Λύκε, λύκε, είσ’ εδώ; PDF Εκτύπωση
BLOGS | Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων
Κείμενο: ΑΛΙΚΗ ΚΑΤΣΑΡΟΥ on Τρίτη, 16 Ιουλίου 2013 21:52   

Ποιος είναι ο δικός σου λύκος;

Μην είν’ η φτώχεια;

Μην είν’ η μοναξιά;

Μην είν’ η απόρριψη;

Μην είν’ η προδοσία;

Μην είν’ η δέσμευση;

Μην είν’ η αποτυχία;

Μην είν’ τα σχόλια;

Κι όλο γυρνάς στο δάσος, πίσω από θάμνους και δέντρα, μέσα σε σπηλιές, πάντα κάπου. Κάπου που να μη βλέπεις το λύκο. Νομίζω πιο πολύ κι απ’ τον ίδιο το λύκο, δηλαδή πιο πολύ απ’ τα δόντια του, τα νύχια του, τη δύναμη του, πιο πολύ φοβάσαι να τον δεις.

Ξέρεις, μπορείς να μεγαλώσεις, να περπατήσεις, ακόμη και να γεράσεις χωρίς να τον έχεις αντικρίσει ποτέ το λύκο. Αν το θελήσεις, μπορείς.

Λαγούμια έχει πολλά, κουφάλες, σπηλιές, θάμνους. Ασφάλειες έχει πολλές, με ζέστη, με ησυχία, και με το λύκο μακριά. Μπορείς να κοιμάσαι, να ξυπνάς και να μην τον έχεις δει ποτέ. Το φόβο του πάντως κοντά σου θα τον κρατάς γιατί πάντα θα φοβάσαι το άγνωστο.

Φαντάσου όμως, να ξυπνήσεις ένα πρωί, να τεντώσεις τα χέρια σου, χμ! δυνατά είναι να αναλογιστείς, να υψώσεις κάπως το πηγούνι, όχι πολύ, να χαράξεις πέντε δρασκελιές, μεγάλες, σίγουρες, σε ευθεία, όχι δεν κοιτάμε πίσω, και να πας να σταθείς στη μέση, στην εντελώς απόλυτη μέση του θεόρατου δάσους.

Φαντάσου σε εκεί μονάχο, αλλά με το πηγούνι κάπως ψηλά. Όχι παράλληλα με το χώμα, αλλά σε αμβλεία. Φέρνεις μια γύρα γύρω σου. Σε τυφλώνει ο ήλιος, βάζεις το χέρι. Σε σκιάζουν τα πλατάνια, αρνείσαι τις σκιές. Παίρνεις θέση στο ξέφωτο. Ακούς ήχους, τους απαντάς. Δεν αποφεύγεις ό, τι δε θες. Το αρνείσαι. Είσαι σίγουρος ότι τα χέρια σου είναι δυνατά και το πηγούνι, είπαμε σε αμβλεία, να κρατά το μυαλό ψηλά, λίγο πιο ψηλά απ’ τη μέση, εκεί που φυσά καθαρόν αέρα.

Στέκεσαι τώρα εκεί, στο ξέφωτο, καθαρός, δυνατός, σίγουρος και περιμένεις το λύκο. Περιμένεις, περιμένεις, κοιτάς παντού, τίποτα.

Αρχίζεις και ψάχνεις. Αριστερά, δεξιά, πίσω, μπρος. Προχωράς παραπέρα, περνάς το λοφάκι, διασχίζεις τη λίμνη, το ποταμάκι, κι άλλο λοφάκι, χαράδρα, γέφυρες και γεφυράκια, φτάνεις στους πρόποδες του βουνού, και, ά-μα πια! αρχίζεις να φωνάζεις ‘Λύκε, λύκε είσ’ εδώ;’. Φωνάζεις και ξαναφωνάζεις και ρωτάς όλο και πιο δυνατά και απάντηση καμιά. Προχωράς παραπέρα, ανεβαίνεις, ανεβαίνεις, ακούραστα τον προκαλείς, σχεδόν τον προσκαλείς. Απόκριση καμιά.

Έχεις φτάσει στην κορυφή. Την καβαλάς, χαμηλώνεις λίγο, λίγο λέμε, το περήφανο πηγούνι σου για να κοιτάξεις τριγύρω, να ψάξεις, να ερευνήσεις εξονυχιστικά. Τίποτα. Λύκος πουθενά. Μα! Αναρωτιέσαι.

‘Λύκε, λύκε είσ’ εδώ;’

Κι όμως, δεν είναι γιατί λύκος δεν υπάρχει. Λύκος δεν υπήρχε ποτέ.

Δικό σου ήταν το δάσος, δική σου κι η κορυφή. Δικός σου κι ο λύκος.

Γιατί, αγαπημένε μου άνθρωπε, εσύ ήσουν ο λύκος σου.

 

CP-WEB/CorfuPress.com ■ Ι. Πολυλά 27 (Πεζόδρομος), 2ος όροφος, Κέρκυρα ■ Τηλ. (+30) 26610 26803 ■ Fax: 2661 500661 ■ mail: info @ corfupress.com