Δημοσκοπήσεις υποβολέας PDF Εκτύπωση
ΣΤΗΛΕΣ | Δ. Μπινέρης
Κείμενο: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΠΙΝΕΡΗΣ on Παρασκευή, 07 Ιουνίου 2013 20:02   

Προσπαθώ επί μέρες να καταλάβω, το λόγο που διαφωνούν επί της ουσίας τα κόμματα του αντιρατσιστικού τόξου, σ’ αυτό το περιβόητο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο.

(Παρενθετικά, συνταγματικού ή δημοκρατικού τόξου, όπως πολύ τελευταία ακούγεται, δεν μου βγαίνει να τα ονομάσω.

Με τον υπάρχοντα νόμο περί ευθύνης υπουργών, τις κατάφορες παραβιάσεις στην αναδρομική ισχύ των νόμων, την ενίοτε εισπρακτική αντίληψη στη θέσπιση νόμων και τη γενικότερη συμπεριφορά προς τον πολίτη, δεν μου προκύπτει ότι υπερασπίζονται τις αρχές της δημοκρατίας και την συνταγματική τάξη. Διατηρώ επιφυλάξεις, όταν διακρίνω καθεστωτική αντίληψη και νοοτροπία).

Καιρό είχαμε να δούμε τέτοια διαφωνία στην Κυβέρνηση. Το παρασκήνιο των δημοσκοπήσεων, που εμφανίζονται όλοι ότι δήθεν το αγνοούν και ότι δεν ενδιαφέρονται για το πολιτικό κόστος, είμαι πεπεισμένος, ότι το λαμβάνουν πολύ σοβαρά υπ’ όψη.

Διαφωνούν για να διαφωνούν, μόνο για τις εντυπώσεις.

Όλα τα εμφανιζόμενα ως τεχνικά ζητήματα, όπως είναι το αντιρατσιστικό ή οι μεταρρυθμίσεις ή οτιδήποτε άλλο που απαιτεί ομοθυμία στην πολιτική βούληση, τα κατευθύνει ο υποβολέας, που δεν είναι άλλος από τις δημοσκοπήσεις.

Ο μέσος πολίτης, δεν μπορεί να αντιληφθεί, γιατί γι’ αυτό το πολύ απλό ζήτημα ενός αντιρατσιστικού νομοσχεδίου, δεν μπορούν να συνεννοηθούν και κινούνται στη λογική του να περάσει το δικό μας ή το δικό τους.

Πολλοί το εντάσσουν στον αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης, ώστε να περάσουν τα νέα μέτρα.

Έχω την άποψη, ότι αυτό δεν το έχουν και τόσο ανάγκη. Τα νέα μέτρα τα παίρνουν όποτε θέλουν. Αφού πουν κάνα δυο φορές ακόμη όχι άλλες μειώσεις, στο τέλος θα γίνουν.

Άλλα μέτρα προς την κατεύθυνση της επανεκκίνησης της αγοράς, δεν νομίζω ότι έχουν σκοπό να πάρουν.

Οι διαφωνίες γίνονται, για να ικανοποιήσουν τους ψηφοφόρους τους. Ή άλλως πως, την κομματική τους πελατεία.

Έχουν συνδέσει δυστυχώς την θεσμική τους λειτουργία, με τα γκάλοπ και πορεύονται σύμφωνα με τις οδηγίες και κατευθύνσεις τους.

Συνεχίζεται η ίδια καθορισμένη από παλιά διαδρομή, χωρίς επαρκή συναίσθηση του χρέους προς αυτό τον τόπο.

Φτάσαμε σε σημείο σήμερα, να έχει γίνει τόσο πολύ εμφανές ότι τα κόμματα έχουν φτωχύνει σε αξίες, σε ιδέες και οράματα, και αυτά, να μη ξεφεύγουν από το να τυρβάζουν την ψηφοθηρία.

Από τον σημερινό πολίτη, μπορεί να γίνει αποδεκτό μέχρις ενός ορισμένου σημείου, ότι η κρίση δεν επιτρέπει την πολυτέλεια της διαδρομής σύμφωνα με τις ιδεολογικές αξίες και μπορεί να κατανοήσει την αναγκαστική προσαρμογή στις απαιτήσεις των καιρών.

Αυτό όμως που δεν μπορεί να κάνει αποδεκτό, είναι ο καρκίνος της επικοινωνιακής τακτικής και πρακτικής. Το χωρίς όρια κυνήγι της εικόνας και των εντυπώσεων. Ο άκρατος ναρκισσισμός.

Η απαξίωση της πολιτικής, έχει αιτιολογία και δεν έγινε τυχαία. Ο πολίτης γυρίζει την πλάτη στα κόμματα και έχει σε αυτή την υπόληψη τους πολιτικούς, γιατί εξακολουθούν να πορεύονται με τον τρόπο που μας οδήγησε στην κρίση.

Γιατί ναι μεν η κρίση είναι παγκόσμια ή ευρωπαϊκή ή όπως αλλιώς ας την ονομάσει ο καθένας (για να συμφωνήσει στους επηρεασμούς), αλλά τους δείκτες της Ελλάδας στην ανεργία, στη φτώχεια αλλά και στην φοροδοτική ικανότητα του Έλληνα δεν τις έχει καμία άλλη χώρα.

Ήταν αναπόφευκτο να φτάσουμε εδώ που φτάσαμε, γιατί δεν αντικρίσαμε κατάματα τα προβλήματα.

Πρέπει να συνειδητοποιήσουν οι κομματικές ηγεσίες, ότι δεν τους παίρνει πια να συνεχίσουν να κλείνουν τα μάτια στην ουσία των προβλημάτων και ν’ ασχολούνται μόνο με τις οδηγίες των γκάλοπ.

Δεν μπορούν να ασχολούνται μόνο με τις εντυπώσεις και τα ποσοστά της πρόθεσης ψήφου.

Δεν μπορούν ακόμη και σήμερα, τα μέτρα για την οικονομία, τη δημοσιονομική εξυγίανση, την αντιμετώπιση της γραφειοκρατίας και τις

μεταρρυθμίσεις, να τα έχουν σε δεύτερη μοίρα ή ακόμη και να αγνοούνται από μερίδα της πολιτικής ηγεσίας.

Τα περισσότερα προβλήματα έχουν απλές και ξεκάθαρες τεχνικές λύσεις, που συνδέονται με τη θέληση να αλλάξουν. Με την πολιτική βούληση. Την οποία οι ηγεσίες θα αποκτήσουν μόλις πάψουν να σκέφτονται μόνο με κομματικούς όρους.

Ο Jean Monnet, ο πατέρας της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, είχε μια μέθοδο: αφήστε εκτός τις αφηρημένες συζητήσεις για την εξουσία, την κυριαρχία και τις ταυτότητες και εστιάστε τις ενέργειές σας στην εξεύρεση πρακτικών λύσεων για τα υπάρχοντα προβλήματα που εμποδίζουν την πρόοδο της συνεργασίας.

Είχε πει ότι χωρίς ριζικές πολιτικές αλλαγές, δεν μπορούμε να προχωρήσουμε.

Και επειδή η αναφορά του γινόταν στην ιδέα της ευρωπαϊκής ένωσης, έλεγε ότι δεν μπορούμε να προχωράμε ύπουλα στην ενοποίηση από την πίσω πόρτα, με τα τεχνικά μέτρα που θεσπίστηκαν χωρίς να έχει λόγο ο πολίτης.

Αυτό μήπως σας θυμίζει τίποτε εδώ στην Ελλάδα;

Μήπως εδώ ο πολίτης αντιμετωπίζεται μόνο με χαρακτηριστικά ψηφοφόρου; ‘Όταν έρχεται μόνο η ώρα της κάλπης;

 

CP-WEB/CorfuPress.com ■ Ι. Πολυλά 27 (Πεζόδρομος), 2ος όροφος, Κέρκυρα ■ Τηλ. (+30) 26610 26803 ■ Fax: 2661 500661 ■ mail: info @ corfupress.com