Ως εδώ και μη παρέκει Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο
Αρθρογράφος: ΗΛΙΑΣ ΒΑΛΑΡΗΣ   Ημερομηνία δημοσίευσης: Τετάρτη, 19 Φεβρουαρίου 2014 19:26

Υπάρχουν κάποια όρια που πέρα αυτών δεν μπορεί κανείς να δεχτεί να υποκύψει. Και το ΤΑΙΠΕΔ, ο γενικός εκκαθαριστής της περιουσίας του ελληνικού λαού φαίνεται να μην χαμπαριάζει από αυτά τα όρια. Μπορεί να μηρυκάζουν όσο θέλουν για την ανάγκη ιδιωτικοποιήσεων για να καλυφθεί το χρέος της χώρας και να βάζουν πωλητήρια σε υποδομές, γη και φιλέτα του δημοσίου, στο θέμα του πολιτισμού όμως έδειχναν αυτοσυγκράτηση.


Μόνο που κι αυτό το ίδιο το πολιτιστικό απόθεμα της χώρας φαίνεται ότι είναι στα σχέδια τους για να το βγάλουν στο σφυρί, αρχίζοντας βέβαια με τα ευκολότερα. Δηλαδή ακόμα δεν προγραμματίζουν να πουλήσουν τον… Παρθενώνα, αλλά δεν νοιώθουν κανένα ενδοιασμό να βγάλουν στο σφυρί ένα τμήμα της Εθνικής Πινακοθήκης, παραχωρώντας τα κτίρια που στεγάζουν στην Κέρκυρα το παράρτημά της.


Μάλιστα, όπως σας είχαμε περιγράψει την προηγούμενη εβδομάδα, το ΤΑΙΠΕΔ ανακοίνωσε επισήμως την πρόθεσή του, για την παραχώρηση του Castello στην Κάτω Κορακιάνα, συμπεριλαμβάνοντας στα κτίρια και αυτά που έχουν παραχωρηθεί και στεγάζουν το παράρτημα της Πινακοθήκης στο νησί μας.


Στην ουσία δεν νοιάζονται αν ξεσπιτώνουν την Πινακοθήκη, που δημιουργήθηκε τη δεκαετία του ‘90, ως δώρο της χώρας προς την Κέρκυρας του πολιτισμού και στεγάζει έργα κορυφαίων ελλήνων καλλιτεχνών και μάλιστα με πολλά από αυτά να έχουν αναφορά στο νησί μας. Είναι προφανές, ότι το ΤΑΙΠΕΔ ξεπουλά ντουβάρια, αδιαφορώντας για το τι κρύβουν στα σπλάχνα τους.


Το ερώτημα είναι αν εμείς στην Κέρκυρα θα τους το επιτρέψουμε;


Από την πρώτη στιγμή που διάβασα την ανακοίνωση ομολογώ ότι ένοιωσα την απόλυτη θλίψη για την κατάντια μας και κυρίως για την κατάντια αυτών που αποφασίζουν για λογαριασμό μας. Βλέπετε αυτοί που είναι σε ένα γραφείο και πληρώνονται για να λειτουργούν ένα κρατικό real estate δεν έχουν κανένα ενδοιασμό ακόμα κι αν αφορά τον πολιτισμό ενός τόπου, ακόμα κι αν αυτός είναι η ίδια η ψυχή του. Μετράνε τετραγωνικά μέτρα και τα συγκρίνουν μόνο με την κυνικότητά τους.


Κι εδώ σας ξαναρωτώ, αλήθεια πιστεύουν ότι θα τους  επιτρέψουμε να μας το στερήσουν κι αυτό, να μας το πάρουν γιατί πρέπει να πουλήσουν περισσότερα τετραγωνικά μέτρα σε κάποιον επενδυτή κι επειδή τους διέταξε κάποιος δανειστής;


Φαντάζομαι ότι οι κερκυραίοι και οι κερκυραίες θα καταλάβουν τι διακυβεύεται πάνω στο Castellino και το Castelleto. Είναι η περηφάνια τους, είναι η τιμή και η αξιοπρέπειά τους, είναι η ψυχή τους που δονείται στις γραμμές του πολιτισμού που στη νέα Ελλάδα ξεκίνησε από ετούτο εδώ το νησί.


Ας το πει κάποιος στους αρμόδιους της Αθήνας, μπας και καταλάβουν πριν είναι αργά ότι αυτή η πώληση δεν πρόκειται να προχωρήσει με τους όρους που βάζουν και με τις πονηριές που στήνουν.


Φαντάζομαι ότι και ο Δήμος αυτό το θέμα δεν θα το αφήσει και θα ενώσει την Κέρκυρα σε μια μάχη για το πολιτιστικό μας απόθεμα και την κερκυραϊκή μας αξιοπρέπεια.


Με κάποιον τρόπο πρέπει να φτάσει το μήνυμα στο Μαξίμου, στο Υπουργείο Πολιτισμού, στο ΤΑΙΠΕΔ, ακόμα και στους τροικανούς που μετράνε γρόσια σε βάρος μας ότι δεν πρέπει καν να σκέφτονται κάτι τέτοιο.


Και παράλληλα, ας ακούσουμε και τη θέση των περίτρανων κοινοβουλευτικών μας που θα κληθούν να επικυρώσουν μια ανάλογη κίνηση. Αντέχουν να αδιαφορήσουν για ακόμα ένα πολιτιστικό κομμάτι της Κέρκυρας και να θυσιάσουν για χάρη των  πολιτικών τους σκοπιμοτήτων  ένα ακόμα στοίχημα για το νησί μας, όπως κάνανε παλαιότερα με το Λυρικό Θέατρο;


Ας δούμε λοιπόν ποιος αγαπά την Κέρκυρα πραγματικά. Για κάθε λόγο και αιτία πολύ φοβάμαι ότι ήρθε η στιγμή που όλοι πρέπει να αποδείξουν τις προθέσεις τους.


Πάνω στα ντουβάρια του παραρτήματος της Πινακοθήκης στο Castellino και το Castelleto πρέπει να αποδείξουμε τι ακριβώς είμαστε. Ψοφοδεείς λιμοκοντόροι  ή κερκυραίοι που σέβονται τον τόπο τους.

 
Οι ζυγισμένοι και οι… αδίστακτοι Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο
Αρθρογράφος: CorfuPress.com   Ημερομηνία δημοσίευσης: Κυριακή, 21 Ιουλίου 2013 19:01

Τα γεγονότα έχουν πάντα τη θετική  και την αρνητική αποτίμησή τους. Αυτό στην πολιτική το γνωρίζουν πολύ καλά και σύμφωνα με το ζύγι που έχουν κρίνουν και πράττουν. Το πώς κλείσανε την ΕΡΤ, τι σηματοδοτεί η πράξη, αν είναι δημοκρατικό ή μη να είστε σίγουροι, ότι όσο κι αν μας απασχολεί, υπολείπεται κατά πολύ των σκέψεων του κλειστού πυρήνα του πρωθυπουργικού επιτελείου. Αυτό που βάρυνε στην απόφαση δεν είναι καν η πίεση από την τρόικα, για τις απολύσεις. Αντίθετα το θέμα ήταν να δείξει η κυβέρνηση ότι έχει τον έλεγχο των εξελίξεων, όσο τρομακτικές κι αν είναι στα αποτελέσματά τους.
Ο Σαμαράς έχοντας χάσει το πλεονέκτημα του success story, μετά το στραπάτσο της αποχώρησης των ρώσων από την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΠΑ και προφανώς γνωρίζοντας ότι και η ΔΕΣΦΑ θα πήγαινε άπατη, αφού φαίνεται ότι το ΤΑΙΠΕΔ δεν ενέκρινε την πώλησή της στους Αζέρους, λόγω χαμηλού τιμήματος, γνώριζε ότι για να παραμείνει στο παιγνίδι της διακυβέρνησης της χώρας, θα πρέπει να αποδείξει ότι διαθέτει την απαραίτητη πυγμή, ώστε να καθηλώσει τους πολίτες, που φουντώνουν  από αγανάκτηση για τη διάψευση της ιστορίας που τους διηγήθηκε.
Ξέρει άλλωστε ότι το κύμα οργής που θα προκαλέσουν σε κανένα μήνα τα εκκαθαριστικά της εφορίας, μόνο με το δέος (πιθανώς και τον τρόμο) θα καταφέρει  να το αντιμετωπίσει.
Κι αυτό σημαίνει επίδειξη δύναμης και αποφασιστικότητας απέναντι σε ένα οργανισμό, που ουδείς τολμούσε μέχρι πρότινος να αγγίξει, όχι τόσο λόγω της δύναμής του, αλλά λόγω της διαπλοκής του με τα κέντρα εξουσίας. Γι’ αυτό το λόγο είδαμε να καταφτάνουν τα ΜΑΤ τόσο γρήγορα και τόσο αποφασισμένα, με εντολές να επιβάλλουν σιωπή στο δημόσιο ΜΜΕ.
Αυτό το μήνυμα θέλει να περάσει στην κοινωνία η κυβέρνηση με ή χωρίς της συνοχή των εταίρων της, ότι δηλαδή όποια αντίδραση κι αν ετοιμάζουν οι πολίτες ή οι εργαζόμενοι θα βρεθούν ενώπιον των ΜΑΤ  και της αναλγησίας του κυβερνητικού σχεδιασμού.
Τα υπόλοιπα που ειπώθηκαν ουσιαστικά αποτελούν τη μαγιονέζα πάνω από το ψάρι, που κρύβει τη σαπίλα του βασικού υλικού.
Ακόμα και για την αντίδραση των κυβερνητικών εταίρων του πρέπει να ζύγιασε τα πράγματα, αν και ενδεχομένως οι υψηλοί τόνοι και το μέτωπο που δημιουργήθηκε να εξέπληξαν ελαφρώς τους γαλάζιους.
Το ουσιαστικό είναι ότι ζύγιασαν τον κίνδυνο να πέσει η κυβέρνηση και να είστε σίγουροι, ότι θα κατέληξαν ότι κάτι τέτοιο δεν τους απειλεί. Μπορεί βέβαια να κάνουν λάθος, αφού όπως θα γνωρίζετε, στη ΝΔ συνηθίζουν να καταλήγουν σε λανθασμένες εκτιμήσεις. Αλλά η ουσία είναι ότι όταν θα έπεσε στο τραπέζι το θέμα πρόωρων εκλογών, θεώρησαν ότι οι δύο εταίροι τους δεν έχουν ούτε τα κότσια, ούτε το κουράγιο να τους ρίξουν. Για το λόγο αυτό άλλωστε στις πρώτες αντιδράσεις της κυβέρνησης τέθηκε η απειλή για πρόωρες εκλογές.
Βλέπετε, ο κ. Σαμαράς εκτιμά ότι ούτε ο Βενιζέλος μπορεί να πάει σε εκλογές τώρα και να κινδυνεύσει να μείνει εκτός Βουλής, ούτε ότι ο Κουβέλης θα αποτολμήσει να ρίξει την κυβέρνηση και στη συνέχεια να πληρώσει το τίμημα της συνεργασίας του με τη δεξιά για την εφαρμογή των μνημονίων.
Αντιστοίχως, όλα δείχνουν ότι και ο ΣΥΡΙΖΑ που φλυαρεί και εκτελεί πολιτικές πιρουέτες δεν επιθυμεί να πέσει η κυβέρνηση αυτό το διάστημα, γι’αυτό και δεν προχώρησε σε πρόταση μομφής, ώστε να διευκολύνει κι όλους τους διαφωνούντες να καταψηφίσουν την κυβέρνηση.
Ο κ. Σαμαράς εκτιμά ότι δεν κινδυνεύει να πέσει και γι’ αυτό παίζει το χαρτί του πολιτικού τσαμπουκά, με μεγάλες πιθανότητες να το κερδίσει. Άλλωστε υπολογίζει ότι όποιος τον ρίξει από Πρωθυπουργό, εν μέσω της τουριστικής περιόδου, θα χρεωθεί και το οικονομικό ναυάγιο, που θ’ ακολουθήσει την προεκλογική εκστρατεία, που δεν πρόκειται να είναι ήρεμη και πολιτισμένη.
Κρατώντας λοιπόν στα χέρια του το ισχυρό χαρτί του εκλογικού εκβιασμού ο κ. Σαμαράς επενδύει πλέον  στη δημιουργία ενός νέου πολιτικού σκηνικού όπου ο τρόμος θα σκιάζει την κοινωνία και οι δύο κυβερνητικοί εταίροι του θα έχουν το ρόλο αποκλειστικά και μόνο των δύο κυριών επί τιμής στους αυτοκρατορικούς διαδρόμους που θα ξεδιπλώνει την πολιτική του. Δεν είναι άλλωστε καθόλου τυχαία η ευαρέσκεια που εξέφρασε ο κ. Στουρνάρας για την απόφαση κλεισίματος της ΕΡΤ, αλλά και η ταχύτητα με την οποία ανέπτυξε τους πραιτοριανούς του ο κ. Δένδιας.
Μένει να δούμε αν οι δύο ελάσσονες κυβερνητικοί εταίροι καταφέρουν να πράξουν την υπέρβαση της ασημαντότητας, που τους επεφύλαξε ο κ. Σαμαράς.
Ας δούμε σήμερα, αν υπήρξε επανάσταση των μικρών ή αν κάποιοι δεν δικαιολογούν επ’ ουδενί το πολιτικό βάρος που ισχυρίζονται ότι διαθέτουν.

 
Basta με τις νιοραντιές! Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο
Αρθρογράφος: CorfuPress.com   Ημερομηνία δημοσίευσης: Κυριακή, 21 Ιουλίου 2013 19:01

Δεν φτάνουν οι σχεδιασμοί του Υπουργείου Παιδείας που έχει βάλει στόχο να διαλύσει την τριτοβάθμια εκπαίδευση στο Ιόνιο, ανέλαβαν και οι τοπικοί παράγοντες να ρίξουν «νερό στο μύλο» του Υπουργείου για να δικαιολογηθεί το σχέδιο «Αθηνά».

Επειδή για πολλά χρόνια το Ιόνιο βρίσκονταν στη «μακαριότητα του μοναχισμού», όπου κάθε νησί τραβούσε το δικό του ανεξάρτητο δρόμο, πολλές φορές και με ανταγωνιστικές τάσεις έναντι των υπολοίπων μελών του γεωγραφικού χώρου, γίνεται αντιληπτό ότι η έννοια της ενιαίας φωνής μάλλον είναι ισχνή, πόσο μάλλον ανύπαρκτη σε σχέση με τους σχεδιασμούς του κέντρου.

Μάλιστα θα πρέπει εδώ να σας θυμίσω ότι κατά την εκλογική διαδικασία για την πρώτη αιρετή Περιφέρεια, το μεγάλο στοίχημα για όλους, καθώς και η πολιτική επιχειρηματολογία που αναπτύχθηκε το διάστημα εκείνο ήταν ο επαναπροσδιορισμός του κοινού τόπου και συμφέροντος του Ιονίου, το οποίο θα βασίζονταν όχι τόσο στις πολιτικές σκοπιμότητες των παραγόντων, αλλά στα πολιτιστικά, ιστορικά και οικονομικά δεδομένα που δένουν την περιφέρεια, αντί να τη χωρίζουν.

Με αφορμή τις εξελίξεις στο θέμα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, παρατηρούμε ότι η ελπίδα να έχει επιτευχθεί η κοινή συνείδηση, μάλλον αποτελεί ακόμα δύσκολο δεδομένο.

Βέβαια, τα πράγματα (ευτυχώς για το Ιόνιο) δεν έχουν φτάσει (ελπίζω ακόμα) στα προηγούμενα επίπεδα της προ των εκλογών συνθήκες, όπου πολιτικοί παράγοντες από τα νησιά για τους δικούς τους πολιτικούς λόγους απειλούσαν και προχωρούσαν σε ρηματικές ανακοινώσεις περί διάλυσης της περιφερειακής οντότητας και της προσχώρησής τους σε περιφερειακά σχήματα με τις απέναντι ακτές!

Παρ’ όλα αυτά, η πολιτική εμπλοκή στο θέμα των αλλαγών που προτείνει το σχέδιο «Αθηνά», παρ’ όλο που θα μπορούσε να έχει θετικό αντίκτυπο, φαίνεται ότι για ακόμα μια φορά λανθάνει του στόχου και βγάζει τα απωθημένα περί των σκοπιμοτήτων που υπηρετεί.

Στην κόντρα σε επίπεδο καθηγητών και τοπικών πολιτικών παραγόντων παρατηρούμε ότι η φλυαρία παίζει και πάλι το ρόλο της, απαξιώνοντας το διακύβευμα, αφού για ακόμα μια φορά οι παρεμβάσεις καταλήγουν στους «σκυλοκαβγάδες» περί της ηγεμονίας στους μικροχώρους της πολιτικής.

Η αλήθεια είναι ότι καθηγητές και πολιτικοί ποτέ δεν κατάφεραν να τα πάνε καλά σε όλη την προηγούμενη ιστορία τους. Η συμβίωσή τους στις τοπικές κοινωνίες ήταν από την αρχή δύσκολη, όχι γιατί δεν μπορούσαν να τα βρουν, αλλά γιατί πάντα έμπαινε θέμα της υπεραξίας του ενός κλάδου έναντι του άλλου.

Για να γίνει καλύτερα αντιληπτό και να καταλάβουμε τους λόγους που ήδη βγάζουν τα άπλυτα στη φόρα, θα πρέπει να αναλογιστούμε το πώς βλέπανε οι τοπάρχες το ρόλο τους στις τοπικές κοινωνίες, αλλά και να συνειδητοποιήσουμε την ψυχοσύνθεση καθηγητών, που θεωρούν ότι έχουν το δικαίωμα της πιστοποιημένης γνώσης.

Στην ουσία το θέμα ήταν από την αρχή ποιος ρίχνει τη σκιά του επί του άλλου, για να κατανοήσουμε πολύ εύκολα τους λόγους που τόσα χρόνια ίσχυε το μακριά κι αγαπημένοι και γιατί τώρα την ώρα της κρίσης, πέραν των στόχων βγαίνουν και τα απωθημένα μεταξύ των παραγόντων.

Υποθέτω ότι την κοινωνία μας δεν την απασχολεί το κατά πόσο ο τάδε πολιτικός παράγοντας φορτώνει με τον δείνα καθηγητή, ή αν ο Χ καθηγητής τα χώνει στον Ψ παράγοντα ή συνάδελφό του. Το θέμα είναι κατ’ αρχήν να μην διαλυθεί η ψυχική ενότητα της επτανησιακής οντότητας, που με δυσκολία ξαναχτίζεται το τελευταίο διάστημα και βέβαια να τεθούν τα όρια στην πολιτική που ασκεί η Αθήνα σε βάρος του Ιονίου.

Μου είναι παντελώς αδιάφορο αν οι πολιτικοί παράγοντες έχουν αμανάτι τους καθηγητές, πόσο μάλλον αν οι καθηγητές έχουν στο μουχαμέτι τους πολιτικούς.

Αυτό που βλέπουμε τις τελευταίες μέρες να συμβαίνει, στα κερκυραϊκά το χαρακτηρίζουμε πολύ απλά ως «νιοραντίες»… για όποιον καταλαβαίνει τι θέλω να πω.

Με ενδιαφέρει λοιπόν, να μείνουν οι σχολές μας στα νησιά μας, ανεξάρτητα αν όλοι (καθηγητές και πολιτικοί) ο καθένας για τους δικούς του λόγους αναγάγει το πρόβλημα επιβίωσης του φορέα του στη βάση του ποιος είναι καλύτερος από τον άλλον.

Για δε τη κρίση που έχει προκύψει μεταξύ Ιόνιου ΑΕΙ και Ιόνιου ΤΕΙ, ακούω την επιχειρηματολογία και των δύο πλευρών, μάλλον ως ένα κακό ανέκδοτο, αφού μπλέκονται αξιολογήσεις, εκτιμήσεις, ιδέες για αναβαθμίσεις ή και υποβαθμίσεις, που δεν βασίζονται σε νηφάλιες σκέψεις, αλλά μόνο σε σοφισμούς, ώστε να δικαιολογηθούν τα ντέρτια του παρελθόντος.

Ανεξάρτητα της γνώμης μου ή και της απογοήτευσης που νοιώθω για την εξέλιξη των πραγμάτων θα έλεγα ότι αυτή την πολύ κρίσιμη στιγμή για το μέλλον της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στα νησιά μας θα ήταν χρησιμότερο να θυμηθούν το «η σιωπή είναι χρυσός».

Μόνο που για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας αυτό προφανώς δεν πρόκειται να συμβεί, επειδή κάποιοι πολιτικοί έμαθαν να αυτοπροσδιορίζονται από την πάσης φύσης και επί παντός επιστητού φλυαρία τους, ώστε να αποδείξουν την αυθεντία τους, ακόμα και να πιστοποιήσουν την πολιτική τους παρουσία, ενώ και οι καθηγητές κρατώντας για πολλά χρόνια το στόμα τους κλειστό… πλέον πνίγονται… ετεροχρονισμένα από την ανάγκη να μιλήσουν και να εξωτερικεύσουν αυτά που θα όφειλαν να είχαν πει όταν έπρεπε και όχι τώρα που προκαλούν ζημιά!

 
Το τέλος… άρχισε χθες Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο
Αρθρογράφος: CorfuPress.com   Ημερομηνία δημοσίευσης: Κυριακή, 21 Ιουλίου 2013 19:01

Πέρα της τραγικότητας των αποφάσεων για το κλείσιμο των ΔΕΚΟ, που έχουν άμεση συνέπεια στη ζωή χιλιάδων εργαζομένων, η πολιτική που ασκείται από την κυβέρνηση έχει και μια διάσταση μάλλον δραματική σε ότι έχει να κάνει με τη λειτουργία του κράτους και της δημοκρατίας.

Με μια ακόμα πράξη νομοθετικού περιεχομένου χθες το μεσημέρι δίνεται το δικαίωμα στους Υπουργούς να παίξουν με τη ζωή των υπαλλήλων, αφού μόνοι πλέον θα μπορούν να κρίνουν για το κλείσιμο ή τις συγχωνεύσεις των ΔΕΚΟ καθώς και τις απολύσεις του προσωπικού, που απασχολούνται σε αυτές. Έτσι με αυτή την κίνηση δίνεται και στα υπόλοιπα μέλη της κυβέρνησης (για να μην μένουν παραπονεμένα) το ίδιο δικαίωμα που έχει τόσο καιρό ο Υπουργός Οικονομικών με τις ζωές όλων των ελλήνων.

Χθες λοιπόν ξεκίνησε η εφαρμογή στην πράξη του σχεδιασμού της τρόικα για διάλυση του δημοσίου, με την κυβέρνηση προφανώς σε κατάσταση πανικού να περνά το αναγκαίο νομικό πλαίσιο άρον – άρον και χωρίς καν να δώσει σημασία στις αντιρρήσεις που εκφράζουν οι κυβερνητικοί εταίροι.

Φαίνεται ότι ο πανικός, μετά το ναυάγιο με τη ΔΕΠΑ και τα σήμαντρα της καταστροφής που χτυπούν ξαφνικά και πάλι για τη χώρα μας, οδήγησαν τους γαλάζιους κυβερνητικούς να υποσκελίσουν τους εταίρους τους και να κάνουν γρήγορα τα χατίρια των δανειστών.

Θα μου πείτε αναμενόμενη κίνηση, αλλά ουδείς περίμενε για να είμαστε ειλικρινείς να γίνει τόσο χοντροκομμένα και χωρίς κανένα ενδοιασμό σε ότι αφορά την καταστρατήγηση των δημοκρατικών αρχών.

Απέναντι στην πίεση για άμεση μείωση και απόλυση μεγάλου αριθμού υπαλλήλων, δόθηκε εντολή να κλείσουν εν μια νυκτί τμήματα του δημοσίου, ώστε να εκπληρωθούν αυτά που είχαμε δεσμευτεί στις προηγούμενες συμφωνίες και τις οποίες συνυπέγραψαν και οι κυβερνητικοί εταίροι έστω κι αν τώρα δυσανασχετούν.

Πρώτο θύμα της πολιτικής του fast track λουκέτο, που επέλεξε το Μαξίμου να εφαρμόσει είναι η ΕΡΤ, που το απόγευμα ο αρμόδιος Υπουργός ανακοίνωσε τον ξαφνικό θάνατό της.

Διάλεξαν την ΕΡΤ επειδή θεωρούν ότι μπορούν να διαχειριστούν ένα θέμα που άπτεται δημοσιογράφων, που υπολογίζουν ότι δεν θα προκαλέσουν κοινωνικούς αυτοματισμούς που θα δημιουργήσουν πλήγμα στην κυβέρνηση.

Μου κάνει βέβαια εντύπωση ότι ο αρμόδιος Υπουργός ανακοινώνοντας χθες το κλείσιμο της ΕΡΤ έκανε λόγο για αδιαφάνεια στη λειτουργία της, όταν αυτός είναι που έλαβε τις αποφάσεις για τη στελέχωση και τη διοίκηση του οργανισμού. Μου κάνει εντύπωση επίσης ότι αφήνει υπόνοιες για την αντικειμενικότητά της, που μεταφράζεται από τα συμφραζόμενα του, ότι δεν διευκόλυνε τις κυβερνητικές σκοπιμότητες.

Η κατάληξη μετά τις χθεσινές εξελίξεις απλά δείχνει ότι το «αποφασίζουμε και διατάσσουμε» μπαίνει σε πλήρη εφαρμογή για να μην κοροϊδευόμαστε αναμεταξύ μας!

Χθες λοιπόν, το γαλάζιο μέρος της κυβέρνησης αποφάσισε να δικαιώσει τη «Χρυσή Αυγή», που ήταν και το μόνο κόμμα της Βουλής που πανηγύρισε το κλείσιμο της ΕΡΤ, επειδή δεν την παίζει, ούτε τη σέβεται, ούτε καλεί τους εκπροσώπους της στις εκπομπές της.

Μπορεί να ψιθυρίζει ο κ. Κεδίκογλου, ότι θα δημιουργηθεί σύντομα ένας νέος φορέας και μέχρι τότε δεν θα πληρώνουν οι έλληνες το τέλος για τα κρατικά κανάλια,

όμως δεν μπορεί να αποφύγει τις υποψίες ότι πλέον οδεύουμε για μια νέα πραγματικότητα εξαιρετικά επικίνδυνη και εξόχως προβληματική.

Μπορεί η κυβέρνηση να ξεφορτώθηκε με άνεση 2.800 εργαζόμενους και σύντομα θα ακολουθήσουν ακόμα 11.500 για να πιάσουν το νούμερο που τους ζήτησε η τρόικα, όμως το ερώτημα είναι ποιος θα κρατήσει στη θέση τους αυτούς που αποφασίζουν.

Ας μη γελιόμαστε λοιπόν, το μαύρο μέλλον επιβεβαιώνεται μέσω της ΕΡΤ και πολύ απλά αναρωτιέμαι αν οι υπόλοιποι έλληνες μετά κι από τα τελευταία γεγονότα θα περιμένουν απλά να έρθει και η δική τους σειρά.

 
Δυστυχώς εμείς φταίμε πάντα! Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο
Αρθρογράφος: CorfuPress.com   Ημερομηνία δημοσίευσης: Κυριακή, 21 Ιουλίου 2013 19:01

Αναζητώ συχνά τους λόγους για τους οποίους δεν μπορούν μέσα στο μεγάλο ευρωπαϊκό οικοδόμημα να βρουν τη λύση στο πρόβλημα της κρίσης, προσπαθώντας να αποφύγω τα στερεότυπα και το δογματισμό. Κατέφυγα αρχικά στη θρησκειολογία, που όντως μπορεί να εξηγήσει ορισμένα πράγματα σε ότι αφορά την κοσμοθεωρία και τη ψυχοσύνθεση των λαών, που απαρτίζουν τη σημερινή Ε.Ε. Η διαφοροποίηση μεταξύ νότου και βορά, για παράδειγμα μπορεί να στηριχτεί σε μεγάλο βαθμό στις παραλλαγές των χριστιανικών δογμάτων που ακολουθούν μεταξύ προτεσταντικών απόψεων και ορθόδοξων ή και καθολικών.

Μόνο που η θρησκειολογία, όσο κι αν εξηγεί την εμμονή κάποιων στην αρετή της υπερεργασίας, στον τόκο, αλλά και στο τιμωρητικό αξιακό σύστημα, δεν μπορεί να εξηγήσει την αδυναμία της απεμπλοκής από τους λανθασμένους σχεδιασμούς και προγραμματισμούς.

Για την κατανόηση αυτού του προβλήματος, υποχρεώθηκα να καταφύγω στη μοναδική αξιόπιστη βάση που διαθέτει ο δυτικός πολιτισμός, στην ελληνική φιλοσοφία, όπως αυτή διαπέρασε μέσω των Ρωμαίων τα σύνορα της μεσογείου και εμπότισε τη δυτική Ευρώπη.

Μοιραία όφειλα να συγκρίνω την πρότερη ελληνική στάση έναντι των προβλημάτων, ουσιαστικά βασίζοντας τα βήματά μου στο χαρακτήρα που επιδεικνύει ο Οδυσσέας και την αλλαγή του πεδίου που εφάρμοσε η κλασσική ελληνική φιλοσοφία του ορθολογισμού και του προγραμματισμού.

Υφίσταται μεταξύ των δύο πλαισίων μια ειδοποιός διαφορά, που μπορεί να εξηγήσει πάρα πολλά. Σε ότι δε αφορά τις εμμονές, δίνει μια άκρως αποκαλυπτική επεξήγηση των σημερινών συνθηκών, που όσο κι αν μας προκαλούν απορία, δυστυχώς αποτελούν γονιδιακό μας ζήτημα, που δύσκολα μπορούμε να το αποφύγουμε.

Η μεγάλη λοιπόν διαφορά μεταξύ της φιλοσοφίας που διδάσκεται μέσω της Οδύσσειας και της κλασσικής ελληνικής φιλοσοφίας έγκειται στο πρότυπο, βάση του οποίου λειτουργεί και αντιδρά ο άνθρωπος ενώπιον ενός προβλήματος, μιας σύγκρουσης, μιας πρόκλησης ή μιας κρίσης.

Στην περίπτωση του Οδυσσέα, όταν δηλαδή ακόμα η κλασσική ελληνική φιλοσοφία δεν είχε κυριαρχήσει, άρα και δεν είχε εισάγει τη μανία για τα πρότυπα, τα πλάνα, τους σχεδιασμούς και τις a priori παραδοχές, η αντίληψη για την αντιμετώπιση των προκλήσεων βασίζονταν στην εκτίμηση του πεδίου και της υπάρχουσας κατάστασης. Δηλαδή ανέλυε την δεδομένη συνθήκη και δεν βασίζονταν στην ex ante προετοιμασία για την αντιμετώπιση του προβλήματος.

Το πρότυπο στην ουσία είναι ο εκ των προτέρων σχεδιασμός για την αντιμετώπιση του προβλήματος, η οποία βασίζεται σε υποθέσεις που πατούν πάνω σε προγενέστερες συνθήκες ή καταστάσεις.

Η αναγκαιότητα για πρότυπα πέρασε στη δύση και αποτέλεσε το αρχετυπικό δεδομένο της σκέψης, ώστε να καταλήξουμε στο λεγόμενο καρτεσιανό μοντέλο, ενός ορθολογισμού, που βασίζεται πάντα στο παρελθόν και όχι δυστυχώς στην διαμορφούμενη και ισχύουσα συνθήκη της κρίσης ή της πρόκλησης, αφαιρώντας έτσι από την εκτίμηση των εξελίξεων τόσο το θέμα της ανατροπής, του τυχαίου γεγονότος, της ιδιοφυούς παρέκκλισης ή ακόμα και της λάθους προεκτίμησης (όπως για παράδειγμα συμβαίνει σήμερα με το επονομαζόμενο «λάθος» στον πολλαπλασιαστή του ΔΝΤ), προκαλώντας στην ουσία μια λανθασμένης τάση ενώπιον της κρίσης, που οδηγεί σε καταστροφικά αποτελέσματα.

Για να καταλάβετε το σκεπτικό μου τα παραδείγματα τόσο στις πολεμικές συρράξεις, όσο και στις οικονομικές κρίσεις, δικαιολογούν τον προβληματισμό μου.

Για παράδειγμα, ο γαλλικός στρατός κατά την έκρηξη του πρώτου παγκοσμίου πολέμου ήταν προετοιμασμένος στη βάση των προτύπων του προηγούμενου πολέμου του 1897. Έτσι όταν ο πόλεμος εξελίχτηκε σε μάχη χαρακωμάτων βρέθηκε προ… εκπλήξεως χωμένος στη λάσπη των τάφρων για τέσσερα χρόνια, χωρίς κανείς να μπορεί να αντιληφθεί τι πήγε λάθος, πληρώνοντας με εκατομμύρια θύματα, τα πρότυπα. Το ίδιο συνέβη και με το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου ο γαλλικός στρατός οργανώθηκε με το πρότυπο του προηγούμενου πολέμου και βασίστηκε στη γραμμή Μαζινό για να αποδειχτεί για ακόμα μια φορά το λάθος του εκ των προτέρων σχεδιασμού. Αντιστοίχως στη μάχη του Αούστερλιτς. Ρώσοι και Αυστριακοί συνασπισμένοι εναντίον του Βοναπάρτη θεώρησαν ότι η νίκη είναι σίγουρη, στη βάση του προτύπου και του σχεδίου που είχαν καταστρώσει, αλλά η ομίχλη της περιοχής έδωσε στο Ναπολέοντα το πλεονέκτημα να κερδίσει την πλέον σίγουρα χαμένη μάχη για τον ίδιο, επειδή πολύ απλά λειτούργησε υπό τη συνθήκη εκτίμησης της υφιστάμενης κατάστασης και όχι βάση προτύπου. Αντίστοιχα, βέβαια για τον ίδιο λόγο έχασε τη μάχη του Βατερλό λόγω της λάσπης.

Σε οικονομικό επίπεδο αντίστοιχα, θα θυμίσω ότι το χρηματοοικονομικό κραχ του χρηματιστηρίου της Νέας Υόρκης οφείλεται στη θεωρία διαχείρισης των κρίσεων σε παλαιότερα πρότυπα, όπως αντίστοιχα συνέβη και στην περίπτωση όλων των τελευταίων οικονομικών κρίσεων, με κορωνίδα αυτή που ζούμε σήμερα και όπως όλα δείχνουν τα πρότυπα αποτελούν το βρόγχο στην προσπάθεια απάλειψης της κρίσης, όταν αυτοί που αναλαμβάνουν τα σχέδια σωτηρίας στηρίζονται σε πρότυπα, που ανάγονται σε παλαιότερες κρίσεις, οδηγούμενοι μοιραία σε τραγικά λάθη και κυρίως σε αδιέξοδα.

Αν βέβαια την κρίση σήμερα αναλάμβανε να τη λύσει ο…Οδυσσέας, το σίγουρο είναι ότι η προσέγγιση του προβλήματος θα γίνονταν διαφορετικά, μιας και αρχικά θα γίνονταν η εκτίμηση του πεδίου και των συνθηκών και στη συνέχεια η εφαρμογή της λύσης, αντί της εφαρμογής ενός «πατρόν», δηλαδή η εφαρμογή ενός προσχεδιασμένου πλάνου ανεξάρτητα των συνθηκών, των ιδιαιτεροτήτων και κυρίως των ισχυόντων ιδιομορφιών του πεδίου της μάχης.

Αν βέβαια, κάποιοι εκτιμούν ότι η προσέγγιση της λανθασμένης αντιμετώπισης της κρίσης στην οποία καταλήγω, πηγάζει εκ του ελληνοκεντρικού τρόπου προσέγγισής μου, τότε θα πρότεινα ν’ αλλάξουν φιλοσοφική θεώρηση των πραγμάτων και να κοιτάξουν την κινεζική φιλοσοφία, όπου εκεί το πρότυπο είναι απαράδεκτο και η εκτίμηση των συνθηκών είναι το κυρίαρχο πλαίσιο, όπως διδάσκεται σε όλες τις αρχές της κινεζικής πολεμολογίας.

Υπό αυτά λοιπόν που παραθέτω, για το πρόβλημά μας προφανώς φταίμε εμείς οι ίδιοι οι έλληνες που πνιγήκαμε στην κρίση του εθνικού μας χρέους, όμως δυστυχώς και για τα λάθη των συνταγών… των λύσεων και της επώδυνης σωτηρίας πάλι οι δικοί μας πρόγονοι φταίνε!

 


Σελίδα 1 από 2