Μας εμπαίζει ο Αντιδήμαρχος Τεχνικών Υπηρεσιών Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο
Αρθρογράφος: ΣΠΥΡΟΣ ΣΑΛΒΑΝΟΣ   Ημερομηνία δημοσίευσης: Σάββατο, 28 Νοεμβρίου 2015 17:05

 

Διαβάστε περισσότερα: Μας εμπαίζει ο Αντιδήμαρχος Τεχνικών Υπηρεσιών
 
Με εξαφάνιση απειλούνται οι φοίνικες της Κέρκυρας Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο
Αρθρογράφος: ΣΠΥΡΟΣ ΣΑΛΒΑΝΟΣ   Ημερομηνία δημοσίευσης: Κυριακή, 28 Δεκεμβρίου 2014 00:59

Ήδη το 2005 άρχισαν να ξεραίνονται οι πρώτοι φοίνικες στη Κρήτη και γρήγορα διαπιστώθηκε ότι η αιτία του φαινομένου οφειλόταν στη σχετική δράση του νεοαφιχθέντος  στη Μεγαλόνησο, κόκκινου σκαθαριού, ενός ρυγχωτού εντόμου, του οποίου το μήκος ξεκινάει από 3 και φθάνει έως και τα 5 εκατοστά του μέτρου.
Πρόκειται για ένα έντομο των τροπικών χωρών της νότιας Ασίας και η πρώτη αναφορά σ’ αυτό έγινε το 1891 στην Ινδία. Το 1985, προερχόμενο προφανώς από την Ινδία, εμφανίσθηκε στην αραβική χερσόνησο και το 1992 έκανε την εμφάνισή του στην Αίγυπτο απ’ όπου το 1993 μεταφέρθηκε με τις εισαγωγές φοινικοειδών στην Ισπανία. Θέμα χρόνου ήταν πλέον να εξαπλωθεί αρχικά και στις  υπόλοιπες μεσογειακές χώρες και στη συνέχεια σε όλη την Ευρώπη. Στην Ελλάδα εισήχθη προφανώς απευθείας από την Αίγυπτο το 2004 με τις εισαγωγές Φοινίκων από τη χώρα αυτή για τους Ολυμπιακούς Αγώνες.

 

skth


Ως μη ειδικοί, αντλούμε χάριν της ενημέρωσης των αναγνωστών, κάποια σημαντικά στοιχεία για το κόκκινο σκαθάρι από σχετικές αναρτήσεις στο Διαδίκτυο:  Το κόκκινο σκαθάρι έχει εξαιρετικές δυνατότητες πτήσης. Κάθεται στο “στέμμα” του φοίνικα και γεννά τα αυγά του στα πιο τρυφερά και καινούρια φύλλα. Όταν τα αυγά ανοίξουν, οι προνύμφες – σκουλήκια εισέρχονται στο δέντρο και τα κλαδιά και τρέφονται από τους ιστούς του. Το μήκος των στοών που ανοίγουν μπορεί να είναι ως και μερικά μέτρα και η διαδικασία είναι τόσο θορυβώδης που μπορείς να ακούσεις το δέντρο να “τρίζει” από το μάσημα, αν ακουμπήσεις το αυτί σου πάνω του. Κάποια στιγμή οι προνύμφες φτιάχνουν ένα κουκούλι με υλικά από το φοίνικα, μπαίνουν μέσα, μεταμορφώνονται σε σκαθάρι, ανοίγουν το κουκούλι και πετούν προς ανεύρεση συντρόφου για ζευγάρωμα. Στο διάστημα αυτό έχουν προκαλέσει με την απίστευτη βουλιμία τους, τεράστιες, μη αναστρέψιμες ζημιές στο δέντρο. Το κόκκινο σκαθάρι μπορεί να γεννήσει από 200 έως 250 αυγά που εκκολάπτονται ταχύτατα, σε χρόνο από δύο έως και πέντε ημέρες. Το έντομο έχει 3-4 γενιές το χρόνο.
Ο φοίνικας μετά την προσβολή, αν δεν υπάρξει κάποια άμεση ενδεδειγμένη αντιμετώπιση, αρχίζει σιγά-σιγά να ξεραίνεται. Τα ξερά κλαδιά του γέρνουν και σχηματίζουν μια αποκρουστική ομπρέλα, ενώ το υγρό ακόμα εσωτερικό του κορμού του φιλοξενεί χιλιάδες σκουλήκια, από τα οποία θα προέλθουν χιλιάδες νέα σκαθάρια που θα επιτεθούν στα υπόλοιπα (εναπομείναντα) φοινικοειδή της περιοχής.
Μέτρα για την αντιμετώπιση του φαινομένου έχουν πάρει σε όλη σχεδόν την Ελλάδα  οι αρμόδιοι φορείς και οι κάτοικοι των πληγέντων περιοχών, από την Κρήτη έως και την Πάλαιρο  της Αιτωλοακαρνανίας, την Πρέβεζα, την Πάργα, τη Θεσπρωτία κ.λπ.
Στην  Κέρκυρα δεν τρέχει απολύτως τίποτα. Λες και κανείς δεν βλέπει τους φοίνικες που ξεραίνονται ο ένας μετά τον άλλο, λες και τα κουφάρια τους που παραμένουν στη θέση τους, ελλείψει κυρίως οικονομικών μέσων για την απομάκρυνσή τους , δεν αποτελούν εστία μολύνσεως. Λες και συμβιβαζόμαστε με την ιδέα ότι και οι ξεροί φοίνικες μπορούν στο εξής να κοσμούν το κερκυραϊκό τοπίο. Προφανώς και οι ξενοδόχοι δεν έχουν αντίρρηση οι ζωντανοί φοίνικες στον περιβάλλοντα χώρο των ξενοδοχείων τους να μεταβληθούν σε μακάβριες γκρίζες ομπρέλες. Και δεν φαίνεται να ανησυχούν ούτε οι ιδιοκτήτες των ενοικιαζομένων  καταλυμάτων, με τους φοίνικες στις αυλές να ξεραίνονται ο ένας μετά τον άλλο.    
Κι ενώ κλείνουν σε λίγες μέρες δέκα χρόνια από την εμφάνιση του κόκκινου σκαθαριού στην Ελλάδα, στο άκουσμα του όρου «κόκκινο σκαθάρι», ενδεχομένως οι περισσότεροι από τους δημοτικούς και περιφερειακούς μας άρχοντες, να νομίσουν ότι γίνεται αναφορά σε κάποιον απεχθή κομουνιστή… Τόσο καλά το γνωρίζουν, τόσο πολύ έχουν ασχοληθεί μ΄αυτό. 

 

PALM1


Ανύπαρκτη και η Δασική Υπηρεσία, απούσα και η Διεύθυνση Γεωργίας,  ενώ τους γεωπόνους μας ούτε καν σαν χόμπι δεν τους απασχολεί το θέμα.
Πολύ λυπάμαι αλλά θα το πω, ένα μικρό δείγμα της αδιαφορίας, του οχαδερφισμού και της αποχαύνωσης που μαστίζουν τις τελευταίες δεκαετίες την κερκυραϊκή κοινωνία αποτελεί η «συμμετοχή» των κατοίκων του πρώην δήμου Θιναλίων στην πρόσφατη εκδήλωση που είχε διοργανώσει η «Περιβαλλοντική Παρέμβαση η Αντινιώτη» για ενημέρωση του κοινού από ειδικό γεωπόνο-ερευνητή στην Αχαράβη. Σε μια περιοχή (Ροδα, Αχαράβη, Αλμυρός) που έχει πληγεί τα μέγιστα από την «κατάρα των Φαραώ» (έτσι αποκαλούν κάποιοι το κόκκινο σκαθάρι λόγω της προέλευσής του), παρά τις αφίσες, τα τηλεφωνήματα κ.λπ. που είχαν προηγηθεί, στην αίθουσα παραβρέθηκαν συνολικά μόνον 2 (δύο) από τους κατοίκους… 

 
Κερκυραϊκός Ελαιώνας: παρελθόν, παρόν και μέλλον Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο
Αρθρογράφος: ΣΠΥΡΟΣ Α. ΣΑΛΒΑΝΟΣ   Ημερομηνία δημοσίευσης: Τρίτη, 03 Δεκεμβρίου 2013 01:04

http://www.corfupress.com/v3/images/stories/salvanos_spyros.JPG Χαράς Ευαγγέλια για το συνταξιούχο του ΟΓΑ των 310 ευρώ. Μετά από μια 7ετία αναμονής, προσπαθειών και εξόδων καμάρωνε, από το περασμένο Καλοκαίρι τα κλαδεμένα και χαμηλωμένα ελαιόδεντρά του, κατάφορτα με ελιές, να χρυσαφίζουν στον ήλιο. Κι η στιγμή της χαράς της συγκομιδής, του μαδήματος καλύτερα, ήρθε στα μέσα αυτού του Νοέμβρη. Τρεις μέρες το ζευγάρι των Αλβανών μάδησε 370 κιλά καρπού που απέδωσε 56 κιλά άριστης ποιότητας (0,6 βαθμούς) λάδι.


Τα τελευταία έξοδα ήταν αυτά του αλέσματος, 30 ευρώ, και προθέτοντας σε αυτά άλλα 180 από τα έξι μεροκάματα των εργατών, το συνολικό κόστος ανέρχεται στα 210 ευρώ.  Πουλώντας δε το παραχθέν λάδι προς 2,40 (μέσος όρος τιμής Νοεμβρίου) το κιλό, ο παραγωγός εισπράττει συνολικά 134,4 ευρώ. Βάζει δηλαδή και 75,6 ευρώ από τη τσέπη του, από τη σύνταξή του, για τα εργατικά. Συν τα έξοδα των περασμένων ετών, συν τον δικό του κόπο, βενζίνα για μετακίνηση κ.λπ.
Μετά από την πικρή αυτή εμπειρία, το εγχείρημα διεκόπη. Μαδήθηκαν δηλαδή μόνον 15 από τα 60 συνολικά ελαιόδεντρα του κτήματος και τα υπόλοιπα 45, κατάφορτα με καρπό, εγκαταλείπονται!


ELIOMAZOMAKLISMΤο πραγματικό αυτό παράδειγμα δείχνει με το πιο γλαφυρό τρόπο το αδιέξοδο που έχει περιέλθει η ελαιο-καλλιέργεια υπό τις παρούσες συνθήκες, γεγονός που για την πληρέστερη κατανόησή του, καθιστά απαραίτητη την προσπάθεια μιας αναδρομής σε προηγούμενες εποχές και μια ματιά σε σύγχρονες βιώσιμες παρεμφερείς εκμεταλλεύσεις.
Μετά την καταστροφή της Κέρκυρας το 1537 από το Σουλεϊμάν τον «Μεγαλοπρεπή», όπου ξεριζώθηκε το μεγαλύτερο μέρος του κερκυραϊκού αμπελώνα, οι Ενετοί εντατικοποίησαν στο νησί την προώθηση της ελαιοκαλλιέργειας.  Και ήδη στα τέλη του επόμενου αιώνα, ο Κερκυραϊκός Ελαιώνας πρέπει να είχε αναπτυχθεί σε μεγάλο βαθμό, γεγονός που επιβεβαιώνεται κι από την διασωθείσα στα Ιστορικά Αρχεία της Κέρκυρας πληροφορία, ότι το 1687 π. χ. στην περιοχή του χωριού Κυνοπιάστες, παχτώθηκε κτήμα για εννιακόσιες ξέστες λάδι, ήτοι15.300 κιλά!  «διά τήν ἐσοδίαν τοῦ άχπζ (1687) ἢχαν παχτώση τό ἐλαιοτρουβιό σύντα μέ ταῖς ἐλιαῖς κύμενο εἰς τήν δριμόπολη τοῦ τιμίου σιόρ νεόφυτου τριφεροῦ  δια ελαιόλαδο ξέσταις εννιακόσιαις».


Μεταπολεμικά π. χ. το χωριό, κάτω Περίθεια «πνιγόταν» στο λάδι. Ήταν τότε που η περιοχή, μαζί με τα αρχοντικά κτήματα, παρήγαγε κατά μέσο όρο 50.000 αλεσιές ελιές (2,5 χιλιάδες τόνους λάδι) την κάθε σοδιά! Ήταν τότε που οι νοικοκυραίοι δεν είχαν ακόμη την ανάγκη να αγγίξουν και οι ίδιοι με τα χέρια τους κατά την διάρκεια όλης της διαδικασίας, και που τα Καλοκαίρια στο Φόρο της Παλιάς Περίθειας καυχιόταν για την παραγωγή τους: Ο ένας ότι έχει στο κατώι του 300 ξέστες λάδι, ο άλλος 400, ο τρίτος 500 κ.ο.κ. Που έκτιζαν παλάτια, σπούδαζαν παιδιά, πάντρευαν θυγατέρες…
Ήταν, όμως, τότε που οι εξαθλιωμένοι κάτοικοι τ’ Αγύρου (των χωριών της βορειοδυτικής Κέρκυρας) οργανωμένοι σε μπουλούκια από καμιά εικοσαριά και πάνω γυναίκες (και παιδιά ανήλικα πολλές φορές), υπό την αρχηγία ενός μπουλουκάρη έμεναν σ’ ένα στάβλο που τους παραχωρούσε ο παρτσινέβελος και δούλευαν ξυπόλυτες από το πρωί ως το βράδυ στο ανεμόβροχο για ένα ξεροκόμματο. Πληρωνόντουσαν σε λάδι - λόγω αστάθειας της δραχμής - με τρία καρτούτσα (1,5 κιλά) κατά μέσο όρο το μεροκάματο(!), δίνοντας μάλιστα, ένα ποσοστό από αυτό για το μπουλουκαρίκι…


Φτώχια, πείνα και καλή καρδιά: Ολημερίς αντηχούσαν οι πλαγιές από παραδοσιακά, κυρίως σχετικά με το ελιομάζωμα, τραγούδια, μια κληρονομιά σπάνιου πολιτιστικού πλούτου που ελάχιστα έχει διασωθεί.


Απίστευτο φαντάζει το ότι οι δεκάδες χιλιάδες τόνοι ελαιοκάρπου περνούσαν από ανθρώπινα χέρια, μια-μια ελίτσα! Έπεφταν δηλαδή καθ’ όλη  τη διάρκεια της χειμερινής περιόδου από μόνες τους οι ελιές καταγής και έτσι, βέβαια, κανέναν δεν απασχολούσε το μεγάλο ύψος των ελαιοδέντρων που στις περισσότερες περιπτώσεις έφτανε έως και τα 20 – 25 μέτρα. Ούτε μετά τη δεκαετία του ’70, που με την ανάπτυξη του Τουρισμού άρχισε να μειώνεται η φτώχια και ταυτόχρονα η προσφορά σε «τσάμπα» χέρια, το ύψος των ελαιοδέντρων ήταν πρόβλημα, μια που οι παραγωγοί κατέφυγαν τώρα στα δίχτυα. Στρώθηκαν έτσι κατάμαυρα οι πλαγιές κι η δουλειά γινόταν με ακριβότερα μεν, αλλά αντίστοιχα λιγότερα χέρια. Όμως κατά τις τελευταίες δεκαετίες με τα μεροκάματα των 30 – 40 ευρώ, και αυτή η δυνατότητα έγινε πια ασύμφορη.
Σήμερα το παλεύουν πλέον μόνοι τους οι απόμαχοι κτηματίες, τα γεροντάκια, όσο μπορούν κι αυτοί, για λίγο λάδι για το σπίτι, ενδεχομένως και ένα μικρό χαρτζιλίκι.
Έτσι εγκαταλείπονται πλέον οι πλαγιές με τα δίχτυα επιτόπου, μαζεμένα ή και απλωμένα ακόμη. Μια εικόνα που πέραν των περιβαλλοντικών επιπτώσεων και τη μεγέθυνση του κινδύνου των πυρκαγιών, είναι και τρισάθλια.


Προφανώς στην πλειονότητά τους οι παραδοσιακοί κτηματίες, που δεν ξέρουν άλλον τρόπο εκτός από τον πατροπαράδοτο, και που βλέπουν να αποτυγχάνει και η τελευταία τους προσπάθεια με τα δίχτυα, είναι σε απόγνωση. Κάποιοι, ελάχιστοι, όπως ο φίλος συνταξιούχος στην αρχή αυτού του κειμένου, τολμούν αυτοσχεδιάζοντας, να κάνουν, όχι κάτι πρωτοποριακό αλλά ό,τι έκαναν ανέκαθεν (παρωχημένο εντωμεταξύ) οι άλλες μεσογειακές χώρες, αλλά κι η Πελοπόννησος κι η Κρήτη κ.λπ. Αποτέλεσμα: Πλήρης απογοήτευση και σ’ αυτή την περίπτωση!


Κατά τραγική συγκυρία ο εκσυγχρονισμός του Κερκυραϊκού Ελαιώνα έμελε να πέσει θύμα των «εκσυγχρονιστικών» κυβερνήσεων του Κώστα Σημίτη. Ήταν τότε που πιστεύαμε ότι τις επιδοτήσεις μάς τις δίνανε σαν συμπλήρωμα στη μειωμένη μας παραγωγή. Σαν βοήθημα για να τους ψηφίζουμε…  Δείτε επ’ αυτού το παρακάτω χαρακτηριστικό απόσπασμα που έχει αναρτηθεί, με αύξοντα αριθμό 64, μαζί με όλα τα σκάνδαλα του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ. στο: http://www.zougla.gr/page.ashx?pid=80&aid=405874&cid=122


 «Τις τελευταίες δεκαετίες δόθηκαν από την Ευρωπαϊκή Ένωση τρισεκατομμύρια για την αναδιάρθρωση της αγροτικής παραγωγής και οικονομίας και τον τεχνολογικό εκσυγχρονισμό της ελληνικής γεωργίας. Οι επιδοτήσεις όμως χρησιμοποιήθηκαν μόνο για ψηφοθηρικούς λόγους. Οι αναμενόμενες αναδιαρθρώσεις δεν έγιναν ποτέ γιατί τα πολλά χρήματα απορροφούνταν από ανθρώπους που δεν τα δικαιούνταν, απορροφούνταν από απατεώνες, πάντως όλοι, παραπληροφορήθηκαν και εξαπατήθηκαν αφού πίστεψαν ότι θα παίρνουν τις επιδοτήσεις επ’ άπειρον ενώ οι επιδοτήσεις ήταν απλώς τμήμα πακέτων που κάποτε φυσικά απορροφούνται και σταματούν. Εξάλλου η Ευρώπη δεν μπορεί να ενισχύει για πάντα προϊόντα που δεν χρειάζεται(χωματερές) ή προϊόντα υψηλού κόστους παραγωγής σε σύγκριση με άλλες χώρες. Κανένας δεν εξήγησε στους αγρότες πως και γιατί να ανανεώσουν και αναδιαρθρώσουν τις καλλιέργειές τους, πώς να βελτιώσουν την παραγωγή τους και πώς να εκσυγχρονίσουν τεχνολογικά τις γεωργικές εκμεταλλεύσεις τους. Ήταν λογικό ο Γ. Δρυς να βγει και να πει «οι αγρότες πρέπει να τα βγάλουν πέρα μόνοι τους» και ο Σημίτης ότι «η ελληνική γεωργία δεν έχει μέλλον» και ότι οι αγρότες πρέπει να αλλάξουν επάγγελμα». Το εμπορικό ισοζύγιο αγροτικών προϊόντων έφτασε το 2002 στο πρωτοφανές έλλειμμα των 1,84 δισ. €. Έτσι φτάσαμε στην εξέγερση των αγροτών, στα σκασμένα λάστιχα, στην κατασυκοφάντηση των αγροτών και στον ξυλοδαρμό τους».


Τώρα τί κάνουμε, είναι το ερώτημα. Όλοι σχεδόν οι κερκυραίοι ελαιοπαραγωγοί, κτυπημένοι από την ανέχεια, και αναπόφευκτα καταβεβλημένοι από την απαισιοδοξία και την ηττοπάθεια, απαντούν ότι δεν μπορούν να κάνουν τίποτα απολύτως.  Στην καλύτερη περίπτωση βλέπουν σαν μόνη λύση για την επιβίωσή τους, την καρατόμηση των δέντρων τους και την πώλησή τους για καυσόξυλα.


Βρισκόμαστε εν προκειμένω στο σημείο μηδέν, στην δραματική αρχή του τέλους (της εξαφάνισης) του ιστορικού Κερκυραϊκού Ελαιώνα. Τα αποτελέσματα της καρατόμησης είναι ήδη ορατά, ενώ τα λογκιασμένα πλέον κτήματα από την εγκατάλειψη, απειλούνται από μη αντιμετωπίσιμες πυρκαγιές, οι οποίες ως φυσικό επακόλουθο θα έχουν την μετατροπή της καταπράσινης Κέρκυρας σε Κρανίου Τόπο.


Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ευφυΐα για να κατανοήσει κάποιος τις σχετικές καταστροφικές περιβαλλοντικές και οικονομικές επιπτώσεις στο νησί, δεδομένου ότι εκτός των άλλων, μια γκριζόμαυρη εικόνα της Κέρκυρας θα σήμαινε ταυτόχρονα και ταφόπλακα στον Τουρισμό. Πέραν δε όλων αυτών και ακόμη στο γεγονός  ότι κυρίως στο λάδι χρωστούν οι Κερκυραίοι την επιβίωσή τους στους ατελείωτους ανά τους αιώνες λιμούς, σήμερα, λόγω της οικονομικής κρίσης που θα κρατήσει δεκαετίες ακόμη, η ανάγκη διάσωσης των κτηματικών μας περιουσιών καθίσταται επιτακτικότερη από ποτέ.
Και είναι αδιανόητο, ενόψει αυτής της λαίλαπας να σιωπούν οι πάντες: Οι ειδικοί, οι τοπικοί παράγοντες, οι πολιτικοί.


Ωστόσο, στον προβληματισμό μας για τη λύση του προβλήματος βοηθάει αρκετά η τεχνολογία, ώστε και μόνοι μας να μπορούμε να βρούμε τις απαραίτητες σχετικές πληροφορίες, όπως π. χ. τα παρακάτω στοιχεία που έχουν αναρτηθεί σε ιστοσελίδες οργανώσεων, οργανισμών κ.λπ.:
Βλέπουμε π. χ. ότι μέση τιμή του συμβατικού λαδιού από μαδητές ελιές, οξύτητας κάτω του ενός βαθμού, είναι αυτή την εποχή γύρω στα 2.4 ευρώ το κιλό, ενώ αυτή του βιολογικού είναι σχεδόν τριπλάσια, ξεκινώντας αντίστοιχα από τα 6,5 ευρώ! Η πρώτη και πιο δαπανηρή δε κίνηση για βιολογική ελαιοκαλλιέργεια είναι το κλάδεμα (χαμήλωμα) των δέντρων, που όμως τα έξοδα μπορούν να καλυφτούν από την πώληση των ξύλων.


Εξυπακούεται ότι πριν απ’ όλα, χρειάζεται σχετική άδεια και οδηγίες από ειδικούς γεωπόνους από την αρμόδια γεωργική υπηρεσία.
Ως γνωστόν το βιολογικό λάδι είναι περιζήτητο σε όλο και περισσότερες αγορές του εξωτερικού. Σε περίοπτη θέση π.χ. δεσπόζει στα σούπερ μάρκετ της Γαλλίας το μαροκινό λάδι σε συσκευασίες αρκετά προσεγμένες, που αναγράφουν τιμή του μισού λίτρου 7,99 ευρώ!
Ακόμα και η δεινοπαθούσα Παλαιστίνη κατόρθωσε να προωθήσει το παλαιστινιακό ελαιόλαδο συμβατικής μάλιστα, γεωργίας στην αγορά της Γαλλίας στην τιμή των 7,5 ευρώ σε συσκευασίες του μισού λίτρου!


Επίσης το Μαρόκο δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην αγορά της Κίνας. Από τον Απρίλιο του 2010 μία μαροκινή επιχείρηση διανέμει τα προϊόντα της σε περισσότερα από 25 κινέζικα ξενοδοχεία πέντε αστέρων, ενώ το 2011 σχεδιάζει να εισχωρήσει στην αγορά του Πεκίνου και του Χονγκ Κονγκ.


Αλλά και η Ελλάδα δεν είναι απούσα στις ξένες αγορές! Όχι βέβαια ως θα όφειλε σαν οργανωμένο κράτος (ποιο κράτος), αλλά ιδιωτικά, χάρη στο ελληνικό επιχειρηματικό δαιμόνιο που διαπρέπει σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη. Ο Γιώργος Κολιόπουλος, π. χ., με πτυχίο Νομικής και προϋπηρεσία σε διαφημιστική εταιρεία ως copywriter, έγινε ο επιχειρηματίας που είδε το ελληνικό λάδι ως τον «υγρό χρυσό» και εισέβαλε στις αγορές του...Χονγκ Κονγκ, της Σιγκαπούρης, του Αμπού Ντάμπι, αλλά και στις πανάκριβες βιτρίνες του λονδρέζικου πολυκαταστήματος «Harrods», όπου διατίθεται σε συσκευασία λευκών αποχρώσεων, σε αντίθεση με τα γήινα χρώματα που έχουν οι υπόλοιπες συσκευασίες. Είναι το πρώτο σε τόσο ακριβή συσκευασία δώρου παγκοσμίως (€150 ή $180), αλλιώς 41 ευρώ το μπουκάλι των 500 γραμμαρίων. http://agroepidotiseis.blogspot.gr/2012/01/82.html

 
Στο σφυρί και το Καστέλλο Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο
Αρθρογράφος: ΣΠΥΡΟΣ ΣΑΛΒΑΝΟΣ   Ημερομηνία δημοσίευσης: Δευτέρα, 13 Ιανουαρίου 2014 17:43

Το πολύπαθο Καστέλλο πέρασε τελικά στο ΤΑΙΠΕΔ (Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου) και έχει καταχωρηθεί με τον αύξοντα αριθμό 16 σε έναν από τους μακροσκελείς καταλόγους του Μητρώου Ακίνητης Περιουσίας του Υπουργείου Οικονομικών, για την Κέρκυρα.
    

Η αντίστροφη μέτρηση για το ξεπούλημα ενός ακόμη – μετά τον Ερημίτη – «ασημικού» της Κέρκυρας άρχισε με την υπ’ αριθμ. 14-297 Απόφαση της συνεδρίασης της 5ης Ιουνίου 2013 του Δημοτικού Συμβουλίου Κέρκυρας, η οποία είχε ως θέμα τη «Λήψη Αποφάσεως περί αναστροφής της Αγοραπωλησίας του ακινήτου CASTELLO BIBELI της Δημοτικής Ενότητας Φαιάκων Δήμου Κέρκυρας».
    

Ο όρος «Αναστροφή» σε απλά ελληνικά, σημαίνει ακύρωση του με αριθμ. 3752 από 2 Οκτωβρίου 2009 συμβολαίου, βάσει του οποίου το εν λόγω ακίνητο είχε πωληθεί στον τότε Δήμο Φαιάκων από την Κτηματική Εταιρεία του Δημοσίου έναντι τιμήματος  5.000.000 ευρώ. Ποσό, για το οποίο περιέργως τόσον ο Δήμος  Φαιάκων όσον και ο διάδοχος Δήμος Κέρκυρας δεν κατέβαλαν εν συνεχεία ούτε μία από τις ετήσιες συμφωνηθείσες δόσεις για την εξόφλησή του. Κι αυτό, γνωρίζοντας ότι στο συμβόλαιο αγοραπωλησίας υπήρχε επί λέξει ο ρητός όρος ότι «στην περίπτωση μη εμπρόθεσμης καταβολής δύο (2) συνεχών ετησίων δόσεων του πιστωμένου τιμήματος, αναστρέφεται η παρούσα πώληση, ως μη γενόμενη, αυτοδίκαια άνευ άλλου τινός»…
    

Η Απόφαση παράδοσης αμαχητί ενός ακόμη, σημαντικής φυσικής και πολιτιστικής αξίας, τμήματος της Κέρκυρας στον «εχθρό», βορά στα αδηφάγα, ανεξέλεγκτα ντόπια και ξένα συμφέροντα, υπερψηφίστηκε, ελαφρά τη καρδία,  από ΟΛΕΣ τις παρατάξεις του Δημοτικού Συμβουλίου, πλην της Λαϊκής Συσπείρωσης (ΚΚΕ).    

 

kastelo

 

Κυρίαρχο ερώτημα, στα πλείστα όσα γεννιούνται εν προκειμένω, είναι, το εάν ενδεχομένως σκόπιμα αφέθηκε να βεβαιωθεί ακόμη από την Α’ Δ.Ο.Υ. Κέρκυρας το συνολικό σχετικό χρέος προς το δημόσιο, με τις προσαυξήσεις κ.λπ., των 6.428.221,43 ευρώ, ώστε υπό τις παρούσες συγκυρίες (και) το ξεπούλημα του Καστέλο να είναι πλέον μονόδρομος. Απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα μπορεί να δώσει μόνος του ο κάθε υποψιασμένος πολίτης…
Το ερώτημα, πώς μας προέκυψε το Καστέλλο, απαντάται περιληπτικά ως εξής: Αρχικά η σημερινή έκταση των συνολικά 77 στρεμμάτων του ακινήτου αποτελούσε τμήμα της απέραντης κτηματικής περιουσίας στην περιοχή κάτω Κορακιάνας και Ύψου του ενετικής καταγωγής Σοφιανού Δόντη. Κατά τον παπά-Σπύρο Καλούδη στα τέλη του 1600 η εν λόγω ακίνητη περιουσία περιήλθε στην οικογένεια Πολυλά.

 

Μια αξιόλογη ιστορική αναδρομή για το συγκεκριμένο ακίνητο, με τον Πύργο των Πολυλάδων αρχικά και τη μετατροπή του εν συνεχεία σε Βίλλα Μιμπέλι και Καστέλλο, γίνεται με αρκετά γλαφυρό τρόπο στο δυσεύρετο πλέον βιβλίο του Σπύρου Ν. Καλούδη «Η Κάτω Κορακιάνα απ’ το μακρινό χθες ... στο σήμερα» που εκδόθηκε από την κοινότητα κάτω Κορακιάνας το 1994. Αναφέρεται, μεταξύ άλλων, ότι τελευταίος γόνος της οικογένειας των Πολυλάδων στα 1886 ήταν ο Αντώνιος Πολυλάς που πέθανε άτεκνος και κληρονομήθηκε από τη γυναίκα του, Φανή Σκαραμαγκά. Αυτός ήταν κι ο τελευταίος ιδιοκτήτης του παλιού πύργου που υπήρχε στη θέση του σημερινού «Καστέλλο» στην τοποθεσία «Καβαλιέρα». Ακολούθως το ακίνητο περιήλθε στην κυριότητα του Ιταλού Βαρόνου Λούκα Μιμπέλι μέσω της γυναίκας του, Φανής Ροδοκανάκη, ανιψιάς και μοναδικής κληρονόμας της Φανής Σκαραμαγκά.  Στα τέλη του 19ου αιώνα η Φανή Ροδοκανάκη σπούδαζε στην Ιταλία, κι εκεί γνώρισε τον καταγόμενο από το Λιβόρνο, Ιταλό βαρόνο Λούκα Μιμπέλι, τον οποίο και παντρεύτηκε. Λέγεται ότι ο Λούκα Μιμπέλι, μετά από πολλές προσπάθειες, είχε βρει στα αρχεία της Βενετίας τα παλιά σχέδια του ίδιου αυτού Πύργου των Πολυλάδων, βάσει των οποίων μέσα σε μια 10ετία κατάφερε να τον ανακατασκευάσει δίνοντάς του τη μεγαλοπρεπή εμφάνιση που γνωρίσαμε στο δεύτερο μισό του περασμένου αιώνα. Οι εργασίες τελείωσαν το 1900, δύο χρόνια μετά την αποπεράτωση και του Αχιλλείου. Μάλιστα οικοδομήθηκαν και άλλα χωριστά κτίρια για το 60μελές(!) προσωπικό, καθώς επίσης σπάνια δέντρα φυτεύτηκαν στο πάρκο και πανάκριβα έπιπλα από χώρες της Ευρώπης τοποθετήθηκαν στη Βίλλα. Το 1906 ο Λούκα Μιμπέλι έφερε στην Κέρκυρα το δεύτερο αυτοκίνητο που κυκλοφορούσε στο νησί (το πρώτο το είχε φέρει ένα χρόνο πριν ο βιομήχανος Γεράσιμος Ασπιώτης). Ξοδεύοντας αμύθητα ποσά το ζεύγος Μιμπέλι φιλοξενούσε στον Πύργο προσωπικότητες της υψηλής κοινωνίας, Κόμητες, Βαρόνους, Πρίγκιπες. Βασιλιάδες, ακόμη και αυτοκράτορες όπως ο Φραγκίσκος Ιωσήφ της Αυστρίας, ο Κάιζερ Γουλιέμος ο Β’ της Γερμανίας, ο Βασιλιάς Γεώργιος ο Α’ της Ελλάδας κ.λπ., ακόμη και η αυτοκράτειρα της Αυστρίας Ελισάβετ.  Το 1936 φιλοξενήθηκε στη Βίλλα Μιμπέλι για τέσσερα περίπου χρόνια ο Βασιλιάς της Ελλάδας, Γεώργιος Β’ και εκεί τον επισκέφτηκε δύο φορές, το Πάσχα και τον Αύγουστο του ίδιου χρόνου, ο Ι. Μεταξάς προφανώς για να συζητήσει μαζί του τις λεπτομέρειες για τη Δικτατορία της 4ης Αυγούστου. Στα τέλη της 10ετίας του 1920 η Φανή και ο Λούκα Μιμπέλι είχαν πια πεθάνει και ο γιος τους Αλεσάντρο Μιμπέλι με τη γυναίκα του και το μονάκριβό τους γιο Λουτσιάνο, ζούσαν στη Βίλλα συνεχίζοντας την παράδοση... Όμως ο μικρός Λουτσιάνο πέθανε από φυματίωση στα οκτώ του χρόνια και το ζεύγος δεν απέκτησε πια άλλο παιδί. Όταν ξέσπασε ο πόλεμος του 1940 Ο Αλέξανδρος υπηρετούσε ως ανώτατος αξιωματικός στο ιταλικό πολεμικό ναυτικό και λέγεται ότι λίγο πριν κατασχεθεί η Βίλλα από το ελληνικό κράτος είχε έρθει ο ίδιος κρυφά με υποβρύχιο στα ανοικτά του Ύψου για να πάρει από τη Βίλλα ό,τι πολύτιμα αντικείμενα μπορούσε. Ακολούθως με την επικράτηση των Γερμανών κατακτητών, η Βίλλα χρησιμοποιήθηκε σαν στρατιωτικό νοσοκομείο και σαν κατοικία του γερμανού διοικητή, ενώ ταυτόχρονα λεηλατείται. Ακολουθεί η ερήμωση και το 1953 τη νοίκιασε το Κλαμπ  Μεντιτερανέ για αποθήκευση του ψαθιού(!) με το οποίο κατασκεύαζε τις καλύβες. Παράλληλα οι Γάλλοι έδιναν εκεί και θεατρικές παραστάσεις, κι ήταν τότε που επισκέφτηκε τη Βίλλα ο αιθίοπας αυτοκράτορας Χαϊλέ Σελασιέ. Τελευταίος ένοικος της Βίλλας Μιμπέλι, ο επιχειρηματίας Σπύρος Μπούας, ο οποίος το 1957 την νοίκιασε για 25 χρόνια,  μετατρέποντάς την σε μια από τις καλύτερες ξενοδοχειακές μονάδες εκείνης της εποχής. Η Βίλλα Μιμπέλι μετονομάστηκε τότε σε Καστέλλο, τα παλιά κτίρια σε Καστελλέτο, ενώ κτίστηκε και το Καστελλίνο. Για 25 χρόνια η αίγλη, η πολυτέλεια κι οι σημαντικότερες προσωπικότητες της εποχής που πέρασαν από το Καστέλλο, αναβίωσαν σε μεγάλο βαθμό τις παλιές καλές μέρες της Βίλλας Μιμπέλι, ενώ το 1982 η οικογένεια Μπούα, λόγω υψηλών οικονομικών απαιτήσεων του ελληνικού Δημοσίου, υποχρεώθηκε να διακόψει τη λειτουργία του Καστέλλο. Από το έτος 2000 και εντεύθεν το Καστελλίνο λειτουργεί σαν παράρτημα της Εθνικής Πινακοθήκης. Σήμερα, μετά από τριάντα και πλέον χρόνια εγκατάλειψης είναι αρκετά εμφανή τα σημάδια της φθοράς και της ερήμωσης…  

 

Στο ερώτημα, τί μέλει γενέσθαι με την άλλοτε μεγαλοπρεπή Βίλλα Μιμπέλι, μη πειστική απάντηση προσπάθησαν να δώσουν κατά καιρούς κάποιοι επίδοξοι μνηστήρες. Ένας εξ αυτών, του οποίου η πρόταση το έτος 2008 δεν τελεσφόρησε, ο πρώην εφοπλιστής Γρηγόρης Χατζηελευθεριάδης, με προξενητή τον φίλο του και τότε κερκυραίο βουλευτή Νίκο Γεωργιάδη (ζει ακόμη αυτή η ψυχή;). Το είχε αποκαλύψει σε εκπομπή της «Ζούγκλας» ο Μ. Τριανταφυλόπουλος. Ενώ ο δεύτερος καταγεγραμμένος μνηστήρας ήταν ο δήμαρχος Φαιάκων Μιχάλης Κάρρας, που τον επόμενο χρόνο προχώρησε στην αγορά-μαϊμού του Καστέλλο όπως είδαμε πιο πάνω…       

 

Εκ του σχετικού αποτελέσματος και μόνον κρίνοντας, είναι ηλίου φαεινότερο, ότι το ακίνητο, εν προκειμένω, απαξιώθηκε ακόμη περισσότερο, ότι ο Δήμος Κέρκυρας δεν το θέλει και ότι η Δημοτική Ενότητα Κορακιάνας απεκδύεται των όποιων δικαιωμάτων της επ’ αυτού… Κοντολογίς άναψε έτσι το πράσινο φως  για να μπει και το Καστέλλο στο στόμα του λύκου, στη λίστα αξιοποίησης ιδιωτικής περιουσίας του δημοσίου. Για το τί σημαίνει αυτό, τί σημαίνει δηλαδή «αξιοποίηση» εν έτει σωτηρίω 2013, μια πρώτη γεύση δίνει το απόσπασμα άρθρου μεγάλης αθηναϊκής εφημερίδας που ακολουθεί:

 

«Η οικοδομική άδεια εκδίδεται μέσα σε 30 ημέρες και για την ορθότητα των στοιχείων του σχετικού φακέλου την ευθύνη φέρουν οι μηχανικοί. Η διαδικασία αφορά ακίνητα που ανεγείρονται ή αξιοποιούνται με βάση τα όσα ορίζει ο πρώτος εφαρμοστικός του Μεσοπρόθεσμου νόμος 3986/11. …οποιαδήποτε άλλη πρόβλεψη (χρήσεις γης, χωροταξικά και πολεοδομικά σχέδια) ΚΑΤΑΛΥΕΤΑΙ υπό το βάρος της επένδυσης. Έτσι ο επενδυτής σε δημόσια περιουσία μετατρέπεται σε ρυθμιστή των πολεοδομικών, χωροταξικών και περιβαλλοντικών της χαρακτηριστικών, παρακάμπτοντας την ισχύουσα νομοθεσία».

 

Το απόσπασμα αυτό δεν είναι από το Ριζοσπάστη, αλλά από την Καθημερινή της 12ης Σεπτεμβρίου 2013.

 

Πρόκειται για την απόλυτη κατάλυση του κράτους δικαίου, για την άνευ όρων εκχώρηση τμημάτων της Ελληνικής Επικράτειας σε ντόπιους αδίστακτους κεφαλαιοκράτες και ξένους κακόβουλους εισβολείς. Και, βέβαια, δεν είναι μόνον αυτός ο μόνος μνημονιακός νόμος.

 

Ολόκληρη βιομηχανία παραγωγής νομοθετημάτων, υπουργικών αποφάσεων, προεδρικών διαταγμάτων, πράξεων νομοθετικού περιεχομένου κ.λπ. έχει στηθεί τα τρία τελευταία χρόνια για την ανεξέλεγκτη δράση των «επενδυτών»: Θα μπορούν π.χ. να απασχολούν προσωπικό από οποιαδήποτε χώρα, λαθρομετανάστες κ.λπ. με μισθό και ωράριο που οι ίδιοι θα καθορίζουν, θα μπορούν να απαλλοτριώνουν όμορα ακίνητα στην τιμή που αυτοί θέλουν…

 

Με βάση αυτά τα δεδομένα “αξιοποίηση” του Καστέλλο σημαίνει άγρια κατεδάφιση, ανελέητη τσιμεντοποίηση, κράτος εν κράτει, ανταγωνιστική μάστιγα για τις υπάρχουσες τουριστικές επιχειρήσεις σε μια άκρως κορεσμένη τουριστική περιοχή, πλήγμα στην πολιτιστική κληρονομιά και το κερκυραϊκό φυσικό περιβάλλον, περαιτέρω ταπείνωση και εξαθλίωση των Ελλήνων.  

 

Η τουριστική ανάπτυξη αυτού του είδους είναι εντελώς άλλο πράγμα από αυτό που γνωρίσαμε τις τελευταίες δεκαετίες (π.χ. οικογένεια Μπούα, Club Mediterranee, Χανδρής κ.λπ.) Σήμερα, εν καιρό κατοχής, είναι λεηλασία του εθνικού μας πλούτου, είναι κατάληψη των εδαφών μας, είναι ξερίζωμα του ντόπιου πληθυσμού από τις εστίες του.-    

 
Οι καταχραστές του πολιτιστικού και φυσικού πλούτου της Κέρκυρας Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο
Αρθρογράφος: ΣΠΥΡΟΣ Α. ΣΑΛΒΑΝΟΣ   Ημερομηνία δημοσίευσης: Σάββατο, 19 Οκτωβρίου 2013 00:48

http://www.corfupress.com/v3/images/stories/salvanos_spyros.JPG Μια αξιόλογη δουλειά, με αντικείμενο μελέτης τη σύσταση Φορέα Διαχείρισης για την παλιά πόλη της Κέρκυρας, παρουσίασε την περασμένη Δευτέρα, 14 Οκτωβρίου στο Φαληράκι ο Βασίλης Λαοπόδης, ιδρυτής και εκπρόσωπος της ΜΚΟ Culture Polis.  


Θιασώτης  των ήπιων τόνων ο φίλος Βασίλης είχε μάλλον υπερεκτιμήσει τις «ευαισθησίες» των αιρετών μας αρχόντων σχετικά με τη διαφύλαξη της πολιτιστικής μας κληρονομιάς κ.λπ., γεγονός που αναμφιβόλως συνειδητοποίησε  βλέποντας  την πρώτη σειρά των καθισμάτων της αιθούσης εντελώς  άδεια.

 

OLD P BEFORE1


Καθόλου παράξενο για όσους εξ ημών, στις προσπάθειές μας για την προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς και του φυσικού μας πλούτου ως ενεργοί πολίτες, είχαμε την πικρή εμπειρία να ‘χουμε μονίμως, όχι δίπλα μας ως θα όφειλε, αλλά απέναντι την τοπική αυτοδιοίκηση όλων των βαθμών με ό,τι αυτό συνεπάγεται… Και δεν είναι καθόλου τυχαίο το ότι καταφύγαμε στον ακτιβισμό, την μόνη εν προκειμένω παγκοσμίως παραδεκτή δράση και πρακτική ενάντια στην οργιώδη σχετική διαπλοκή.   


Ήταν π. χ. ο μόνος τρόπος πίεσης στον περιφερειάρχη Σωτ. Βόσδου, να σεβαστεί το Νόμο και να ανακαλέσει την Έγκριση Περιβαλλοντικών Όρων που είχε υπογράψει παράνομα για την ανέγερση του γιγάντιου ξενοδοχείου μέσα στη λιμνοθάλασσα Αντινιώτη, περιοχή Natura. Ενώ στη συνέχεια απέδωσαν τα μέγιστα οι σχετικές αποκαλύψεις δια του Τύπου και το ανελέητο σφυροκόπημα ενάντια στην κατάφορη παραβίαση της εθνικής και κοινοτικής νομοθεσίας από τον δήμαρχο Θιναλίων, Σπ. Βάρελη, που είχε σαν αποτέλεσμα να αποτραπούν  οι τρεις προσπάθειές του τσιμεντοποίησης του εν λόγω, σπάνιου φυσικού κάλλους,  προστατευόμενου, ευαίσθητου οικοσυστήματος.  


Και σε ό,τι καταρχήν αφορά στην πολιτιστική κληρονομιά,  μια «βόμβα» στα θεμέλια της ενταγμένης ήδη στην Unesco, παλιάς πόλης της Κέρκυρας, βάλθηκε επί δημαρχίας Σωτ. Μικάλεφ. Πήγαν επί τούτου, μαζί με τον Τρεπεκλή και άλλους παράγοντες, στη Νέα Ζηλανδία για την υπογραφή της απόφασης ένταξης και δεν κράτησαν οι αθεόφοβοι ούτε τα προσχήματα: Την ίδια μέρα, πριν καλά-καλά στεγνώσει το μελάνι, ο τότε διευθύνων σύμβουλος  του ΟΛΚΕ, που δεν κρατιόταν πια, υπέγραψε την προκήρυξη ανάθεσης του έργου κατασκευής μαρίνας στο Παλιό Λιμάνι.

 

OLD P AFTER

 

Όλες οι παρεμβάσεις που επηκολούθησαν, καταστρατηγούν κατάφορα τη σχετική νομοθεσία και γίνονται ερήμην και εν αγνοία της Unesco.  Οι δικές μας σθεναρές παρεμβάσεις και αποκαλύψεις δια του Τύπου είχαν σαν αποτέλεσμα – επί υφυπουργίας  Άγγελας Γκερέκου στο ΥΠΠΟ&ΤΟ – να ακυρωθούν οι αδειοδοτήσεις α)  μπαζώματος και τσιμεντοποίησης του λιμανιού «Στα Καϊκια» για τις προβλήτες που προοριζόταν για τα δύο γιγάντια πλωτά Parking (Απόφαση Λιάπη ΥΠΠΟ/ΓΔΑΠΚ/ΑΡΧ/Β1/Φ52/74983/3319 /28-07-2008)  και β) της κατασκευής στα Καρνάγια μιας ακόμη Μαρίνας και εμπορικού κέντρου, ρίχνοντας στον Καιάδα τους παραδοσιακούς επαγγελματίες του χώρου.


Δυναμική παρέμβαση για το ίδιο θέμα είχαμε και σε ημερίδα στο Corfu Pallas όπου ο Δ/νων Σύμβουλος του ΟΛΚΕ Αλέκος Δεσύλας  είχε προσκαλέσει ομάδα καθηγητών του ΕΜΠ να παρουσιάσει τη μελέτη αποκατάστασης του τοιχίου του ΝΑΟΚ.  Η αφορμή δόθηκε όταν ο διοργανωτής της εκδήλωσης δεν μπόρεσε να απαντήσει στο ερώτημα, γιατί δεν είχε γίνει και για το Παλιό Λιμάνι τέτοια μελέτη. Ήταν δε εκείνη τη στιγμή στο βήμα ο  πρόεδρος του ΤΕΕ, Νίκος Σπίγγος, ο οποίος υποχρεώθηκε να διακόψει την ομιλία του, ενώ ταυτόχρονα διαλύθηκε και η εκδήλωση.
Δεν υπήρχε επίσης άλλος τρόπος για να μπει τέλος στην προσπάθεια εγκατάστασης μονάδων ιχθυοκαλλιεργειών στη θαλάσσια περιοχή του Ερημίτη και της βραχονησίδας Καπαρέλι μετά από τις αδιαφανείς ενέργειες του Δήμου Κασσωπαίων και της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης τότε, του δοτού περιφερειάρχη Γεωργαλίδη, του σημερινού περιφερειάρχη Σπύρου και του δήμαρχου Κέρκυρας Τρεπεκλή.


Ένα δυναμικό παρόν σε σχετική με την γνωμοδότηση για το αιολικό πάρκο Παντοκράτορα συνεδρίαση του τότε νομαρχιακού συμβουλίου, είχε σαν αποτέλεσμα να ψηφίσουν μόνον και μόνον ΤΡΕΙΣ σύμβουλοι υπέρ, κι οι τρεις φυσικά από την παράταξη της πλειοψηφίας.


Οι δυναμικές παρεμβάσεις για το ίδιο θέμα συνεχίστηκαν στις συνεδριάσεις του Περιφερειακού Συμβουλίου στο οποίο, λόγω Σκούρτη, είχαν γίνει «γέφυρα» οι σχετικές αμαρτίες της Νομαρχίας. Με το Σπύρου και το Σκούρτη απροκάλυπτα κι ανεπιφύλακτα υπέρ της επενδύτριας εταιρείας και μια αντιπολίτευση κατώτερη των περιστάσεων, ουδείς συγκινήθηκε από τις αποκαλύψεις για το όργιο των αυθαιρεσιών εις βάρος της πολιτιστικής κληρονομιάς και του φυσικού περιβάλλοντος: Τη σκόπιμη απόκρυψη π. χ. από τον ίδιο το Υπ. Πολιτισμού, Λιάπη, ότι η ομώνυμη Ιερά Μονή έχει χαρακτηριστεί αρχαιολογικός χώρος, γεγονός που αποκλείει τέτοιου είδους εγκαταστάσεις εντός ακτίνας τριών χμ,  και επίσης την αποσιώπηση γενικά της καταπάτησης του με Υπ. Αποφάσεις  χαρακτηρισμένου καταφυγίου άγριας ζωής στην περιοχή. Όμως ο αγώνας δεν κάμφθηκε. Συνεχίστηκε με τρεις προσφυγές στο ΣτΕ, στις οποίες σκόνταψε η επένδυση, παρά τις τέσσερις αναβολές έως τώρα της σχετικής συζήτησης.


Τέλος χαρακτηριστική  περίπτωση αυταρχισμού, βιασμού της πολιτιστικής κληρονομιάς και εγκληματικής ενέργειας κατά του Δημόσιου Συμφέροντος, αποτελεί ο ακρωτηριασμός της πλατείας, του Φόρου, του ιστορικού διατηρητέου μνημείου Παλιά Περίθεια υπέρ των συμφερόντων όμορου εστιάτορα.  Πρωτοστατούν και εδώ οι δημοτικοί μας άρχοντες χλευάζοντας ανερυθρίαστα τις σχετικές διαμαρτυρίες και περιφρονώντας θρασύτατα τις επώνυμες καταγγελίες.  


Είναι τα παραπάνω μόνον μερικά χαρακτηριστικά δείγματα της τελευταίας οκταετίας για τα οποία υπάρχουν αποδείξεις, ονόματα και διευθύνσεις, χαρτιά και ντοκουμέντα.  


Γράφεται εν προκειμένω μια μελανή σελίδα στην λαμπρή ιστορία της Κέρκυρας του πολιτισμού και του ανεπανάληπτου φυσικού κάλλους, με πρωταγωνιστές επίορκους, ενδεχομένως, ταγούς της εξουσίας, καταχραστές της κληρονομιάς που ανήκει στις επερχόμενες γενεές.

 

* Πρόεδρος Δ.Σ. Περιβαλλοντική Παρέμβαση η Αντινιώτη

 


Σελίδα 1 από 2