Καθαρογράφεται το τέταρτο μνημόνιο Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο
Αρθρογράφος: ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΥΔΗΣ   Ημερομηνία δημοσίευσης: Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2017 16:30

Διανύουμε το δεύτερο μήνα του 2017 και ήδη ανοίγει η αυλαία για να παιχτούν οι νέες σκηνές του συνεχιζόμενου ελληνικού δράματος.  
Οι θυσίες επτά χρόνων του  λαού πήγαν χαμένες. Όχι μόνο δεν ξεπεράστηκε η κρίση, αλλά διαρκώς επιδεινώνεται. Αυτό μοιραία θα συνέβαινε, αφού ο στόχος των Μνημονίων δεν ήταν η οικονομική ανάκαμψη της χώρας, αλλά η πολιτική και οικονομική υποταγή της στο γερμανικής κατασκευής και συμφερόντων σημερινό μοντέλο  της ευρωζώνης. Αποδείχθηκε περίτρανα η επισήμανση  όλων των  κορυφαίων διεθνώς οικονομολόγων ότι τα προγράμματα διαρκούς ύφεσης και λιτότητας όχι μόνο δεν οδηγούν στην ανάπτυξη, αλλά μεγεθύνουν το χρέος. Έτσι απέτυχε το πρώτο Μνημόνιο, απέτυχε το δεύτερο, αποτυγχάνει το τρίτο και έρχεται το τέταρτο για ν’ αποτύχει κι αυτό.  Μαζί τους αποτυγχάνουν και οι λεγόμενες ‘’μεταρρυθμίσεις’’ που τα συνοδεύουν και οι πρώτες και οι δεύτερες… και οι δέκατες…


Στο πρόγραμμα της παράστασης που κρατάμε στα χέρια μας διαβάζουμε τα τρία επόμενα κομμάτια που θα παρακολουθήσουμε. Το Γιούρογκρουπ στις 20 Φλεβάρη για το ΄΄κλείσιμο΄΄ της δεύτερης αξιολόγησης,  την διαδικασία  της λεγόμενης ποσοτικής χαλάρωσης  τον Μάρτιο και την εξεύρεση των 7 δις περίπου για την πληρωμή των ληξιπρόθεσμων οφειλών μας τον Ιούλιο.


Για να προχωρήσει η ολοκλήρωση της δεύτερης αξιολόγησης είναι βέβαιο ότι θα επιβληθούν από τον Σόϊμπλε και το ΔΝΤ νέα μνημονιακά μέτρα.  Με το γνωστό κι επαναλαμβανόμενο δίλλημα ‘’ή πειθαρχείτε ή σταματάει η χρηματοδότηση και φεύγετε από την ευρωζώνη’’, η κυβέρνηση είναι φανερό ότι εκ νέου θα υποκύψει. Για να δραματοποιηθεί δε ακόμη περισσότερο η ατμόσφαιρα και η υποχώρηση να εμφανιστεί πιο επιτακτική σκηνοθετείται και παίζεται η ενδιάμεση σκηνή.  Αυτή με σενάριο   αποχώρησης του ΔΝΤ από το Πρόγραμμα, που δεν θα την ανεχτεί ο Σόιμπλε και θα πετάξει την Ελλάδα έξω από την ΕΕ.


Με δεδομένη την πρόθεση της κυβέρνησης ν΄ αποφύγει τις εκλογές, θα νομοθετήσει τη μείωση του αφορολόγητου, που σημαίνει νέα φορολογική επιβάρυνση στους αδύναμους και πρόσθετες περικοπές σε δημόσιες δαπάνες. Όλα αυτά δεν σημαίνουν  βέβαια πως η προσφυγή στις κάλπες θα έδινε λύση στο αδιέξοδο ή θ΄ ανακούφιζε την κοινωνία. Άλλωστε μετά έρχεται η Τρίτη αξιολόγηση, που θα είναι ακόμη σκληρότερη. Για να ‘’χρυσώσουν δε το χάπι’’ θα  δώσουν κάποιες αόριστες υποσχέσεις περί μελλοντικής ελάφρυνσης του χρέους, εφόσον πάντοτε συνεχιστούν οι αναγκαίες ‘’μεταρρυθμίσεις ‘’.   Η  ενδεχόμενη  συμπερίληψη της χώρας στην περίφημη ποσοτική χαλάρωση σημαίνει μόνο διευκόλυνση των Τραπεζών χωρίς ρευστότητα στην αγορά ούτε όφελος για την τσέπη του χειμαζόμενου έλληνα πολίτη. Αν όλα αυτά προχωρήσουν, τότε θα λάβουμε τα 6 δις για να πληρώσουμε τα ληξιπρόθεσμα χρέη μας του Ιουλίου.


Εκείνο όμως που είναι το σημαντικότερο όλων και το κυρίαρχο  πολιτικό σύστημα αποφεύγει να το συζητήσει, είναι η αντικειμενική αδυναμία εφαρμογής των μέτρων που έχουν συμφωνηθεί για να κλείσει η αξιολόγηση. Για να γίνει κατανοητό το μέγεθος του αδιεξόδου πρέπει να υπογραμμιστούν τα εξής: Το 2016 με την αφαίμαξη που υπέστη η κοινωνία μας, είχαμε ‘’πλεόνασμα’’   1, 8 δις ευρώ. Το 2017 έχουμε δεσμευτεί για πλεόνασμα 1, 75% του ΑΕΠ, δηλαδή 3,3 δις  ευρώ και από το 2018  και στο εξής 3, 5%, του ΑΕΠ δηλαδή 6, 5 δις ευρώ το χρόνο! Μάλιστα ο Σόιμπλε αξιώνει αυτό να γίνεται μέχρι το 2028! Ο απόλυτος παραλογισμός!  Σ’ ένα λαό εξαθλιωμένο, ένα κράτος σε χρεοκοπία, και  μια οικονομία κατεστραμμένη, οι δανειστές  επιβάλλουν νέα ύφεση και περισσότερη λιτότητα !  Σε μια κοινωνία γονατισμένη με ανεργία  30% και στους νέους  60% , γερασμένη και με το σημαντικότερο κομμάτι του ενεργού πληθυσμού της να μεταναστεύει, οι θεσμοί προσθέτουν  επιπλέον βάρη και μειώνουν το εισόδημα!  


Με δεδομένο ότι τα παραπάνω μέτρα είναι μαθηματικώς βέβαιο  ότι  δεν μπορεί να αποδώσουν, σχεδιάζεται το Τέταρτο Μνημόνιο.
Κι ενώ όλα αυτά συμβαίνουν και μάλιστα σ΄ ένα δυσμενές διεθνές περιβάλλον, το εγχώριο πολιτικό μας σύστημα αντί να συμφωνήσει σε μια κοινή εθνική στρατηγική αναζήτησης  μιας εξόδου κινδύνου, αναλίσκεται σε κοκορομαχίες για τα χρέη των κομμάτων, τον αριθμό των τηλεοπτικών αδειών, το εκλογικό σύστημα  και  άλλα ηχηρά παρόμοια.


Κι ύστερα κάποιοι αναρωτιούνται γιατί η νεοναζιστική ακροδεξιά αυξάνει τα ποσοστά της ή πως ευδοκιμούν φαινόμενα τύπου Σώρρα…!

 
H Τουρκική αδιαλλαξία σώζει την Κύπρο Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο
Αρθρογράφος: ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΥΔΗΣ   Ημερομηνία δημοσίευσης: Σάββατο, 21 Ιανουαρίου 2017 22:24

 

Διαβάστε περισσότερα: H Τουρκική αδιαλλαξία σώζει την Κύπρο
 
Τι σηματοδοτεί η εκλογή του Τραμπ Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο
Αρθρογράφος: ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΥΔΗΣ   Ημερομηνία δημοσίευσης: Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2016 22:24


Αρκετοί έδειξαν να πέφτουν από τα σύννεφα με την εκλογή του Ντ. Τράμπ στην Προεδρία των Η.Π.Α. Προφανώς υπήρξαν τα νέα θύματα των εταιρειών δημοσκοπήσεων μετά αυτά του BREXIT. Η βαθύτερη όμως διερεύνηση των κοινωνικοπολιτικών διεργασιών σε παγκόσμιο επίπεδο θα έδειχνε μια διαφορετική εικόνα.
Η προτίμηση των αμερικανών ψηφοφόρων δεν υπήρξε τυχαία, ούτε ήταν αποτέλεσμα καλύτερης προβολής ή διαφήμισης του Τράμπ. Υπήρξε μια αντισυμβατική επιλογή εντός του υπάρχοντος συστήματος. Υπήρξε μια συστημική φωνή διαμαρτυρίας στην παγκοσμιοποίηση, που έχει καθυποτάξει την πολιτική στις επιθυμίες και τα συμφέροντα των αγορών προκαλώντας φτώχεια κι εξαθλίωση. Ο παραμελημένος από την κοινωνική και οικονομική ελίτ πολίτης , ο αποκομμένος από την αμερικάνικη ευημερία μικρομεσαίος αμερικανός, βρήκε διέξοδο στις λαϊκίστικες κραυγές του Τράμπ. Τόσο αντισυμβατικός εμφανίστηκε προεκλογικά που ούτε ο κομματικός μηχανισμός των ρεπουμπλικάνων δεν τον στήριξε. Το ελκυστικότερο προσόν του Τράμπ που επηρέασε πολλούς ψηφοφόρους από τα φτωχότερα λαϊκά στρώματα ήταν το γεγονός ότι δεν προερχόταν από το πολιτικό προσωπικό ούτε είχε ασχοληθεί στο παρελθόν με την πολιτική. Ταυτόχρονα ο ίδιος εμφανίστηκε να εκπροσωπεί τα συμφέροντα της αμερικάνικης εργατικής τάξης! Η πλειοψηφία όσων ψήφισαν στις αμερικανικές εκλογές απέρριψαν την Χ. Κλίντον και ό, τι αυτή εξέφραζε. Στο πρόσωπό της αποδοκίμασαν το αμερικανικό κατεστημένο, τις πολιτικές δυναστείες, το παλιό και το φθαρμένο, που αδιαφορούσε γι΄ αυτούς. Η επιτηδευμένη ευπρέπεια της Χίλαρυ δεν ήταν αρκετή ν΄ ανατρέψει τα δεδομένα. Μεγάλη μερίδα των αμερικανών ψηφοφόρων προτίμησε έναν πετυχημένο δισεκατομμυριούχο επιχειρηματία που μετήλθε τα πάντα προκειμένου να πλουτίσει. Τον επέλεξε, για να τον δοκιμάσει, ελλείψει άλλου, να δώσει λύσεις στα οικονομικά του αδιέξοδα!
Αντίστοιχο κοινωνικό και πολιτικό κλίμα είναι διάχυτο σήμερα και στην Ευρώπη. Όσοι δεν το διακρίνουν είτε εθελοτυφλούν είτε είναι εκτός πραγματικότητας. Στη γερμανοκρατούμενη γηραιά ήπειρο έχει επιβληθεί η λιτότητα αντί της ανάπτυξης. Η διάσωση των τραπεζών αντί του κοινωνικού κράτους. Έχει προκριθεί η εξαθλίωση μεγάλων κοινωνικών ομάδων αντί της δικαιότερης κατανομής του πλούτου. Η πρόσφατη απόφαση του Βρετανικού λαού για έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση (Brexit) αποτέλεσε το πρώτο ισχυρό ταρακούνημα στη κυριαρχία των αγορών πάνω στην πολιτική. Οι κυβερνήσεις των άλλων κρατών μελών της Ε.Ε., οι πολιτικές και κομματικές ελίτ αλλά και η Αριστερά στο σύνολό της, έχουν αποδειχτεί κατώτερες των περιστάσεων. Υπάρχει προφανής κρίση αντιπροσώπευσης. Το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα αδυνατεί να εκφράσει πειστικά την αγανάκτηση, την οργή και την ανασφάλεια των μικρομεσαίων στρωμάτων των ευρωπαϊκών κοινωνιών.
Το έδαφος είναι εύφορο για να φυτρώσουν ο αυταρχισμός, ο φανατισμός, η μισανθρωπία κι ο κοινωνικός διχασμός. Τα λαϊκά στρώματα διερωτώνται σε τι μπορούν να ελπίζουν απ΄ αυτούς που τους οδήγησαν στη σημερινή ανέχεια. Διαπιστώνουν κενό και καταφεύγουν σε ακροδεξιούς λαϊκιστές που συχνά προβάλλουν παράλογα ή αστεία επιχειρήματα. Την κατάσταση εκμεταλλεύονται και αξιοποιούν ακραίες αντιδημοκρατικές πολιτικές δυνάμεις, που με το πρόσχημα του ψευδοπατριωτισμού και μια κάλπικη φιλολαϊκή ρητορική αποκομίζουν πολιτικά οφέλη. Το φαινόμενο ενδημεί και στη χώρα μας με τη δημιουργία του κόμματος των θαυμαστών του Χίτλερ και των ναζί.
Το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα η τάση αυτή θα συνεχιστεί. Λαμβάνουν χώρα σημαντικές πολιτικές αναμετρήσεις που θα ενισχύσουν το ρεύμα καταφυγής στον ακροδεξιό λαϊκισμό σ΄ ολόκληρη την Ευρώπη. Το κόμμα των 5 Αστέρων του Μπέπε Γκρίλο προηγείται σταθερά του κόμματος του πρωθυπουργού Ρέντσι στην Ιταλία και πρόκειται να κερδίσει τις εκλογές, όποτε κι αν γίνουν, υποσχόμενο την έξοδο της Ιταλίας από την Ε.Ε. Στις 4 Δεκέμβρη στο ιταλικό δημοψήφισμα για τις συνταγματικές μεταρρυθμίσεις το ΟΧΙ προηγείται κι ο Ρέντσι που στηρίζει το ΝΑΙ έχει δηλώσει ότι θα παραιτηθεί. Έτσι ο Γκρίλο βρίσκεται νωρίτερα προ των πυλών της εξουσίας. Στην Αυστρία όλα δείχνουν πως στις προεδρικές εκλογές θα εκλεγεί ακροδεξιός Πρόεδρος. Οι βουλευτικές εκλογές στην Ολλανδία αρχές του 2017 θ΄ αναδείξουν ακροδεξιά κυβέρνηση. Την άνοιξη η Μαρί Λεπέν προβλέπεται ότι θα βρίσκεται στο δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών με πολλές πιθανότητες να είναι η νέα Πρόεδρος της Γαλλίας. Η Ε.Ε. στη περίπτωση αυτή θα οδηγηθεί σε διάλυση. Το Σεπτέμβρη στις γερμανικές εκλογές το κόμμα των Εναλλακτικών, που πρεσβεύει τη διάλυση της Ε.Ε. θ’ αποδειχτεί ιδιαίτερα ενισχυμένο.
Το κύμα του ακροδεξιού αντισυστημισμού ξεκίνησε και κινδυνεύει να μετατραπεί σε τσουνάμι που θα παρασύρει ολόκληρο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα!
Το παλιό έχει ήδη πεθάνει. Το νέο ουδείς γνωρίζει πως θα γεννηθεί και τι θα φέρει στον κόσμο. Το σίγουρο είναι πως ζούμε στην εποχή των τεράτων!

 

 

*Ο Γιώργος Καρύδης είναι δικηγόρος, αντιδήμαρχος Δήμου Κέρκυρας

 
Επιτείνεται η πολιτική αβεβαιότητα Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο
Αρθρογράφος: ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΥΔΗΣ   Ημερομηνία δημοσίευσης: Τρίτη, 20 Δεκεμβρίου 2016 22:00

 


Η υπερψήφιση από την αυξημένη πλειοψηφία των 196 βουλευτών του έκτακτου βοηθήματος προς τους χαμηλοσυνταξιούχους, υπήρξε ένα σημαντικό μήνυμα ενότητας των Ελλήνων προς την σοϋμπλική ΕΕ. Γι αυτό κι ενοχλήθηκε σκληραίνοντας τη στάση της προκειμένου να δυσχεράνει τη δεύτερη αξιολόγηση. Μάλιστα ο Σόϊμπλε στο τελευταίο γιούρογκρουπ έβαλε στο τραπέζι την υποχρέωση της Ελλάδας να πετυχαίνει το ανεδαφικό πλεόνασμα 3,5% το χρόνο για την επόμενη δεκαετία! Σε γνώση του ότι αυτό είναι ανέφικτο. Η Γερμανία με την πανίσχυρη οικονομία, έχει ετήσιο πλεόνασμα 1,5% του ΑΕΠ! Είναι προφανές ότι επιδιώκει την ταπείνωση των ελλήνων που τολμούν να πάρουν μέτρα ανακούφισης των αδύναμων χωρίς προηγούμενα να έχουν λάβει την άδειά του. Του είναι αδιάφορο ότι στο Μνημόνιο προβλέπεται η διανομή του 40% του πλεονάσματος. Απώτερος στόχος της γερμανικής ελίτ που διοικεί την Ευρώπη, είναι η διάλυση της Ευρωζώνης με τη σημερινή της μορφή και η δημιουργία μιας άλλης μικρότερης και απόλυτα πειθαρχημένης στη γερμανική μπότα. Έτσι η ομάδα Σόιμπλε με την κεκαλυμμένη έγκριση της Μέρκελ, εξωθεί τα πράγματα στα άκρα με την επιβολή ενός 4ου Μνημονίου που αν δεν το αποδεχτούμε οδηγούμαστε στο Grexit. Οι δηλώσεις ευγένειας και φιλοφροσύνης στη συνάντηση Μέρκελ – Τσίπρα είναι απλά για το θεαθήναι. Άλλωστε η Μέρκελ τα οικονομικά ζητήματα, που είναι τα σημαντικότερα, τα παραπέμπει στο Euro group που το ελέγχει απόλυτα ο Σόιμπλε.
Παράλληλα εξαιτίας όσων συμβαίνουν στην Ιταλία και όσων θα συμβούν στις κρίσιμες εκλογικές αναμετρήσεις σε Ολλανδία, Γαλλία και Γερμανία το 2017, η ΕΕ μπαίνει σε νέα φάση αστάθειας κι αβεβαιότητας.
Στο εσωτερικό μέτωπο η κυβερνητική κοινοβουλευτική πλειοψηφία των 153 βουλευτών, μετά την υπερψήφιση της παροχής του βοηθήματος, έγινε πιο συμπαγής και συνεκτική. Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ έχουν πλέον ένα προσωρινό επιχείρημα για να δείξουν τη κοινωνική τους ευαισθησία. Τουλάχιστον για τις ημέρες των εορτών στις εκλογικές τους περιφέρειες. Έτσι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ δεν κινδυνεύει προς το παρόν από εσωκομματικές αναταράξεις.
Με δεδομένο όμως ότι η λιτότητα και η ύφεση θα συνεχιστούν ολόκληρο το 2017 , η φτωχοποίηση της μεγάλης πλειοψηφίας των ελλήνων θα επιταθεί. Η κοινωνική δυσαρέσκεια θα ενταθεί. Κατά συνέπεια η συνέχιση της παραμονής των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ στην εξουσία θα είναι εξακολουθητικά φθοροποιός. Κι αν αυτό δεν έχει ιδιαίτερη σημασία για τους ΑΝΕΛ, δεν ισχύει το ίδιο και για τον ΣΥΡΙΖΑ. Εκτός κι αν, χάρη της εξουσίας, δεν ενδιαφέρεται να βλέπει τα ποσοστά του διαρκώς μειούμενα ψηφίζοντας και εφαρμόζοντας μνημονιακά μέτρα. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Τσίπρας επιθυμούν να διατηρήσουν ένα ποσοστό 20% και πλέον, έχουν ίσως την τελευταία ευκαιρία να πραγματοποιήσουν ηρωική έξοδο και να πάνε σε εκλογές. Διαφορετικά κινδυνεύουν να χάσουν τη θέση του δεύτερου πόλου του νέου δικομματισμού.
Από την άλλη πλευρά η ΝΔ και ο Κυρ. Μητσοτάκης δεν διδάχτηκαν κάτι από την πρόσφατη νεοελληνική πολιτική ιστορία. Ότι δηλαδή όποιος βιάζεται να πάρει την εξουσία συμφωνώντας κι εφαρμόζοντας Μνημόνια, οδηγείται από την πολιτική φθορά και απαξίωση μέχρι την πολιτική εξαφάνιση. Έτσι μια νέα κυβέρνηση της ΝΔ με πρωθυπουργό τον Κυριάκο Μητσοτάκη είτε θ΄ αναγκαστεί να ολοκληρώσει το τρίτο Μνημόνιο είτε να συμφωνήσει και να εφαρμόσει ένα τέταρτο. Όσα άλλα ακούγονται περί ανάκαμψης, ανάπτυξης, επενδύσεων, ελάφρυνσης φόρων, ανακούφισης βαρών κ. λ. π είναι μια επανάληψη των φληναφημάτων που ακούστηκαν και το 2012 και φυσικά ποτέ δεν υλοποιήθηκαν. Ούτε τώρα μπορούν να πραγματοποιηθούν, γιατί απλούστατα δεν το επιτρέπουν οι μνημονιακές μας δεσμεύσεις, ο Σόιμπλε και το ΔΝΤ !
Η Δημοκρατική Συμπαράταξη βρίσκεται, προς το παρόν, σε αναζήτηση ιδεολογικού στίγματος και κοινωνικών αναφορών. Η οργανωτική ανασυγκρότηση της κύριας συνιστώσας της, δηλαδή του ΠΑΣΟΚ , παρουσιάζει σημαντικές δυσκολίες. Αυτές τις ιστορικές στιγμές η ανάκτηση της κοινωνικής επιρροής χρειάζεται πόλεμο θέσεων. Με όπλα τον πατριωτισμό, τις δημοκρατικές αξίες και την κοινωνική Δικαιοσύνη. Το αποτέλεσμα θα κριθεί από την πειθώ, την ειλικρίνεια των προτάσεων και τη δυνατότητα εφαρμογής τους. Ο δρόμος για την ανάκαμψη της ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας θα είναι μακρύς και δύσβατος. Ο χυλός και ο πολυσυλεκτισμός δεν ευνοούνται στη σημερινή συγκυρία. Πάντως η τελευταία επιλογή της Δημοκρατικής Συμπαράταξης. να υπερψηφίσει τα μέτρα ανακούφισης των μικροσυνταξιούχων, υπήρξε θετική και σύμφωνη με τον αξιακό της Κώδικα. Ευτυχώς αυτή τη φορά η Φ. Γεννηματά δεν υπέκυψε στις απόψεις του Ε. Βενιζέλου και των συν αυτώ για αποχή, όπως έγινε με την λαθεμένη καταψήφιση της απλής αναλογικής.
Το ΚΚΕ στην εποχή της μεγαλύτερης καπιταλιστικής κρίσης με κύρια θύματα την εργατική τάξη και συνολικά τους εργαζόμενους, δεν δείχνει ν΄ αυξάνει την κοινωνική του απήχηση ούτε ν ‘ αποκομίζει άξια λόγου εκλογικά οφέλη. Εύλογα ο μέσος πολίτης διερωτάται μήπως κάποιο λάθος γίνεται, αλλ’ απάντηση δεν παίρνει.
Τα μικρότερα κοινοβουλευτικά κόμματα ( ΠΟΤΑΜΙ, ΚΕΝΤΡΩΟΙ) εμφανίζουν συμπτώματα αποσυσπείρωσης. Η επιλογή τους από τους ψηφοφόρους το 2015 δείχνει να ήταν αποτέλεσμα πρόσκαιρης συναισθηματικής αντίδρασης κι όχι ιδεολογικοπολιτικής πειθούς. Έτσι το κοινοβουλευτικό τους μέλλον μοιάζει αβέβαιο.
Η ΛΑΕ για λόγους που χρειάζονται βαθιά και συστηματική ανάλυση, ενώ πρεσβεύει ριζοσπαστικές θέσεις, δεν φαίνεται να πείθει τα κοινωνικά στρώματα που υποφέρουν από την κρίση και δεινοπαθούν. Ίσως καταβάλλει ακριβά το τίμημα της συμμετοχής και στήριξης των στελεχών της στη πρώτη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ.
Σημαντικό κομμάτι του εκλογικού σώματος ( πάνω από 15%) τέλος δείχνει εντελώς αναποφάσιστο, ενώ ένα άλλο μετακινείται διαρκώς.
Από την μεταβλητότητα αυτή φαίνεται να επωφελείται η ακροδεξιά ακόμη κι η εγκληματική.
Το πολιτικό σκηνικό είναι εξαιρετικά ρευστό και εύκολα μεταβαλλόμενο. Το φαινόμενο δεν είναι ‘’μπόρα που θα περάσει’’, θα έχει διάρκεια.
Το μόνο βέβαιο η είναι η αβεβαιότητα. Στην Ελλάδα, στην Ευρώπη και στον κόσμο ολόκληρο.

 

 

Ο Γιώργος Καρύδης είναι δικηγόρος, αντιδήμαρχος Δήμου Κέρκυρας

 
Ο Ερντογάν επιβουλεύεται τα σύνορά μας κι εμείς αλληλοτρωγόμαστε για τις τηλεοπτικές άδειες! Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο
Αρθρογράφος: ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΥΔΗΣ   Ημερομηνία δημοσίευσης: Πέμπτη, 03 Νοεμβρίου 2016 03:32

 

 

Διαβάστε περισσότερα: Ο Ερντογάν επιβουλεύεται τα σύνορά μας κι εμείς αλληλοτρωγόμαστε για τις τηλεοπτικές άδειες!
 


Σελίδα 1 από 8