της διέλευσης πλήθους υποδομών από τη γεωγραφική περιοχή των Επτανήσων, ενταγμένων στα Διευρωπαϊκά Δίκτυα Ενέργειας, Μεταφορών και Τηλεπικοινωνιών και της πρόθεσης της παρούσας πολιτικής ηγεσίας της Περιφέρειας Ιονίων Νησιών να παραχωρηθεί σε Γερμανούς ιδιώτες η εκμετάλλευση και η διαχείριση των υδάτων και των απορριμμάτων (ενδεικτικά, Χ.Υ.Τ.Α. Τεμπλονίου και Λευκίμμης) στα Επτάνησα 6] επιβάλλει την έναρξη ενός διαλόγου με την κοινωνία, προκειμένου να συνταχτεί μια ολοκληρωμένη πρόταση, σύμφωνη με τις ιδεολογικές αρχές που ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α.-Ε.Κ.Μ. πρεσβεύει.
Ανακεφαλαιώνοντας, συμπεραίνεται ότι στην παρούσα συγκυρία, μια ηγεσία του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.-Ε.Κ.Μ. στην Περιφέρεια Ιονίων Νησιών δεν έχει να αντιμετωπίσει μόνο τις δυσχέρειες που έχουν διαμορφωθεί όσον αφορά στην αναπαραγωγή και επέκταση του ελληνικού καπιταλισμού, αλλά και εκείνες που έχει προκαλέσει η ιστορική εξέλιξη των τοπικών Ιόνιων κοινωνιών. Μάλιστα, ακριβώς λόγω της εισόδου της Εθνικής Οικονομίας σε καθεστώς κηδεμονίας, οι επιλογές περιορίζονται. Το γεγονός τούτο καθίσταται εξαιρετικά σημαντικό εμπόδιο και πρόβλημα που αντικειμενικά δυσχεραίνει την εφαρμογή αριστερής πολιτικής.


Παρόλα αυτά, υπάρχουν δύο κομβικά σημεία, που μπορεί κανείς να εστιάσει. Πρώτον, η αξία της γεωπολιτικής και γεωστρατηγικής θέσης των Ιονίων νησιών ως συνθήκη αναπαραγωγής των προϋποθέσεων ηγεμονίας της κερκυραϊκής ελίτ και δεύτερον, η ανεύρεση μεθόδων μείωσης του επιχειρηματικού ρίσκου και του λειτουργικού κόστους των ατομικών κεφαλαίων, αλλά και του κόστους αναπαραγωγής της εργασίας, έτσι όπως μέχρι πρόσφατα, τεχνητά η κερκυραϊκή καρικατούρα είχε δια του οργανισμού της Περιφέρειας επιβάλλει στα Επτάνησα. Είναι αυτονόητο πως οι αποκρυσταλλωμένες προτάσεις προς την κοινωνία των Ιονίων νησιών θα πρέπει να προσεγγίζουν τόσο τα επιμέρους κοινωνικά υποσύνολα, όσο και τη μεγέθυνση και ανάπτυξη των μεταξύ τους σχέσεων.
Εντούτοις, λόγω της δυσμενούς συγκυρίας, ενδεχομένως να είναι ορθολογικά φρονιμότερο καταρχήν, να εστιάσει κανείς σε συγκεκριμένες δράσεις, δίχως να επεκτείνεται σε ένα ευρύτερο φάσμα ενεργειών, τη χρηματοδότηση των οποίων θα αδυνατεί να τεκμηριώσει.  Ενδεικτικά, θα μπορούσαν να προταθούν τα ακόλουθα:

1. ΓΕΝΙΚΑ
(α) Η αξιοποίηση του συνόλου των λιμανιών Κερκύρας-Λευκάδας-Κεφαλονιάς-Ιθάκης-Ζακύνθου, με την ένταξη τους σε ένα ενιαίο δίκτυο συνδυασμένων μεταφορικών συστημάτων, που θα περιλαμβάνει θαλάσσιες και χερσαίες μεταφορές και στο οποίο θα ενταχθούν τα προαναφερόμενα λιμάνια και κάθετοι άξονες, που θα διατρέχουν το εκάστοτε νησί από βορρά έως νότο. Με τον τρόπο αυτό, μεγεθύνεται το εύρος των ανταλλαγών και η ιδιοποιούμενη απόδοση στην οποία προσβλέπουν κεφάλαιο και εργασία.
ΠΗΓΗ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗΣ: Η χρηματοδότηση μπορεί να πηγάζει από την υφιστάμενη σήμερα εξέλιξη των προγραμμάτων υλοποίησης των Διευρωπαϊκών Δικτύων Μεταφορών, στα οποία οφείλεται η κατασκευή και είναι ενταγμένα η Εγνατία Οδός, η Αττική Οδός κ.λπ.    

(β) Η σύνδεση των Ιονίων Νησιών στο δίκτυο μεταφοράς και προμήθειας φυσικού αερίου. Με τον τρόπο αυτό, αφενός θα μειωθεί το επιχειρηματικό ρίσκο και το λειτουργικό κόστος των ατομικών κεφαλαίων, αλλά και το κόστος αναπαραγωγής της εργασίας στα οποία έγινε αναφορά και αφετέρου, θα τεθούν προϋποθέσεις επέκτασης και αναπαραγωγής του πρωτογενή και δευτερογενή τομέα.
Επιπλέον, η δημιουργία μονάδων παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, λόγω αξιοποίησης του φυσικού αερίου ως πρώτης ύλης, θα συμβάλει περαιτέρω στη διαμόρφωση συνθηκών αναπαραγωγής των επιμέρους κοινωνικών οικοδομημάτων, παρέχοντας τους σχετική αυτοδυναμία, διότι θα απομακρυνθεί το ενδεχόμενο εκδήλωσης φαινομένων όπως εκείνου που συνέβη πριν μερικά χρόνια στην Κεφαλονιά, όπου το νησί έμεινε δίχως ηλεκτρική ενέργεια για περίοδο μίας εβδομάδας, με δυσμενείς συνέπειες για την τοπική κοινωνία 7.
ΠΗΓΗ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗΣ: Διευρωπαϊκά Δίκτυα Ενέργειας σε συνδυασμό με μορφές Σ.Δ.Ι.Τ.  

2. ΚΕΡΚΥΡΑ
Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α.-Ε.Κ.Μ. μπορεί να εστιάσει με ιδιαίτερη έμφαση στο ζήτημα της διαχείρισης των απορριμμάτων και στον τρόπο λειτουργίας των Χ.Υ.Τ.Α. Τεμπλονίου και Λευκίμμης, ώστε να γίνει αντιληπτό ότι ακόμα κι αν οι πηγές άντλησης πόρων έχουν περιοριστεί, αυτός δεν παύει να πρεσβεύει και να προωθεί μια νέα πρόταση προς την κοινωνία, αντίθετη με εκείνη της επικρατούσας αντίληψης.
Με τον τρόπο αυτόν, αναδεικνύονται η σπουδαιότητα της διαχείρισης των απορριμμάτων και τα δυσμενή αποτελέσματα που έχουν προκαλέσει οι έως σήμερα πολιτικές που εφαρμόστηκαν. Εξαιτίας της συγκεκριμένης πρακτικής, ακόμα και το ζήτημα της ύδρευσης παραμένει εγκλωβισμένο στην επιλογή των φραγμάτων καίτοι έχει ομολογηθεί ότι με την συγκεκριμένη επιλογή δεν επιλύεται οριστικά το ζήτημα, διότι εσκεμμένα αποκλείεται η επιλογή της αξιοποίησης των υπογείων υδάτων, ως μολυσμένων (;) από τα λήμματα του Χ.Υ.Τ.Α. Τεμπλονίου (!).
Αφετέρου, οι δύο Χ.ΥΤ.Α. Τεμπλονίου και Λευκίμμης, λόγω των αστοχιών στην κατασκευή τους, μπορούν να πυροδοτήσουν αλυσιδωτές δυσμενείς εξελίξεις σε βάρος τόσο του πρωτογενή τομέα, όσο και σε βάρος του τριτογενή τομέα της κερκυραϊκής Οικονομίας. Ιδιαίτερα, όσον αφορά σε εκείνον της Λευκίμμης ο οποίος ακόμα δεν έχει παραδοθεί από τον κατασκευαστή του, δεν έχει παραληφθεί από την Περιφέρεια Ιονίων Νησιών και για τους λόγους αυτούς δεν έχει λειτουργήσει έως σήμερα, είναι πολλαπλά δυσχερής η πρόβλεψη των αποτελεσμάτων που θα προκαλέσει, δεδομένου ότι έως σήμερα γνωρίζουμε κάποιες μόνο από τις βλάβες και τις αστοχίες του κατασκευαστή του, που οι τεχνικές υπηρεσίες της Περιφέρειας έχουν παραλάβει και πληρώσει ως έντεχνα κατασκευασμένες, ενώ αγνοούμε τις ενδεχόμενες βλάβες και τις ενδεχόμενες φθορές που έχουν προκληθεί λόγω της μη λειτουργίας του, μετά την αποχώρηση των μηχανημάτων του κατασκευαστή του.   

3. ΛΕΥΚΑΔΑ
Σε σχέση με τα υπόλοιπα νησιά, η Λευκάδα βρίσκεται σε πλεονεκτικότερη θέση λόγω της γέφυρας που τη συνδέει με την ηπειρωτική ακτή. Αυτός είναι ο λόγος, που αυτή μπορεί να αναδειχτεί σε κόμβο εμπορικών ανταλλαγών και επιχειρηματικής δραστηριότητας μιας ευρύτερης ποικιλίας ενασχολήσεων καταρχήν μεταξύ Λευκάδας-Κεφαλονιάς-Ζακύνθου και Περιφερειών Ηπείρου και Δυτικής Ελλάδας. Η συγκεκριμένη εξέλιξη μπορεί να ανάγει τα Ιόνια νησιά σε πηγή αξιοποίησης χρηματικών κεφαλαίων και τη Λευκάδα σε πηγή άντλησης πόρων για λογαριασμό της Περιφέρειας, η οποία θα μπορέσει να τους αξιοποιήσει για την υλοποίηση και χρηματοδότηση του προγράμματος της (σε αυτό περιλαμβάνεται και η αξιοποίηση μορφών Σ.Δ.Ι.Τ.).

Ανακεφαλαιώνοντας, μπορούμε να πούμε συμπερασματικά ότι ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α.-Ε.Κ.Μ. πρέπει με ιδιαίτερη μεθοδικότητα να προσεγγίσει το αντικείμενο της εκλογής Περιφερειάρχη και Περιφερειακού Συμβουλίου 2014 ώστε εντέλει να αναδειχτεί η αντικειμενική γεωπολιτική και γεωστρατηγική αξία των Ιονίων νησιών, τις οποίες τεχνηέντως έχει υποβαθμίσει μέχρι σήμερα το σύνολο των ηγεσιών της Περιφέρειας Ιονίων Νησιών, θυσιάζοντας τες στο βωμό των σκοπιμοτήτων που εξυπηρετεί και εκτελεί η καρικατούρα των δωσίλογων μισθοφόρων του αγγλοσάξονα επικυρίαρχου της Κέρκυρας, παρά τις πολιτικές επιλογές της Ε.Ε., της οποίας η βούληση (όσον αφορά στην αξιοποίηση της γεωπολιτικής και γεωστρατηγικής αξίας των Επτανήσων) είναι εκ διαμέτρου αντίθετη και καταγεγραμμένη στα εν γένει κείμενά της. 

 

* Ο δρ. Παύλος Μεταλληνός είναι οικονομολόγος, μέλος του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.-Ε.Κ.Μ., Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.









Παραπομπές


1  Ο αναγνώστης καλείται να ανατρέξει στο Π. Μεταλληνός «Σσσσσ!!! … Η Περιφέρεια Ιονίων Νησιών κοιμάται», που αναρτήθηκε στο www.corfupress.com στις 29 Αυγούστου 2012.

2 Ο αναγνώστης καλείται να ανατρέξει στο Π. Μεταλληνός, Μεταξύ Ευρώπης και Ελλάδας-Η διαχείριση του ανταγωνισμού στην κερκυραϊκή Αγορά ως προϋπόθεση παραχώρησης εθνικής κυριαρχίας, εκδ. Λεξίτυπον, Αθήνα 2012 και ενδεικτικά στην περίπτωση του μέχρι και σήμερα προέδρου του παραρτήματος του Τεχνικού Επιμελητηρίου της Κέρκυρας κ. Νίκου Σπίγγου, ο οποίος ταυτόχρονα και με την ιδιότητα του ιδιώτη επαγγελματία μελετητή δημοσίων τεχνικών έργων συμμετείχε στην (παράνομη σύμφωνα με τους ισχύοντες κανόνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ελληνικής Δημοκρατίας) κατάτμηση του οδικού Άξονα Βορρά-Νότου, άρα και στον κατακερματισμό αυτού σε μικρότερου προϋπολογισμού επιμέρους τεχνικές μελέτες και επιμέρους εργολαβίες ώστε όσον αφορά στις συγκεκριμένες επιμέρους δημοπρασίες (τεχνικών μελετών + εργολαβιών) να είναι δυνατή αφενός η επιλεκτική προκήρυξη τους [η οποία εξαρτιόνταν από την πολιτική (κατά περίπτωση) βούληση είτε του εκάστοτε Περιφερειάρχη, είτε του εκάστοτε Νομάρχη, είτε του εκάστοτε Δημάρχου] και αφετέρου η συνυφασμένη με τα οικονομικά συμφέροντα του Κερκυραίου ολιγοπωλητή δημοσίων έργων δημοπράτηση των επιμέρους εργολαβιών, ώστε ο συγκεκριμένος ΑΑ΄ ποιότητας εργολάβος να κατέχει εκ προοιμίου εξασφαλισμένο συγκριτικό πλεονέκτημα έναντι των ανταγωνιστών του (ο αναγνώστης καλείται να ανατρέξει στο Π. Μεταλληνός, «Κανένα Έργο δεν γίνεται στην Κέρκυρα αν υπερβαίνει το “εύρος” των “ντόπιων” Εργολάβων!», κερκυραϊκή εφημερίδα «ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ της Κυριακής»,  7 Απριλίου 2007).

3 Ο αναγνώστης καλείται να ανατρέξει στο Π. Μεταλληνός, «Η κρίση της κερκυραϊκής Οικονομίας είναι πρόβλημα πολιτικό», κερκυραϊκή εφημερίδα «ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ της Κυριακής», 5 Οκτωβρίου 2003 και «Πολιτικό είναι το πρόβλημα της κερκυραϊκής Οικονομίας», που αναρτήθηκε στο www.corfupress.com στις 12 Σεπτεμβρίου 2012.

4 Ο αναγνώστης καλείται να ανατρέξει στο Κ. Γαρδίκα, Προστασία και εγγυήσεις: στάδια και μύθοι της ελληνικής εθνικής ολοκλήρωσης (1821-1920), εκδ. Βάνιας, Θεσσαλονίκη 1999 και στο Σ.Δ. Λουκάτος, Η Επτανησιακή Πολιτική Σχολή των Ριζοσπαστών, εκδ. Σύνδεσμος Φιλολόγων Κεφαλονιάς-Ιθάκης, Αργοστόλι 2009.

5 Ο αναγνώστης καλείται να ανατρέξει στο Π. Μεταλληνός «Ο Πλούτος των Πετρελαίων (που χάνουμε;)», που αναρτήθηκε στο www.corfupress.com στις 7 Ιουλίου 2012.

6 Ο αναγνώστης καλείται να ανατρέξει στο www.cofupress.com , «Ο Φούχτελ μας πουλά και μας αγοράζει! Ζητά “συνεργασία”-χέρι στα “φιλέτα”…», 12 Ιουλίου 2012, «Φούχτελ: “Θα συνεργαστούν δύο διαμάντια”-Σπύρου: “Καλώ τη Μέρκελ να έρθει στα Ιόνια”», 8 Σεπτεμβρίου 2012 και «Αντιδράσεις από την εν κρυπτώ επίσκεψη των Γερμανών», 29 Νοεμβρίου 2012.

7 Ο αναγνώστης καλείται να ανατρέξει στο Π. Μεταλληνός, «Το Ενεργειακό Πρόβλημα των Επτανήσων», κερκυραϊκή εφημερίδα «ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ της Κυριακής», 31 Δεκεμβρίου 2006.

 

 
Ο Σεβάσμιος Βασιλικός Οίκος της Μεγάλης Βρετανίας και ο Σύγχρονος Αγγλικός Αποικισμός της Κέρκυρας Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο
Αρθρογράφος: CorfuPress.com   Ημερομηνία δημοσίευσης: Κυριακή, 21 Ιουλίου 2013 19:01

Αλήθεια, πόσοι θυμόνται ποιο έργο εκτέλεσε η σεβάσμια Φιλαρμονική «Καποδίστριας» στην πρώτη συμμετοχή της στην περιφορά του Επιταφίου του Αγίου Σπυρίδωνα;
Ήταν Μεγάλο Σαββάτο του 1981 και με έκπληξη οι Κερκυραίοι άκουσαν την ενδεδυμένη με τη στολή του Αγγλοσάξονα στρατιώτη 1, Φιλαρμονική Εταιρεία «Καποδίστριας» να παίζει τον «Αμλέτο» απέναντι στη σεβάσμια (Παλαιά) Φιλαρμονική Εταιρεία Κερκύρας, που παραδοσιακά αποκλειστικά αυτή παίζει κάθε τέτοια μέρα. Πραγματικά ήταν μια αρμονία ήχων και μελωδίας, που εξανάγκασε τη σεβάσμια Παλαιά να υποταχτεί στην αποτελεσματικότητα των μουσικών της σεβάσμιας «Καποδίστριας». Λόγω της διαγραφής των συγκεκριμένων μουσικών από τη σεβάσμια Παλαιά, με αφορμή την τότε πρόσφατη εκλογή Αρχιμουσικού, την εκτέλεση του έργου εκ μέρους της Παλαιάς, επωμίστηκαν νεότεροι μουσικοί, οι οποίοι (προφανώς λόγω της συγκυρίας) δεν μπόρεσαν να αντεπεξέλθουν στις απαιτήσεις του έργου. Βέβαια έκτοτε, σαν τον Φοίνικα που γεννιέται από τις στάχτες του, η σεβάσμια Παλαιά ανέκαμψε, δίχως όμως ποτέ να μπορέσει αφενός, να διαγράψει το ιστορικό γεγονός της δεκαετίας του ’80 (της υποταγής της στη σεβάσμια «Καποδίστρια», τουλάχιστον όσον αφορά στην έντεχνη εκτέλεση της αρμονίας του έργου που η ίδια επωμίστηκε να φέρει εις πέρας) και αφετέρου, να αποτρέψει τον κοινωνικό ανταγωνισμό της με ακόμα μια σεβάσμια Φιλαρμονική Εταιρεία.
Ήταν μια ιδιαίτερη εποχή για την Κέρκυρα, εκείνη της δεκαετίας του ’80. Ο αέρας της Αλλαγής του ΠΑ.ΣΟ.Κ., αλλά και του επαναπροσδιορισμού της διαδικασίας αναπαραγωγής του αγγλικού καπιταλισμού (στην οποία περιλαμβάνονταν ο επαναπροσδιορισμός των σχέσεων της Μεγάλης Βρετανίας με την τότε Ε.Ο.Κ., τις χώρες της Κοινοπολιτείας και τις Η.Π.Α.) μέθυσε τους Κερκυραίους με μια ζάλη, με ένα παραμύθι φιλολαϊκής νιρβάνας, που εξελίχθηκε στο πιο εφιαλτικό όνειρο της ιστορικής εξέλιξης της κοινωνίας μας. Η φιλαρμονική του λαού, ο κήπος του λαού κ.λπ., ο απρόσμενος-αβασάνιστος και διάχυτος πλουτισμός των απόκληρων λαϊκών στρωμάτων της κοινωνίας (: αγροτών, ψαράδων, εργατών, μικροεπαγγελματιών κ.λπ.), ένας αέρας νέου ριζοσπαστισμού που σάρωσε στο πέρασμα του τις δομές της κοινωνίας, παραδίδοντας την στην επικυριαρχία του Αγγλοσάξονα αποικιοκράτη, αμπαλαρισμένη μ’ ένα περιτύλιγμα απελευθέρωσης, σοσιαλισμού και ισονομίας 2, εισήγαγε εντέλει πρακτικά την κερκυραϊκή Οικονομία σε μη αναστρέψιμη ύφεση, αφενός και αφετέρου, μέσω της πολιτικής διοίκησης της Περιφέρειας Ιονίων νησιών, κατευθύνει τις Οικονομίες Λευκάδας, Κεφαλονιάς-Ιθάκης και Ζακύνθου σε πορεία μη αναστρέψιμης ύφεσης.
Από χρόνια (2003) υποστηρίζω και έχω τεκμηριωμένα αποδείξει την επικυριαρχία της Μεγάλης Βρετανίας επί της Κέρκυρας, την ανοχή και συνδρομή του ελληνικού κράτους σε αυτό [αρχικά της κυβέρνησης ΠΑ.ΣΟ.Κ. (1982) και στη συνέχεια όλων χωρίς εξαίρεση των κυβερνήσεων που ακολούθησαν μέχρι σήμερα], την ανοχή και συνδρομή της Τοπικής πολιτικής Διοίκησης  και των επιμελητηρίων σε αυτό [στην οποία περιλαμβάνονται (από τη έναρξη λειτουργίας της Περιφέρειας Ιονίων Νησιών μέχρι σήμερα) στο σύνολο τους διορισμένοι και αιρετός Περιφερειάρχες, Νομάρχες Κερκύρας, Δήμαρχοι Κερκύρας, πρόεδροι Τοπικής Ένωσης Δήμων και Κοινοτήτων Κερκύρας, πρόεδροι Συνδέσμου Καθαριότητας Κερκύρας, πρόεδροι Τεχνικού Επιμελητηρίου Κερκύρας, πρόεδροι Εμπορικού Επιμελητηρίου Κερκύρας κ.λπ.] καθώς και τη δωσίλογη εκμετάλλευση της κοινωνικής εμπιστοσύνης για ίδιον χρηματικό και οικονομικό όφελος της ΠΑΣΟΚικής αλλοτριωμένης ομάδας των Κερκυραίων τριαντάρηδων της δεκαετίας του ’80, η οποία αφού αποδιάρθρωσε την αγροτική Οικονομία και τον δευτερογενή τομέα στην Κέρκυρα, επωμίστηκε και έφερε εις πέρας την αποδιάρθρωση και του πρωτογενή τομέα της Ελληνικής Οικονομίας μέσω της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής, κατά τη δεκαετία του ’90 και μέχρι το 2004, όταν παρέδωσε την τοπική εξουσία στη διάδοχο ένδεια.
Η πολιτική Δ-ένδια και ο ανταγωνισμός του κυρίου υπουργού με τους συνυποψηφίους συναγωνιστές του Νίκο Γεωργιάδη, Σπύρο Σπύρου και Στέφανο Γκίκα, όχι μόνο δεν ωφέλησαν την Κέρκυρα στα χρόνια που ακολούθησαν, αλλά αντίθετα την έβλαψαν ανεπανόρθωτα. Εκ του αποτελέσματος των πολιτικών πράξεων, των πολιτικών πεπραγμένων, της πολιτικής δράσης κ.λπ. του κυρίου υπουργού Νίκου Δ-ένδια αναδεικνύεται ως ιστορικό δεδομένο ότι η Κέρκυρα (και κατ’ επέκταση και τα υπόλοιπα Ιόνια νησιά, λόγω της εθιμικής διαδικασίας διανομής των ευρωπαϊκών κονδυλίων μεταξύ των νομών Κερκύρας – Λευκάδας – Κεφαλονιάς  & Ιθάκης – Ζακύνθου) οριστικά απώλεσε τις δυνατότητες επίλυσης δομικών προβλημάτων για την επιβίωση της κοινωνίας της και την ανάκαμψη της Οικονομίας της, όπως π.χ. της κατασκευής του Άξονα Βορρά-Νότου, της κατασκευής αεροδρομίου στη Λευκίμμη και φυσικά, της κατασκευής των Φραγμάτων, που κυρίως με υπαιτιότητα των Δένδια-Γεωργιάδη και του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας ποτέ δεν κατασκευάστηκαν, δεν πρόκειται να κατασκευαστούν και από πολύ νωρίς φάνηκε ότι επρόκειτο απλά για ένα ξελόγιασμα, μια λαοπλάνα χίμαιρα, που απλά έκανε πιο πλούσιους συγκεκριμένους τοπογράφους, συγκεκριμένους μελετητές δημοσίων έργων κ.λπ.3 .
Από την άλλη, αποδεικνύεται ιστορικά ότι οι Αγγλοσάξονες ποτέ δεν εγκατέλειψαν το νησί της Κέρκυρας. Αντίθετα, από το 1864 μέχρι το 1982 το περιελάμβαναν και το αξιοποιούσαν κατά περίπτωση, για την εξυπηρέτηση των γεωπολιτικών σκοπιμοτήτων τους (Μεταλληνός, 2012). Μάλιστα, η κυβερνητική πολιτική και πρακτική της δεκαετίας του ’80 (Αναπτυξιακός Νόμος 1262/82) ανενδοίαστα προχώρησε ένα βήμα παραπέρα, παραχωρώντας ελληνική γη και συγκεκριμένα την Κέρκυρα στη Μεγάλη Βρετανία, η οποία αποτελεί de facto αγγλικό έδαφος έκτοτε, κατ’ εφαρμογή πρακτικής που οι Εβραίοι εκτέλεσαν πριν τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο στην Παλαιστίνη (με αποτέλεσμα η ανακήρυξη του κράτους του Ισραήλ μετά το πέρας του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, αντικειμενικά να αποτελέσει μια διεκπεραιωτική διαδικασία). Ακολούθως, από το 1987 (έτος κατά το οποίο ήρε τη λειτουργία της και η τελευταία μονάδα του δευτερογενή τομέα που επιχειρούσε στο νησί, το εργοστάσιο Ζαφειρόπουλου) και εντεύθεν, η κερκυραϊκή υπερκομματική και διακομματική φαυλοκρατία που διαμόρφωσε η συγκυβέρνηση του ’89, ισχυροποίησε την κοινωνική επικράτηση των δωσίλογων Κερκυραίων, των υποταγμένων στα συμφέροντα και στις σκοπιμότητες του Αγγλοσάξονα, σε τέτοιο βαθμό ηθικής παρακμής που η συγκεκριμένη καρικατούρα (οι ημιμαθείς Κερκυραίοι, που θεωρούν το σινάφι τους ως την πεφωτισμένη ελίτ της τοπικής κοινωνίας) να αντιλαμβάνεται ως ιδιαίτερα τιμητικό τον συγκεκριμένο ρόλο της.
Σήμερα, η ιστορική εξέλιξη των γεγονότων, στην οποία περιλαμβάνεται η δράση των τριών του διευθυντηρίου της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ (που διαχειρίζονται για λογαριασμό των Αγγλοσαξόνων τη γεωπολιτική και γεωστρατηγική θέση της Κέρκυρας, έχοντας ανάγει τις παραθεριστικές κατοικίες τους σε επιχειρησιακά κέντρα των δραστηριοτήτων τους), ομολογεί την προαναφερόμενη αποδεδειγμένη, απροκάλυπτα μεθοδευμένη σκοπιμότητα της απορρόφησης της Κέρκυρας και κατ’ επέκταση του συμπλέγματος των Ιονίων νησιών, από τον σεβάσμιο των Αγγλοσαξόνων βασιλικό οίκο της Μεγάλης Βρετανίας. Η δημοσιοποίηση της πρόθεσης Του, δια των μέσων προπαγάνδας της αγγλικής εξωτερικής πολιτικής, να αξιοποιήσει τη χρονική συγκυρία προκειμένου να επαναφέρει στην ιδιοκτησία του το Μον Ρεπό, την κατοικία του Άγγλου Αρμοστή της περιόδου της Αποικιοκρατίας, ανακαλεί στη μνήμη τη δωσίλογη πρόταση Κουρκουμέλη (1856) περί αποικισμού της Κέρκυρας και των Παξών από την Αγγλία, που σε εκείνη την περίοδο ο Αγγλοσάξονας κατακτητής εξαναγκάστηκε να απορρίψει, προσαρμόζοντας στα τότε ιστορικά δεδομένα την επικυριαρχία του στην Κέρκυρα μέσω της προσάρτησης της Ελλάδας στα Επτάνησα ως όγδοου νησιού, η οποία δημόσια εμφανίζεται ως Ένωση των Επτανήσων με την Ελλάδα 4.

 

pmetal-map-6-2013

(πηγή: Π. Κουβέλης, Η Ενεργειακή Οικονομία της Ελλάδος, εκδ. Παπαζήση, Αθήνα 1944)

 

Βέβαια, όλα τούτα ως παραφωνίες ηχούν στους ημιμαθείς διανοούμενους της Κοφινέτας και στους Κερκυραίους νοτάριους του διευθυντηρίου της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ. Η σκοπιμότητα του Αγγοσάξονα είναι συγκεκριμένη και αφορά στο κίνητρο του ως εργοδότη της καρικατούρας: Ιδιοποίηση των Ιονίων νησιών δια της πολιτικής διοίκησης της Περιφέρειας Ιονίων Νήσων 5, αξιοποίηση της γεωπολιτικής και γεωστρατηγικής θέσης των Επτανήσων, αξιοποίηση των καταγεγραμμένων (ήδη πριν την έναρξη του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου) κοιτασμάτων πετρελαίου κ.λπ. Επομένως, η αγορά του Μον Ρεπό και η αγορά του Ερημίτη από τον Αγγλοσάξονα δεν είναι τίποτε περισσότερο παρά σημειολογικές αναφορές μιας αποκρυσταλλωμένης επιχείρησης παροχής υπηρεσιών μεταξύ αγγλοσαξονικής λερναίας ύδρας, αφενός και αφετέρου, κερκυραϊκών εταιρειών κοινωνικής δικτύωσης και των παραμάγαζών τους (πολιτιστικών συλλόγων, αγαθοεργών σωματείων κ.λπ.), με σκοπό τον αποικισμό της Κέρκυρας και την επικυριαρχία της από τη Μεγάλη Βρετανία, στα πρότυπα της εβραϊκής πρακτικής στη Μέση Ανατολή. Στη συγκεκριμένη πρακτική, η πεφωτισμένη καρικατούρα, η ημιμαθής ελίτ των «μεγαλο»δικηγόρων, των «μεγαλο»εργολάβων τεχνικών έργων, των «μεγαλο»μελετητών δημοσίων έργων, των «μεγαλο»γιατρών, των «μεγαλο»πρακτόρων του Τουρισμού και των ολίγων παραμυθιασμένων «λαϊκών»(!) είναι ο αναγκαίος καταλύτης για την υλοποίηση μιας από καιρό ειλημμένης απόφασης στο όνομα του σεβάσμιου βασιλικού οίκου της Μεγάλης Βρετανίας, την οποία οι συγκεκριμένοι Κερκυραίοι υπηρετούν, εξαργυρώνοντας την με τις χρηματικές απολαβές που ιστορικά ο Αγγλοσάξονας πάντα αντάμειβε τους δωσίλογους συνεργάτες του.

 

* Ο δρ. Παύλος Μεταλληνός είναι οικονομολόγος, μέλος του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.-Ε.Κ.Μ., Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

 


ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ:

1. Ο αναγνώστης μπορεί να ανατρέξει στις σχετικές ομολογίες που περιλαμβάνονται στο αφιέρωμα στην Φιλαρμονική Ένωση Κερκύρας «Καποδίστριας» της τηλεοπτικής εκπομπής «Ελλήνων Δρώμενα» στην ΕΤ3, η οποία προβλήθηκε την Κυριακή του Πάσχα, 5 Μαΐου 2013.
2. Ο αναγνώστης καλείται να ανατρέξει στο Π. Μεταλληνός, Μεταξύ Ευρώπης και Ελλάδας-Η διαχείριση του ανταγωνισμού στην κερκυραϊκή Αγορά ως προϋπόθεση παραχώρησης εθνικής κυριαρχίας, εκδ. Λεξίτυπον, Αθήνα 2012 και ειδικότερα στα αποσπάσματα των συνεντεύξεων του κ. Βασίλη Καλούδη (Αντιπροέδρου του Συνδέσμου Ταξιδιωτικών και Ναυτιλιακών Πρακτόρων Ν. Κερκύρας) το Σάββατο 3 Ιουλίου 2010 και το Σάββατο 22 Μαΐου 2010.
3. Ο αναγνώστης καλείται να ανατρέξει στο Π. Μεταλληνός, Μεταξύ Ευρώπης και Ελλάδας-Η διαχείριση του ανταγωνισμού στην κερκυραϊκή Αγορά ως προϋπόθεση παραχώρησης εθνικής κυριαρχίας, εκδ. Λεξίτυπον, Αθήνα 2012 και ειδικότερα στα αποσπάσματα των συνεντεύξεων των κκ. Αλέξανδρου Αυλωνίτη (Δημάρχου Εσπερίων και προέδρου Συνδέσμου Υδατίνων Πόρων - Σάββατο, 13 Φεβρουαρίου 2010) και Στέφανου Πουλημένου (Νομάρχης Κερκύρας - Σάββατο, 27 Φεβρουαρίου 2010), αλλά και σε εκείνη του κ. Στέφανου Γκίκα (πολιτευτή Νέας Δημοκρατίας - Σάββατο, 20 Φεβρουαρίου 2010), αποσπάσματα της οποίας περιλαμβάνονται στη προαναφερόμενη μονογραφία.
4. Ο αναγνώστης καλείται να ανατρέξει στο Κ. Γαρδίκα, Προστασία και εγγυήσεις: στάδια και μύθοι της ελληνικής εθνικής ολοκλήρωσης (1821-1920), εκδ. Βάνιας, Θεσσαλονίκη 1999 και στο Σ.Δ. Λουκάτος, Η Επτανησιακή Πολιτική Σχολή των Ριζοσπαστών, εκδ. Σύνδεσμος Φιλολόγων Κεφαλονιάς-Ιθάκης, Αργοστόλι 2009.
5. Ο αναγνώστης μπορεί να ανατρέξει στο Π. Μεταλληνός «Εκλογές Περιφερειάρχη 2014-Η Αριστερά ενώπιον της κοινωνικής ευθύνης της», που αναρτήθηκε στο www.corfupress.com στις 20 Απριλίου 2013.

 

 
Πολιτικό είναι το πρόβλημα της κερκυραϊκής Οικονομίας Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο
Αρθρογράφος: CorfuPress.com   Ημερομηνία δημοσίευσης: Δευτέρα, 07 Ιανουαρίου 2013 21:39

Πολιτικό είναι το πρόβλημα της κερκυραϊκής Οικονομίας1

Έχω αποδείξει ότι η δωσίλογη κοινωνική εξουσία, που κυβερνά την Κέρκυρα από το 1987 και διαμορφώνει τις προϋποθέσεις εκλογής συγκεκριμένων υποψηφίων βουλευτών, περιφερειαρχών, δημάρχων, προέδρων επιμελητηρίων κ.λπ., έχει ανάγει την Οικονομία του νησιού (άρα, αυτούς τους ίδιους τους Κερκυραίους μικροεπαγγελματίες και εργαζομένους) σε «πρώτη ύλη» που εκμεταλλεύεται κατά το δοκούν, για τον δικό της αποκλειστικά πλουτισμό, υπό το καθεστώς οποιασδήποτε ιστορικής συγκυρίας, έχοντας εξασφαλίσει αμνηστία για κάθε κοινωνικό έγκλημα που διαπράττει, σε αντάλλαγμα της λειτουργίας της ως εντολοδόχου-μεσολαβητή υπέρ των γεωπολιτικών-οικονομικών συμφερόντων ομάδας Βρετανών τραπεζίτη και επιχειρηματιών, οι οποίοι τη δεκαετία του ’80 απέκτησαν την de facto εδαφική ιδιοκτησία του νησιού2.

Πέραν της ολιγομελούς «συμμορίας», που απευθείας συναλλάσσεται με τους Βρετανούς εντολοδότες της, για την εγκαθίδρυση της δικής της εξουσίας απαιτείται η επιστράτευση και η επιχειρησιακή δράση ενός στρατού κατοχής, προκειμένου η συγκεκριμένη «συμμορία» να μπορεί να τον διαθέτει για την υλοποίηση των σκοπιμοτήτων της. Κατά τη δεκαετία του ʼ80, το συγκεκριμένο πλήθος των μισθοφόρων της δωσίλογης κοινωνικής εξουσίας, απαρτιζόταν από όλους εκείνους τους Κερκυραίους που οι Άγγλοι τουρ-οπερέιτορς τους χρηματοδότησαν την επαγγελματική ενασχόληση με τον τουρισμό, σε αντάλλαγμα της εγκατάλειψης των παραδοσιακών επαγγελμάτων του πρωτογενή τομέα (γεωργία, κτηνοτροφία, αλιεία κ.λπ.), ο οποίος μέχρι τότε, ιστορικά τους εξασφάλιζε την επιβίωση. Σήμερα, ο στρατό κατοχής του ’80 βγήκε στην ανεργία, διότι οι συγκεκριμένοι Κερκυραίοι επαγγελματίες έπαψαν να είναι χρήσιμοι καθώς το 1987, εξάντλησαν τους λόγους της επιστράτευσής τους. Έτσι, δράση στρατού κατοχής της Κέρκυρας (και κατ’ επέκταση κατοχής της γεωγραφικής ενότητας των Ιονίων νησιών, διότι στην Κέρκυρα εδρεύει ο γραφειοκρατικός μηχανισμός διοίκησης της Περιφέρειας Ιονίων Νησιών3)

ανέλαβαν οι 16 εταιρείες «κοινωνικής δικτύωσης», που λειτουργούν και δραστηριοποιούνται στο νησί. Βέβαια στις μέρες μας, καθώς το επίπεδο διαβίωσης έχει αναβαθμιστεί σε σχέση με εκείνο της περιόδου 1951-1987, το αντάλλαγμα για την κατάταξη μισθοφόρων στο σύγχρονο στρατό κατοχής επικεντρώνεται στον πλουτισμό δημοσίων υπαλλήλων και επιχειρηματιών που ασκούν αστικά επαγγέλματα, επικεντρώνεται σε μια εντύπωση νόθας κοινωνικής ανέλιξης κάποιων άλλων και τέλος, επικεντρώνεται στην κοινωνική προβολή, που ορισμένοι μπορεί να επιζητούν στα κερκυραϊκά μέσα κοινωνικής προπαγάνδας και ενημέρωσης.

Η διαμόρφωση των συγκεκριμένων συνθηκών αναπαραγωγής και επέκτασης της κερκυραϊκής Οικονομίας προκάλεσε την είσοδο της (με αφετηρία το 2011) σε μακροπερίοδο μη αναστρέψιμη οικονομική ύφεση, δεδομένης της διαμόρφωσης του ανταγωνισμού μεταξύ των παραγωγικών συντελεστών στην κερκυραϊκή Αγορά, εντός του προαναφερομένου κοινωνικού πλαισίου. Η εν λόγω μακροπερίοδος, μη αναστρέψιμη οικονομική ύφεση θα συνέβαινε ούτως ή άλλως, ακόμα κι αν η Εθνική Οικονομία μας βρισκόταν σε τροχιά ανάπτυξης. Απλά, σε μια τέτοια περίπτωση, η κερκυραϊκή ιδιαιτερότητα να εκδηλωνόταν περί το 2016.

Παρόλα αυτά, οι Κερκυραίοι μπορούν να ανατρέψουν τη συγκεκριμένη ζοφερή πραγματικότητα, σε πείσμα των λεγομένων, των δράσεων και των ενεργειών της πολιτικής αντιπροσώπευσης του νησιού. Δεδομένης της ανικανότητας των πολιτικών φορέων [(βουλευτές, Περιφέρεια Ιονίων Νησιών, Δήμος, επιμελητήρια κ.λπ.), που έχουν την θεσμική ευθύνη για τον σχεδιασμό, την υλοποίηση και τη λήψη πρωτοβουλιών με σκοπό την ανάκαμψη της κερκυραϊκής Οικονομίας], οι ίδιοι οι κάτοικοι μπορούν να αντιδράσουν δημιουργικά, διαμορφώνοντας νέες συνθήκες ανταγωνισμού των παραγωγικών συντελεστών στην Αγορά, αντί των σημερινών που η κερκυραϊκή δωσίλογη κοινωνική εξουσία έχει επιβάλει.

Κρίσιμη παράμετρος, που πρέπει να ληφθεί υπόψη και επιβάλλεται να τεθεί ως στόχος η ανατροπή της, είναι η (μετά το 1987) αναγωγή των προϋποθέσεων αναπαραγωγής και επέκτασης του κερκυραϊκού τουριστικού κλάδου σε προϋποθέσεις αναπαραγωγής και επέκτασης της κερκυραϊκής Οικονομίας (και κατ’ επέκταση, σε προϋποθέσεις αναπαραγωγής και επέκτασης της Οικονομίας της Περιφέρειας Ιονίων Νησιών, διότι στην Κέρκυρα εδρεύει ο γραφειοκρατικός μηχανισμός διοίκησης της Περιφέρειας Ιονίων Νησιών), άρα και σε προϋποθέσεις αναπαραγωγής της de facto εδαφικής κατοχής της Κέρκυρας (άρα και της γεωγραφικής ενότητας των Ιονίων νησιών) από τη Μεγάλη Βρετανία4.

Έτσι όπως έχουν διαμορφωθεί οι προϋποθέσεις ανταγωνισμού μεταξύ των παραγωγικών συντελεστών στην κερκυραϊκή Αγορά, οι κοινωνία καλείται να εστιάσει σε δύο συνθήκες της παραγωγικής διαδικασίας του κοινωνικού πλούτου, στον πρωτογενή τομέα και στον αγροτουρισμό. Με άλλα λόγια, οι Κερκυραίοι πρέπει να «επιστρέψουν» στη γη και εκεί να αναζητήσουν τους τρόπους διαμόρφωσης ενός νέου πλαισίου προϋποθέσεων παραγωγής του κοινωνικού προϊόντος. Βέβαια, το συγκεκριμένο εγχείρημα ανάκαμψης θα αντιμετωπίσει την πολεμική καταρχήν του ολιγοπωλητή που προμηθεύει την κερκυραϊκή Αγορά με αγροτικά προϊόντα, που παράγονται σε άλλες περιοχές της Ελλάδας ή του εξωτερικού και βεβαίως, την πολεμική του ολιγοπωλητή του τουριστικού κλάδου.

Διευκρινίζεται ότι όλη αυτή την περίοδο μετά το 1987, οι Βρετανοί de facto ιδιοκτήτες της Κέρκυρας έχουν αναθέσει στον ολιγοπωλητή του τουριστικού κλάδου και στον ολιγοπωλητή Α.Α.΄ (ποιότητας) των δημοσίων έργων, την με κάθε τρόπο προάσπιση της κατοχής, που η δωσίλογη κοινωνική εξουσία των 16 εταιρειών «κοινωνικής δικτύωσης» έχει εξασφαλίσει στην ομάδα των Βρετανών τραπεζίτη και επιχειρηματιών5. Οι δύο ολιγοπωλητές (: εκείνος του τουριστικού κλάδου και ο Α.Α.΄ (ποιότητας) των δημοσίων έργων) είναι οι ασφαλιστικές δικλίδες της βρετανικής de facto κατοχής και ιδιοκτησίας όχι μόνο της Κέρκυρας, αλλά του συνόλου της ενότητας της Περιφέρειας Ιονίων Νησιών, δεδομένου ότι ο γραφειοκρατικός μηχανισμός διοίκησης της εδρεύει στην Κέρκυρα.

Έτσι, καθώς η κοινωνική δικτατορία του κερκυραϊκού ΠΑ.ΣΟ.Κ. στοχευμένα αποδιάρθρωσε τον πρωτογενή τομέα, κατά την περίοδο 1983-2004, στα πλαίσια των υποχρεώσεων που ιστορικά τα νεογνά του κερκυραϊκού ΠΑ.ΣΟ.Κ. της δεκαετίας του ʼ80 είχαν αναλάβει απέναντι στον Βρετανό χρηματοδότη τους, αποδεικνύεται ότι το εγχείρημα που προτείνουμε καλείται να ξεκινήσει από τους κατοίκους των χωριών. Συγκεκριμένα, η εκ μέρους τους δημιουργία οργανωμένων λαϊκών αγορών (στα πρότυπα των συνοικιακών λαϊκών αγορών της Αθήνας και όχι παζαριών, τύπου Δήμου Παρελίων, κατά την περίοδο δημαρχίας Σωτηρίου Βλάχου), σε κομβικές διασταυρώσεις και σε σημεία τομείς των συνόρων γειτονικών δημοτικών διαμερισμάτων, μπορεί να αποτελέσουν καταρχήν, κίνητρο τόσο για τη μεγέθυνση της ενασχόλησης με τον πρωτογενή τομέα, όσο και για την αύξηση της παραγωγής αλλά και του πλήθους των ειδών των παραγόμενων προϊόντων. Θα μπορούσε κάλλιστα, μία ή δύο φορές την εβδομάδα, στις συγκεκριμένες θέσεις (π.χ. στη συμβολή της Επαρχιακής Οδού Λιβαδιού Ρόπα με την Επαρχιακή Οδό από Τεμπλόνι προς Γιαννάδες-Μάρμαρο, στον κόμβο του Τζάβρου, στη γέφυρα Ρεκίνι, στον κόμβο Άφρας κ.λπ.) να πωλούνται ντόπια αγροτικά προϊόντα, σε χαμηλότερες τιμές έναντι εκείνων που ο αγοραστής βρίσκει σε άλλες κερκυραϊκές Αγορές. Έτσι, δεδομένης της αστικοποίησης του τρόπου ζωής των κατοίκων της κερκυραϊκής υπαίθρου και της εγκατάλειψης των καλλιεργειών εξαιτίας πολλών αιτίων (π.χ. αλλαγή επαγγελματικής ενασχόλησης, εσωτερική μετανάστευση κ.λπ.), μπορεί να ξεκινήσει μια διαδικασία επαναδιαμόρφωσης των προϋποθέσεων αναπαραγωγής και επέκτασης της κερκυραϊκής Οικονομίας, με κίνητρο την πώληση φθηνών και ντόπιων προϊόντων.

Το επόμενο βήμα, για την αξιοποίηση των αποτελεσμάτων της συγκεκριμένης πρότασης, θα μπορούσε να ήταν η δημιουργία αγροτουριστικών μονάδων είτε ατομικών επιχειρήσεων, είτε σε επίπεδο χωριού6. Με τον τρόπο αυτό, το κέρδος για τις τοπικές κοινωνίες της κερκυραϊκής περιφέρειας θα είναι διπλό. Καταρχήν, σε αντίθεση με ό,τι ισχύει σήμερα, η ύπαιθρος θα ξαναζωντάνευε και με τον τρόπο αυτό θα παρέχονταν κίνητρο στους παραγωγικούς συντελεστές (επιχειρήσεις και εργαζόμενοι), που την έχουν εγκαταλείψει, να επιστρέψουν σε αυτήν. Επιπλέον, πρόκειται για μια δράση η οποία μπορεί να εξασφαλίσει επισκέπτες της κερκυραϊκής υπαίθρου 12 μήνες τα χρόνο, δεδομένου ότι η ενασχόληση με τον πρωτογενή τομέα εκτίνεται καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους. Επίσης, τα κερκυραϊκά προϊόντα θα μπορούσαν να αποκτήσουν μια διεθνή προβολή (άρα και ζήτηση), την οποία δεν έχει μπορέσει να πετύχει το σημερινό καθεστώς των δωρεάν διακοπών που οι φορείς εξασφαλίζουν για τους εαυτούς τους, στα πλαίσια των διεθνών εκθέσεων. Ένα ακόμα, είναι ο απογαλακτισμός παραγωγικών συντελεστών του τουριστικού κλάδου από τον προσκυνημένο ολιγοπωλητή, δεδομένο που μπορεί να σηματοδοτήσει το έναυσμα ενός οικονομικού απελευθερωτικού αγώνα, ο οποίος θα θέσει τις προϋποθέσεις επανάκτησης του νησιού από την κερκυραϊκή κοινωνία, σε πείσμα των δεσμεύσεων που έχουν αναλάβει οι 16 κερκυραϊκές εταιρείες «κοινωνικής δικτύωσης» έναντι των Βρετανών χορηγών τους.

Από την έναρξη συστηματικής και οργανωμένης εφαρμογής των προαναφερομένων πρωτοβουλιών (καίτοι οι πολιτικοί φορείς του νησιού θα τις υπονομεύσουν και αυτές δεν θα τύχουν της θεσμικής υποστήριξής τους, όπως έχει δείξει η μέχρι σήμερα εμπειρία, δεδομένης της εκ των πραγμάτων αποδεδειγμένης αναποτελεσματικότητάς τους και της διασύνδεσης τους με τη δωσίλογη κοινωνική εξουσία) και σε χρονικό ορίζοντα τριετίας-πενταετίας είναι προφανές ότι αυτές θα λειτουργήσουν ως κίνητρο για τη δραστηριοποίηση ή ίδρυση νέων μονάδων του δευτερογενή τομέα (βιοτεχνία-βιομηχανία). Ο λόγος εστιάζεται στην αναζήτηση των ντόπιων προϊόντων του πρωτογενή τομέα και από τους κατοίκους της πόλης, σε βάρος εκείνων που καταναλώνονται μέχρι σήμερα, με προέλευση την υπόλοιπη Ελλάδα ή το εξωτερικό, ακριβώς διότι οι κοινωνικές κερκυραϊκές δικτατορίες του ΠΑ.ΣΟ.Κ. μέχρι το 2004 και της Ν.Δ. αδιαλείπτως από το 2004 μέχρι σήμερα, κατέβαλλαν κάθε προσπάθεια προκειμένου να αποδιαρθρώσουν τις κοινωνίες της κερκυραϊκής υπαίθρου (χαρακτηριστικότερα παραδείγματα όλων, είναι οι περιπτώσεις της συνειδητής υπονόμευσης των θεσμικών πολιτικών φορέων στην κατασκευή του Άξονα Βορρά-Νότου και της κακότεχνης κατασκευής των Χ.Υ.Τ.Α. Τεμπλονίου και Λευκίμμης). Σε αυτή τη λογική ενταγμένο, είναι προφανές ότι αύξηση της παραγωγής του πρωτογενή τομέα, θα μπορούσε να αποτελέσει το κίνητρο για την ίδρυση μονάδων επεξεργασίας και τυποποίησης των προϊόντων και εξαγωγής τους στις Αγορές της Ελλάδας ή του εξωτερικού.

Ανακεφαλαιώνοντας, γίνεται κατανοητό ότι όπως η έναρξη της Επανάστασης του 1821 και της Αντίστασης στον Γερμανό κατακτητή ξεκίνησε από μια φούχτα ανθρώπους, οι οποίοι πίστεψαν στους εαυτούς τους και στις δυνάμεις τους, σε πείσμα είτε αυτών των ίδιων των ομοεθνών τους, είτε των δωσίλογων προσκυνημένων, είτε κάθε άλλου συντελεστή τη συνδρομή του οποίου μπορεί να είχαν έως τότε επικαλεστεί, έτσι και στην περίπτωση μας η διαμόρφωση νέων συνθηκών ανταγωνισμού μεταξύ των παραγωγικών συντελεστών στην κερκυραϊκή Αγορά, μπορεί να ξεκινήσει από αυτούς τους ίδιους τους Κερκυραίους πολίτες. Με δικά τους χρήματα κι όχι με πόρους από την Ε.Ε., ούτε με πόρους από την κεντρική διοίκηση (η οποία έχει συναινέσει στην de facto παραχώρηση της Κέρκυρας στη βρετανική κυριαρχία, ήδη από τη δεκαετία του ’80, επιτρέποντας στην κοινωνική δικτατορία του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και ακολούθως στην αδιάλειπτη από το 2004 έως σήμερα, κοινωνική δικτατορία της Ν.Δ. να πολεμούν κάθε αντίδραση που θα μπορούσε να απελευθερώσει το νησί,7), μπορεί να ξεκινήσει ένα αντικειμενικά εφικτό εγχείρημα αναγέννησης της κερκυραϊκής Οικονομίας.

Από το 1989 μέχρι σήμερα, ο μεσσιανισμός (είτε καραφλός, είτε σοσιαλιστικός κ.λπ.) αξιοποιείται ως μια διαδικασία χειραγώγησης και εκπόρνευσης σε Βρετανούς «νταβατζήδες» της κερκυραϊκής (και κατ’ επέκταση, της επτανησιακής) κοινωνίας. Σήμερα, που βιώνουμε μια περίοδο προδομένων ιδανικών και διαψευσμένων προσδοκιών, είναι κάτι παραπάνω από εμφανές ότι μόνο εάν οι ίδιοι οι πολίτες διεκδικήσουν τη διαμόρφωση των συνθηκών επιβίωσης τους, αυτοί θα μπορέσουν να ελευθερωθούν, αποτινάσσοντας τη δωσίλογη κοινωνική εξουσία που τους εξαπάτησε και εξακολουθεί να τους στραγγαλίζει, υποσχόμενη (: η δωσίλογη κοινωνική εξουσία) μεγαλοπρεπή Μέγαρα για τη στέγαση της δικής της δωσίλογης πολιτικής εξουσίας κι όχι εργασία και αναβάθμιση των συνθηκών διαβίωσης τους.

 



1 Ο αναγνώστης καλείται να ανατρέξει στο Π. Μεταλληνός, «Η κρίση της κερκυραϊκής Οικονομίας είναι πρόβλημα πολιτικό», κερκυραϊκή εφημερίδα «ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ της Κυριακής», 5 Οκτωβρίου 2003.

2 Ο αναγνώστης καλείται να ανατρέξει στο Π. Μεταλληνός, Μεταξύ Ευρώπης και Ελλάδας-Η διαχείριση του ανταγωνισμού στην κερκυραϊκή Αγορά ως προϋπόθεση παραχώρησης εθνικής κυριαρχίας, εκδ. Λεξίτυπον, Αθήνα 2012.

3 Ο αναγνώστης καλείται να ανατρέξει στο Π. Μεταλληνός, Μεταξύ Ευρώπης και Ελλάδας-Η διαχείριση του ανταγωνισμού στην κερκυραϊκή Αγορά ως προϋπόθεση παραχώρησης εθνικής κυριαρχίας, εκδ. Λεξίτυπον, Αθήνα 2012.

4 Ο αναγνώστης καλείται να ανατρέξει στο Π. Μεταλληνός, Μεταξύ Ευρώπης και Ελλάδας-Η διαχείριση του ανταγωνισμού στην κερκυραϊκή Αγορά ως προϋπόθεση παραχώρησης εθνικής κυριαρχίας, εκδ. Λεξίτυπον, Αθήνα 2012.

5 Ο αναγνώστης καλείται να ανατρέξει στο Π. Μεταλληνός, Μεταξύ Ευρώπης και Ελλάδας-Η διαχείριση του ανταγωνισμού στην κερκυραϊκή Αγορά ως προϋπόθεση παραχώρησης εθνικής κυριαρχίας, εκδ. Λεξίτυπον, Αθήνα 2012.

6 Ο αναγνώστης καλείται να ανατρέξει στο Π. Μεταλληνός, Μεταξύ Ευρώπης και Ελλάδας-Η διαχείριση του ανταγωνισμού στην κερκυραϊκή Αγορά ως προϋπόθεση παραχώρησης εθνικής κυριαρχίας, εκδ. Λεξίτυπον, Αθήνα 2012.

7 Ο αναγνώστης καλείται να ανατρέξει στο Π. Μεταλληνός, Μεταξύ Ευρώπης και Ελλάδας-Η διαχείριση του ανταγωνισμού στην κερκυραϊκή Αγορά ως προϋπόθεση παραχώρησης εθνικής κυριαρχίας, εκδ. Λεξίτυπον, Αθήνα 2012.