Και ιδού που καταλήξαμε PDF Εκτύπωση
ΣΤΗΛΕΣ | Δ. Μπινέρης
Κείμενο: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΠΙΝΕΡΗΣ on Παρασκευή, 19 Ιουλίου 2013 00:22   


Ο κ. Γιάννης Μαρίνος, θεωρώ ότι είναι από τους πλέον έγκυρους οικονομικούς αρθρογράφους που ανέδειξε η δημοσιογραφία και είναι από τους ελάχιστους, που όταν ανακατεύτηκαν με την πολιτική, δεν τον παρέσυρε το ρέμα του λαϊκισμού και της δημαγωγίας για τις ανάγκες της ψηφοθηρίας, δεν χάιδεψε ποτέ αυτιά και έγραφε πάντα αυτό που πίστευε, χωρίς συμβιβασμούς.
Στις 22 Μαΐου 1986, ως τότε διευθυντής του Οικονομικού Ταχυδρόμου (υπήρξε και μετέπειτα Ευρωβουλευτής), σε μια αρθρογραφία του με τίτλο "Προτιμούμε να πνιγούμε, χορεύοντας όπως οι επιβάτες του Τιτανικού" προφήτευσε το μέλλον της Χώρας μας.
Σ' ένα τέτοιο κείμενο δεν χωρούν σχολιασμοί, αλλά μέσα απ' αυτό, θα ήθελα να επισημάνω τα αυτονόητα, τα οποία σ' αυτή τη χώρα, ήταν πάντα πολύ δύσκολο να γίνουν αντιληπτά και υπερίσχυσε πάντα η σκοπιμότητα της άκρατης ψηφοθηρίας, σε βάρος της ρεαλιστικής οικονομικής πολιτικής.
Υπερίσχυσε πάντα ο λαϊκισμός και η δημαγωγία, σε βέρος της συνετής πολιτικής.
Παραθέτω αυτούσιο το κείμενό του, το οποίο εκτιμώ ότι δεν είναι μόνο προφητικό, αλλά και επίκαιρο ως προς αυτά, που έστω ακόμη και τώρα επιβάλλεται να γίνουν, για να επουλώσουμε τις πληγές μας στην οικονομία.
Για να ανατάξουμε τον παραγωγικό ιστό και να αποτάξουμε τις αγκυλώσεις μεταρρυθμίζοντας τον δημόσιο τομέα.
Το μόνο σχόλιο που θα ήθελα να κάνω, είναι ότι δυστυχώς φτάσαμε σήμερα στο σημείο, επειδή δεν κάναμε αυτά που έπρεπε, μας τα επιβάλλουν άλλοι.
Παραχωρήσαμε στους δανειστές την ανεξάρτητη λειτουργία μας ως κρατική υπόσταση και αντιμετωπίζονται οι άνθρωποι μόνο ως αριθμοί, προκειμένου να ελαφρυνθεί το δημόσιο από τις δαπάνες, που ανεξέλεγκτα με δανικά μεγαλώσανε.
Κατά ένα διαβολικά συμπτωματικό τρόπο, το κείμενο του κ. Γιάννη Μαρίνου, ξεκινάει με το ιδού πού φθάσαμε.
Θα πρόσθετα ιδού που καταλήξαμε, γιατί δεν εισακούστηκαν φωνές σαν τις δικές του.
Παραθέτω αυτούσιο το κείμενο, όπως μου το έστειλε φίλος.
«Και ιδού πού φθάσαμε: Αντί να δουλεύουμε για να παράγουμε εισόδημα, να τρώμε από τα έτοιμα και από τα δανεικά. Αντί να φτιάχνουμε νέα εργοστάσια, να κλείνομε κι αυτά που υπάρχουν. Αντί να εκσυγχρονίζουμε τις υφιστάμενες εγκαταστάσεις, να τις αφήνουμε βαθμιαία να καταντούν παλιοσίδερα.
Αντί να βελτιώνομε την παραγωγικότητά μας, να επιβραβεύουμε με κάθε τρόπο την τεμπελιά και την λούφα. Αντί να προωθούμε τις εξαγωγές μας με καλά και φθηνά προϊόντα, να υπονομεύομε την ανταγωνιστικότητά τους με αποτέλεσμα να μην μπορεί πια να πουληθεί η ελληνική παραγωγή ούτε μέσα στην ελληνική αγορά.
Αντί να ενθαρρύνομε το κέρδος, ώστε να περισσεύουν λεφτά για νέες επενδύσεις και καλύτερες αμοιβές των εργαζομένων, το εμποδίζομε με κάθε τρόπο, με αποτέλεσμα τον πολλαπλασιασμό των προβληματικών επιχειρήσεων και την απειλή των μαζικών απολύσεων, αφού οι βιομηχανικές μας επιχειρήσεις δεν μπορούν πια να επιβιώσουν.
Αντί να στηρίζομε με κάθε τρόπο την εγχώρια παραγωγή, την καταδιώκομε με κάθε θεμιτό και αθέμιτο τρόπο, διευκολύνοντας έτσι τις εισαγωγές και την κυριαρχία των ξένων στην ελληνική αγορά.
Αντί οι εργατοϋπάλληλοι να υπερασπίζονται την εθνική παραγωγή με την εργατικότητα και την συμπαράστασή τους προς τους ομοεθνείς εργοδότες τους, πολλοί απ' αυτούς υπονομεύουν με απεργίες, στάσεις εργασίας, καταλήψεις, κοπάνες, νωθρότητα, τσαπατσουλιά και συνεχείς εκδηλώσεις μίσους προς τις ντόπιες παραγωγικές μονάδες, ανοίγοντας έτσι τον δρόμο στα ξένα προϊόντα και στη δική τους μιζέρια και ανεργία.
Αντί το δημόσιο να διαχειρίζεται με σύνεση και πόνο τα έσοδα από την φορολογία, τα διασπαθίζει σε καταναλωτικές δαπάνες σε έργα βιτρίνας, σε αθρόες προσλήψεις υποαπασχολούμενων, σε επιδοτήσεις, χαρισμούς οφειλών, σε δανεικά και αγύριστα και σε διαιώνιση της αντιπαραγωγικής δομής της δημόσιας διοικήσεως και της χρονοβόρας και δαπανηρότατης γραφειοκρατίας.
Αντί να αναπτύσσομε την παραγωγή και να ενισχύομε την αυτοδυναμία της οικονομίας μας, το 'χουμε ρίξει στον δανεισμό από το εσωτερικό και κυρίως από το εξωτερικό, με αποτέλεσμα να έχομε φθάσει στο τραγικό σημείο να δανειζόμαστε πια κάθε χρόνο 2-3 δισεκατομμύρια δολάρια από τους ξένους για να εξοφλούμε προηγούμενα δανεικά.
Αντί να διευκολύνεται η εισαγωγή νέας τεχνολογίας και η ευελιξία των επιχειρήσεων ώστε να αποφεύγουν τα οικονομικά αδιέξοδα και το μοιραίο κλείσιμό τους, αντί να ενθαρρύνεται η υλική επιβράβευση των προκομμένων και ευσυνείδητων, επιβάλλεται με κάθε τρόπο το αντίθετο.
Αυτή είναι η πραγματικότητα της ελληνικής οικονομίας.
Και αυτοί που αντιδρούν στην απαιτούμενη θεραπευτική αγωγή, φαίνεται ότι προτιμούν να καταποντιστούμε όλοι, χορεύοντας και τραγουδώντας, όπως οι επιβάτες του Τιτανικού.
Και αυτό σχεδόν σίγουρα θα συμβεί, αφού τα σωστικά μέσα ολοένα και περιορίζονται».
Αυτά το 1986!
Ποιός όμως θα τον άκουγε τότε, όταν τα κύμβαλα της επίπλαστης ευμάρειας, εκτυφλωμένα από την απροσδόκητη καλοπέραση και το αμαρτωλό φαγοπότι, ήταν αδύνατο να δουν που πηγαίναμε και αλαλάζοντα αποθέωναν την πολιτική του δώστα όλα με τα δανικά;

 

CP-WEB/CorfuPress.com ■ Ι. Πολυλά 27 (Πεζόδρομος), 2ος όροφος, Κέρκυρα ■ Τηλ. (+30) 26610 26803 ■ Fax: 2661 500661 ■ mail: info @ corfupress.com