Το σχέδιο ΑΘΗΝΑ, το ΤΕΙ και το Ιόνιο πανεπιστήμιο Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο
Αρθρογράφος: CorfuPress.com   Ημερομηνία δημοσίευσης: Κυριακή, 21 Ιουλίου 2013 19:01

Μάλλον ως ευλογία θα πρέπει να αντιμετωπίζουμε εμείς οι Επτανήσιοι το σχέδιο ΑΘΗΝΑ που εμπνεύστηκε η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Παιδείας καθώς, όπως διαπιστώνουμε από τις αντιδράσεις, υπήρξε η αιτία να αφυπνιστεί όλη η περιφέρειά μας και να προβληματιστούμε σοβαρά, όχι μόνο για το μέλλον της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στα Επτάνησα αλλά για το μέλλον της Ιονίου περιφέρειας συνολικά.

Οι τεχνοκράτες της εποχής μας είναι γνωστόν ότι δεν θεωρούν βιώσιμη την περιφέρεια Ιόνιων νησιών με την ίδια ακριβώς λογική που δεν θεωρούν βιώσιμο σήμερα το ΤΕΙ Ιόνιων νησιών και ίσως αύριο το Ιόνιο πανεπιστήμιο.

Εάν δεν θέλουμε να τους αδικήσουμε θα πρέπει να παραδεχτούμε πως όπου δεν ευημερούν οι αριθμοί, είναι βέβαιο πως δεν πρόκειται ποτέ να ευημερούν και οι άνθρωποι.

Ομως όσοι έχουμε δώσει καλά δείγματα γραφής σε αυτό που λέγεται περιφερειακή ανάπτυξη είμαστε ικανοί να ανατρέψουμε και τη λογική των αριθμών, όπου αυτό απαιτείται, για να εξισορροπήσουμε τα ελλείματα των πρώτων με τα πλεονάσματα των δεύτερων.

Εν΄ολίγοις η περιφερειακή ανάπτυξη σε μια μικρή και νησιωτική χώρα όπως η δική μας, είναι σύμφυτη με την ενίσχυση των υποδομών στο χώρο της παιδείας και νομίζουμε πως αυτό επιτεύχθηκε δυναμικά τα προηγούμενα χρόνια.

Μας μένει σήμερα να ορθολογικοποιήσουμε ορισμένα λειτουργικά ζητήματα και να φέρουμε πιο κοντά τη γνώση με τις ανάγκες της οικονομίας.

Εμείς εδώ στα Επτάνησα, βιώσαμε εξ΄αρχής μια σοβαρή στρέβλωση. Το Ιόνιο πανεπιστήμιο μεταβλήθηκε σε Κερκυραϊκό και δίχως ποτέ να αναπτυχθεί, όπως τα άλλα πανεπιστήμια της

γενιάς του, περιέπεσε σε μια εσωστρεφή λειτουργία πλήρως αποκομμένη από τα άλλα Ιόνια νησιά.

Στον αντίποδα αυτών των εξελίξεων και για να κατευναστούν οι αντιδράσεις προωθήθηκε η δημιουργία του ΤΕΙ στα τρία νησιά που Ιονίου.

Για την σκοπιμότητα ίδρυσης του ΤΕΙ στο Ιόνιο, όπως και σε πολλά άλλα μέρη της ελληνικής περιφέρειας, μπορούμε να υποθέσουμε πολλά. Ομως είναι βέβαιο πως δεν θα υπήρχε λόγος ύπαρξής του, εάν το Ιόνιο πανεπιστήμιο έκανε την υπέρβαση που έκαναν όλα τα άλλα περιφερειακά πανεπιστήμια.

Ωστόσο και παρά τις περί αντιθέτου προβλέψεις, το ΤΕΙ Ιόνιων νησιών δεν ατύχησε - όπως ενδεχομένως άλλα ιδρύματα - στην πορεία του χρόνου. Αντίθετα ανέπτυξε λειτουργίες και δραστηριότητες αξιοθαύμαστες και συνδέθηκε με τις τοπικές κοινωνίες κατά τρόπο που σήμερα να έχει ολόπλευρη στήριξη από παντού, περισσότερη από οπουδήποτε άλλο περιφερειακό ΤΕΙ.

Αυτές λοιπόν τις μάλλον κρίσιμες ώρες του διαλόγου είναι μια καλή ευκαιρία να διευθετηθούν μια κι έξω ορισμένα ζητήματα σε επίπεδο περιφέρειας.

Κοινή πεποίθηση όλων των εμπλεκομένων πλευρών είναι ότι πρέπει να αφομοιωθεί το ΤΕΙ από το Ιόνιο πανεπιστήμιο και όχι από το ΤΕΙ της Πάτρας. Για να συμβεί αυτό χρειάζεται πρώτιστα πολιτική βούληση σε πολύ υψηλό επίπεδο.

Εάν πράγματι ομοιογενοποιηθεί η ανώτατη εκπαίδευση στα Ιόνια νησιά, η θνησιγενής περιφέρεια Ιόνιων νησιών θα δυναμώσει απέναντι σε όλους αυτούς που επιθυμούν την κατάργησή της και είναι αρκετοί εξ όσων γνωρίζουμε.

Εάν όμως δεν συμβεί αυτό αλλά το ΤΕΙ Ιόνιων νησιών πάει σε Πάτρα και Ηπειρο, αυτό δεν θα είναι τίποτα περισσότερο από την προαναγγελία της ένταξης των νησιών του Ιονίου στις περιφέρειας Ηπείρου και Δυτικής Ελλάδος με έδρες τα Ιωάννινα και την Πάτρα.

Νομίζουμε ότι τα πράγματα πλέον είναι περισσότερα ευδιάκριτα από ποτέ.

Καλή τύχη αδέλφια Επτανήσιοι!

 
Από τη συνεργασία με το Ιόνιο πανεπιστήμιο στη συγχώνευση με τα ΤΕΙ Πάτρας και Μεσολογγίου Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο
Αρθρογράφος: CorfuPress.com   Ημερομηνία δημοσίευσης: Κυριακή, 21 Ιουλίου 2013 19:01

Με το βλέμμα στραμμένο στις ανάγκες δραστικού περιορισμού των δαπανών για την παιδεία το αρμόδιο υπουργείο έδωσε στη δημοσιότητα το σχέδιο ΑΘΗΝΑ με αντικειμενικό στόχο να περιορίσει ανώφελες λειτουργίες και υπερβολές του παρελθόντος που επιβάρυναν τον κρατικό προϋπολογισμό.

Το νέο σχέδιο θα τεθεί σε δημόσια διαβούλευση και θεωρείται σχεδόν βέβαιο ότι η τελική πρόταση, που θα λάβει τη μορφή νομοσχεδίου, θα είναι διαφορετική από τη σημερινή. Αιτία γι αυτό οι πολυποίκιλες πιέσεις τοπικών παραγόντων από όλα τα σημεία της ελληνικής επικράτειας που είναι βέβαιο πως, ως ένα βαθμό, θα τις λάβει υπόψη του το υπουργείο.

Από το σχέδιο ΑΘΗΝΑ και τις ρυθμίσεις που περιλαμβάνει θίγεται κυρίως η ελληνική περιφέρεια Αντίθετα ωφελημένες βγαίνουν οι έδρες των μεγάλων ΑΕΙ και ΤΕΙ που ενισχύονται από τις λειτουργίες σχολών που τμημάτων που συγχωνεύονται.

Οι άνθρωποι των Πανεπιστημίων πάντα δηλώνουν πως ένα διασκορπισμένο σε διάφορες πόλεις ΑΕΙ ή ΤΕΙ δεν είναι λειτουργικό και ευέλικτο. Και επειδή αυτό συνεπάγεται διάφορες ‘ταλαιπωρίες’ δεν το συνιστούν.

Στην προκειμένη περίπτωση όμως υπάρχει ένα στοιχείο που αν το συλλάβει σωστά η ελληνική περιφέρεια και το παλέψει στα πλαίσια της πολυήμερης διαβούλευσης για την οριστική διαμόρφωση του σχεδίου, θα κερδίσει σε ποιότητα ότι ήδη χάνει σε ποσότητα.

Στο Υπουργείο Παιδείας είχε κατατεθεί από παλιά η πρόταση να κλείσει οριστικά και αμετάκλητα ο διαχωρισμός ΑΕΙ και ΤΕΙ - που αποτελεί μοναδικό φαινόμενο στην Ευρωπαϊκή Ενωση, κληρονομιά κάποιων προγραμμάτων της δεκαετίας του ’70, όταν η Ελλάδα ήταν ακόμα αναπτυσσόμενη οικονομία - μέσω μιας ακόμα αναβάθμισης των τελευταίων.

Είχε προταθεί τα περιφερειακά ΤΕΙ να διασυνδεθούν αρχικά και στη συνέχεια να απορροφηθούν από τα αντίστοιχα περιφερειακά ΑΕΙ δημιουργώντας κύκλους σπουδών με τεχνολoγικό χαρακτήρα αντίστοιχα με τα διεθνή πρότυπα. Από αυτή την “όσμωση” ΑΕΙ και ΤΕΙ ωφελημένοι θα έβγαιναν οι σπουδαστές και τα προγράμματα σπουδών τους.

Την πρόταση αυτή την είχε δει θετικά τόσο η προηγούμενη όσο και η παρούσα ηγεσία του υπουργείου παιδείας. Προφανώς δεν την είδαν θετικά ορισμένες διοικήσεις ΑΕΙ οι οποίες και πίεσαν στην κατεύθυνση να μην γίνει αποδεκτή. Εμείς εδώ στο Ιόνιο είχαμε επενδύσει σε αυτή την πρόταση ώστε να ξεπεραστεί και το ακανθώδες ζήτημα του Ιονίου πανεπιστημίου που είναι το μοναδικό περιφερειακό πανεπιστήμιο δίχως αποκεντρωμένες σχολές στα γεωγραφικά του όρια.

Το υπουργείο Παιδείας αντί να προχώρησε σε μια ομοσπονδοποίηση ΑΕΙ και ΤΕΙ ανά περιφέρεια, όπως αρχικά είχε συζητηθεί, κατέληξε σε μια συγχώνευση γειτονικών ΑΕΙ κα σε μια άλλη συγχώνευση γειτονικών ΤΕΙ, διατηρώντας έτσι τις παλιές διακρίσεις.

Απο τη στιγμή που έτσι αποφάσισε το υπουργείο Παιδείας, που φρόνιμα “ποιώντας” δεν άφησε να διαρρεύσει μέχρι χθες τίποτα για τις προθέσεις του, τα πράγματα παίρνουν ένα δρόμο απο κάθε πλευρά προβλέψιμο. Μειώνεται ο αριθμός των Ιδρυμάτων, των σχολών και των τμημάτων. Και στο τέλος - τέλος μειώνεται και ο αριθμός των εισακτέων.

Ωστόσο στη διαβούλευση που θα ακολουθήσει θα πρέπει η κάθε τοπική κοινωνία να σταθμίσει τις εξελίξεις και να διεκδικήσει, όχι την παραμονή μη βιώσιμων σχολών στα όρια της, αλλά τη συνολική αναβάθμιση των σχολών που παραμένουν ακόμα σε λειτουργία. Και επειδή κατά τη γνώμη μας το σχέδιο ΑΘΗΝΑ είναι η αρχή μιας μεγάλης μεταρρύθμισης για την οποία θα χυθεί πολύ μελάνι ακόμα, ας ξεκαθαρίσουμε κι εμείς εδώ στο Ιόνιο ποιοί είναι οι στόχοι μας και τι μπορούμε να διεκδικήσουμε.

 
Η Δημοκρατία, ο λαϊκισμός και τα διδάγματα των καιρών Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο
Αρθρογράφος: ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΣΥΝΕΤΟΣ   Ημερομηνία δημοσίευσης: Δευτέρα, 07 Ιανουαρίου 2013 21:39


http://www.corfupress.com/news/images/stories/sinetos_filipos111.jpg

Πολλοί δρώντες τά αίσχιστα
λόγους αρίστους ασκέουσιν'.
Δημόκριτος
Φιλόσοφος του 4ου-5ου αιώνα π.χ.

Ενα μεγάλος μέρος των αντιλήψεων που κυριάρχησαν μετά την μεταπολίτευση στη χώρα μας, όσον αφορά την διαχείριση των δημοσίων υποθέσεων, προήλθαν από τα φαινόμενα ενός ακραίου λαϊκισμού που μπόλιασε τη νεαρή δημοκρατία και υποστήριξε κάθε ακραία και ιδιοτελή εμπλοκή του δημόσιου τομέα στις καθημερινές πολιτικές υποθέσεις.

Παρά το γεγονός ότι το 1974 η χώρα βγήκε μέσα από τις συντρίμμια που άφησε στα εθνικά μας ζητήματα η επτάχρονη δικτατορία, η πολιτική τάξη της χώρας γρήγορα ξέχασε τις συνέπειες που μπορεί να έχει στο λαό και την οικονομία η αλόγιστη σπατάλη των εθνικών πόρων και ξεκίνησε ένα κατηφορικό δρόμο υπέρμετρου δανεισμού και παροχών πέρα από τις δυνατότητες μας, που διήρκεσε περίπου 30 χρόνια και μας έφερε στα πρόθυρα μιας νέας εθνικής τραγωδίας, σαν αυτή που ήδη ζούμε.

Το θέμα όμως δεν αφορά μόνο την πολιτική τάξη πραγμάτων που δημιουργήθηκε μετά την μεταπολίτευση. Αφορά κυρίως και πρώτιστα τους Ελληνες πολίτες και τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνονται την έννοια της πολιτικής ευθύνης και τις όποιες παρενέργειές της.

Βεβαίως ο ελληνικός λαός δεν έχει μακρά κοινοβουλευτική και δημοκρατική παράδοση, όπως συμβαίνει με άλλους λαούς, ούτε φυσικά διατηρεί κάτι από τη σπουδαία δημοκρατική παιδεία της αρχαίας Ελλάδας.

Εχει όμως ευθύνη και μάλιστα σημαντική όχι μόνο για τις κυβερνήσεις που κατά καιρούς ανέδειξε αλλά και για την επιβράβευση πολιτικών και ενεργειών που σήμερα αναγκάζεται να ανατρέψει, υπό το πρίσμα και μόνο της λογικής σε μια πορεία νοικοκυρέματος της λειτουργίας του δημόσιου τομέα.

Εάν σήμερα η χώρα μας παραπαίει και οι νέοι νιώθουν να μεγαλώνουν σε μια απέραντη καμένη γη, αναμφίβολα υπάρχουν ευθύνες για τις οποίες ο ιστορικός του μέλλοντος θα είναι περισσότερο ακριβής στην περιγραφή του, από εμάς.

Το δυσάρεστο είναι πως αρκετά από αυτά που όφειλαν οι πολιτικοί να κάνουν τόσα χρόνια και δεν έκαναν ή ο λαός όφειλε να τους επιβάλει να κάνουν και επίσης δεν έκαναν, έρχεται και τα κάνει μια πολυκομματική κυβέρνηση, υπό την πίεση των ξένων και με τους περισσότερους από μας να παραδεχόμαστε πως είναι κατά βάση ορθά αλλά μας είχαν κάπως ξεφύγει τα πράγματα. (Προφανώς εννοούμε ότι είχαμε ξεφύγει και από τη...λογική).

Κάθε λαός οφείλει να διδάσκεται από τα λάθη του και να χαράσσει νέους δρόμους για το μέλλον, έχοντας υπόψη τις συνέπειες που αυτά είχαν στην διαδρομή του.

Αν υποθέσουμε λοιπόν πως τα επόμενα χρόνια τα πράγματα βελτιώνονται στη χώρα μας και η ζωή σταδιακά επανέρχεται σε ρυθμούς ανάπτυξης και απασχόληση, πόσοι από μας άραγε θα έχουν διδαχτεί από τα λάθη του παρελθόντος και πόσο έτοιμοι θα είμαστε να επιβάλλουμε άλλες πολιτικές στα κόμματα, από αυτές που μας οδήγησαν στη σημερινή γκρίζα πραγματικότητα;

Και πως είμαστε βέβαιοι ότι παρά τις τραγικές εμπειρίες δεν θα καταφύγουν ξανά ορισμένα κόμματα στις ίδιες χρεοκοπημένες πρακτικές, επιδιώκοντας με αυτόν τον τρόπο την παραμονή τους στην εξουσία;

Είναι γενικά παραδεκτό πως ο λαϊκισμός, ως πολιτική πρακτική, χαϊδεύει τα αυτιά εκείνων που είναι εξαρτημένοι οικονομικά και κοινωνικά και δεν διαθέτουν τη δύναμη ή την αξιοπρέπεια να πουν όχι στις “σειρήνες” του.

Και είναι ακόμα σαφές πως κάθε φορά που πλησιάζουν οι εκλογές υποχωρεί το αίσθημα υπευθυνότητας που πρέπει να διακρίνει τους κρατούντες και δίνει τη θέση του σε καιροσκοπικές μεθοδεύσεις που φτάνουν μέχρι και τον εκμαυλισμό των συνειδήσεων. Και όλα αυτά βέβαια στο όνομα της δημοκρατίας για να επιβεβαιωθεί αυτό που έχει λεχθεί από σπουδαία σπουδαία χείλη, ότι δηλαδή στο όνομα των πιο μεγάλων αξιών διαπράττονται τα πιο μεγάλα εγκλήματα.

Αν λοιπόν καταφέρουμε ποτέ να βγούμε - αλώβητοι ή λαβωμένοι δεν έχει πλέον σημασία - από αυτή την κρίση, οφείλουμε - πρώτα εμείς οι πολίτες - να αναθεωρήσουμε πολλά στις αντιλήψεις που διατηρούμε για την πολιτική μας εκπροσώπηση, τα κόμματα και τους θεσμούς.

Το ευκταίο θα ήταν να συμβεί και το ανάλογο στα κόμματα και τους πολιτικούς. Ομως έχουμε την υποψία πως λίγοι από τους σημερινούς πολιτικούς είναι διατεθειμένοι να κάνουν την αποφασιστική ρήξη που επιβάλλουν οι συνθήκες με το ένοχο παρελθόν μας.

Θυμάμαι πριν πολλά χρόνια έναν πολίτη από χώρα της βόρειας Ευρώπης που μας έλεγε πόσο περήφανος ήταν αυτός και οι συμπολίτες του, επειδή ο βουλευτής της περιφέρειας τους, είχε αποδειχθεί άξιος της εμπιστοσύνη τους στο Κοινοβούλιο. Το έλεγε δίχως να χρειαστεί να μας επισημάνει πως τον γνώριζε μόνο από τον τύπο και τις τηλεοράσεις και ότι ουδεμία κοινωνική ή πολιτική συνάφεια είχε μαζί του.

Προφανώς εδώ στην Ελλάδα, έχουμε ακόμα πολύ δρόμο να διανύσουμε για να ωριμάσουν οι συνθήκες που θα επιβάλλουν νέα ήθη και πρακτικές στη πολιτική συμπεριφορά μας, σαν αυτές που ισχύουν σε πιο ώριμες δημοκρατικά χώρες.

Στην περίπτωση μας φαίνεται πως υπάρχει ακόμα χώρος για να κινούνται με σχετική ευκολία όλοι όσοι πρεσβεύουν τις ίδιες χρεοκοπημένες πρακτικές του παρελθόντος. Ωστόσο, όσο μακρύς κι αν φαίνεται ο δρόμος, είναι βέβαιο πως θα καταλήξει σε μια πιο ουσιαστική δημοκρατική κοινωνία.

 
Η επανάσταση των πολιτώναπέναντι στους εξευτελισμούς των καιρών Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο
Αρθρογράφος: CorfuPress.com   Ημερομηνία δημοσίευσης: Κυριακή, 21 Ιουλίου 2013 19:01

Το μεγαλύτερο μέτρο της δημοκρατίας δεν είναι ο βαθμός ελευθερίας
ούτε ο βαθμός ισότητας, αλλά ο βαθμός συμμετοχής.
Alain de Benoist, 1943, Γάλλος φιλόσοφος

Κάθε φορά που η χώρα και ο λαός δοκιμάζονται από τις παρενέργειες της κρίσης που μας ταλαιπωρεί τα τελευταία χρόνια, νιώθουμε να ξεσπά ένα βουβό κύμα οργής προς κάθε κατεύθυνση αλλά ιδιαίτερα προς το πολιτικό σύστημα της χώρας. Σε αυτό αποδίδονται όλα τα κακά της μοίρας μας και οι πολιτικοί είναι αυτοί που ελέγχονται σήμερα, όσο κανένας άλλος, για την κατάντια αυτού του τόπου.

Ανεξάρτητα από το πόσο αυτό είναι σωστό και δίκαιο, στην πράξη ισχύει απόλυτα καθώς σε μια κοινωνία όπου λειτουργούν οι δημοκρατικοί θεσμοί, οι ευθύνες αποδίδονται μόνο σε αυτούς που εκλέγει ο λαός για να διαχειριστούν τις δημόσιες υποθέσεις.

Παρά ταύτα, παρά δηλαδή την οργή του κόσμου για τις συνέπειες που καλείται να πληρώσει τα τελευταία χρόνια, ως απόρροια της κακής διαχείρησης των δημόσιων οικονομικών, πολύ λίγα πράγματα δείχνουν να αλλάζουν τόσο στον τρόπο με τον οποίο συνεχίζει να λειτουργεί ο δημόσιος τομέας όσο και στον τρόπο με τον οποίο διαχειρίζονται τα δημόσια πράγματα οι αποκαλούμενοι αιρετοί. Ακόμα πολύ λίγα πράγματα δείχνουν να αλλάζουν στον τρόπο που αντιμετωπίζει ο πολίτης τα προβλήματα της καθημερινότητας, ωσάν αυτά να είναι ξεκομμένα με τη γενικότερη φιλοσοφία διαχείρησης των δημοσίων υποθέσεων.

Eν ολίγοις η νοοτροπία του να κατηγορούμε γενικά και αόριστα τις κυβερνήσεις αλλά να μη θέλουμε να απαλλαγούμε από τη νοοτροπία της αναξιοκρατίας και της υπεροχής του στενού προσωπικού οφέλους έναντι του δημοσίου συμφέροντος, ακόμα τουλάχιστον ζει και βασιλεύει και κατά το μάλλον ή ήττον επιβεβαιώνει αυτούς που διατείνονται ότι οι ευθύνες για τη σύγχρονη ελληνική τραγωδία που ζούμε, επεκτείνονται και στο εκλογικό σώμα που ακόμα δεν έχει κάνει την επανάσταση που οφείλει απέναντι στις κακοδαιμονίες που το κατατρέχουν.

Με άλλα λόγια διαπιστώνουμε στην πράξη πως ενώ το μεγαλύτερο μέρος της ελληνικής κοινωνίας υποφέρει από τις συνέπειες της κρίσης και τη φορομπηχτική πολιτική των ημερών, εν τούτοις δεν δείχνει ακόμα πρόθυμο να δημιουργήσει κινήματα μέσα και έξω απο τις δομές του πολιτικού συστήματος που θα ανατρέψει πολλά από τα κακώς κείμενα των ημερών.

Ετσι όσοι δεν κινούνται σε νέα ριζοσπαστικά πολιτικά ρεύματα, ορισμένα εκ των οποίων κραδαίνουν ακόμα και τη λόγχη του τιμωρού, δε δείχνουν έτοιμοι να επιβάλλουν μια νέα σχέση των πολιτών με τους πολιτικούς που θα βασίζεται σε πραγματικές αρχές σεβασμού των δημοκρατικών διαδικασιών και στην υπεροχή του συλλογικού συμφέροντος απέναντι στο ατομικό συμφέρον του καθενός.

Η Ελλάδα είναι ακόμα μια ανώριμη δημοκρατική κοινωνία που οφείλει να αλλάξει πολλά στον τρόπο που λειτουργεί το πολιτικό της σύστημα.

Τα κόμματα και οι αιρετοί από το 1974 έως τις μέρες μας οικοδόμησαν ένα καθεστώς πελατειακών σχέσεων με τους ψηφοφόρους, καθεστώς που αποτέλεσε τη βάση όλων των παρενεργειών και δυσλειτουργιών του πολιτεύματος μέχρι σήμερα και κυρίως την αιτία της χρεοκοπίας της χώρας, αφού σχεδόν όλες οι κυβερνήσεις ανέβαλλαν την αντιμετώπιση των πραγματικών προβλημάτων της οικονομίας για την μεθεπομένη κάθε εκλογικής διαδικασίας.

Αυτή η πελατειακή σχέση πέρασε από το κεντρικό κράτος και τα κόμματα στους φορείς της αυτοδιοίκησης και των τοπικών κοινωνιών με αποτέλεσμα τα πράγματα εδώ να γίνουν ακόμα χειρότερα, αφού οι διακρίσεις είναι περισσότερο εμφανείς και οι ανισότητες ιδιαίτερα επώδυνες για τους πολλούς.

Δεκαετίες τώρα πέρασε στη συνείδηση των απλών πολιτών πως η ψήφος δεν είναι ένα δικαίωμα που αποσκοπεί στην επιλογή του ή των καλύτερων για το δημόσιο συμφέρον αλλά ένα προσωπικό μέσο για να πετύχει ο εκλογέας ένα προσωπικό στόχο ή μια προσωπική ωφέλεια. Με αυτό τον τρόπο αδρανοποιήσαμε τη φυσική λειτουργία του πολιτεύματος που προβλέπει τη συμμετοχή των πολιτών μέσα από γνήσιες και ανόθευτες δημοκρατικές διαδικασίες και στείλαμε τους πολίτες να στελεχώσουν τους κομματικούς μηχανισμούς, εκείνους που εξασφάλιζαν οφέλη από τη συμμετοχή τους στην εξουσία.

Αποστερήσαμε την ελληνική κοινωνία και το πολιτικό μας σύστημα από την δημιουργική συμμετοχή των πολιτών στη διαμόρφωση και παραγωγή νέων πολιτικών και ενισχύσαμε τους προσωποπαγείς κομματικούς μηχανισμούς για να διαιωνίζουν την διαμόρφωση των πελατειακών σχέσεων μεταξύ κομμάτων, πολιτικών και εκλογέων.

Εν τέλει δημιουργήσαμε ένα σύστημα κατευθυνόμενης δημοκρατικής διαδικασίας που εκ των πραγμάτων δεν μπορεί να δώσει τα καλύτερα δυνατά αποτελέσματα για τον τόπο και δεν εξασφαλίζει σε καμία περίπτωση ό,τι μπορεί να αντιμετωπίσει τα μεγάλα προβλήματα της χώρας με ανιδιοτέλεια και την απαραίτητη εθνική ευθύνη.

Με αυτό τον τρόπο καταστρέψαμε ότι ωραιότερο έχει δώσει εδώ και αιώνες η ιδέα της δημοκρατίας στους λαούς, όλου του κόσμου, εμείς που κατά τα λοιπά καυχόμαστε πως είμαστε ο λαός που γέννησε τη δημοκρατία.

Ετσι λοιπόν καταλήγουμε στην διαπίστωση πως ένα μέρος της ευθύνης για τα όσα συμβαίνουν γύρω μας δικαιωματικά Η επανάσταση των πολιτών απέντατι στον εξευτελισμό των καιρώναναλογεί στους πολίτες. Αναλογεί σε εκείνους τους πολίτες που παραιτήθηκαν από το δικαίωμα της ουσιαστικής άδολης και ανόθευτης συμμετοχής στα κοινά και εμπορεύτηκαν την υποχρέωσή τους να τηρούν το σύνταγμα και τους νόμους του κράτους με την ιδιοτελή ένταξή τους σε μηχανισμούς εκλογικής πελατείας

Αυτό το φαινόμενο, ακόμα και σήμερα που έχουμε υποστεί τόσες και τόσες οδυνηρές συνέπειες από την ανεπάρκεια του πολιτικού μας συστήματος να αντιμετωπίσει τα προβλήματα των τελευταίων ετών, το συναντάμε διαρκώς μπροστά μας. Το βρίσκουμε στα πολιτικά σχήματα και τους συνδυασμούς που διαχειρίζονται την τοπική πραγματικότητα, το ίδιο ωμό και απαράλλαχτο, έτσι όπως λειτουργούσε τα χρόνια εκείνα που τίποτα δεν προμήνυε τη σημερινή καταιγίδα.

Αυτό το φαινόμενο, όσο κι αν δεν θέλουμε να το παραδεχτούμε, δεν συναντάται στις πολιτείες εκείνες που έχουν μακρά δημοκρατική παράδοση και κουλτούρα.

Γι αυτό η πρόκληση της εποχής είναι μεγάλη για τους συνειδητοποιημένους πολίτες που δεν θέλουν να εξευτελίζεται στα πέρατα της οικουμένης η χώρα και ο λαός και να μας καταμαρτυρούν τα μύρια όσα ...οι εκπρόσωποι των διεθνών μέσων ενημέρωσης.

Είναι βέβαιο πως εάν οι πολίτες της χώρας, πέρα και πάνω από τις όποιες ιδεολογικές και πολιτικές προσεγγίσεις, δεν καταφέρουν σύντομα να αποτινάξουν αυτή τη νοσηρή πελατειακή σχέση που εξακολουθεί να διαμορφώνει εκλογικά αποτελέσματα και σχήματα εξουσίας, πολύ λίγα πράγματα θα επιτύχουμε στη κατεύθυνση εξυγίανσης της δημόσιας ζωής και την παραγωγή νέων πολιτικών αντιλήψεων για την αντιμετώπιση των προβλημάτων.