Ο Σεβάσμιος Βασιλικός Οίκος της Μεγάλης Βρετανίας και ο Σύγχρονος Αγγλικός Αποικισμός της Κέρκυρας PDF Εκτύπωση
ΣΤΗΛΕΣ | Παύλος Μεταλληνός
Κείμενο: Δρ. ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΤΑΛΛΗΝΟΣ* on Παρασκευή, 07 Ιουνίου 2013 02:51   

Αλήθεια, πόσοι θυμόνται ποιο έργο εκτέλεσε η σεβάσμια Φιλαρμονική «Καποδίστριας» στην πρώτη συμμετοχή της στην περιφορά του Επιταφίου του Αγίου Σπυρίδωνα;
Ήταν Μεγάλο Σαββάτο του 1981 και με έκπληξη οι Κερκυραίοι άκουσαν την ενδεδυμένη με τη στολή του Αγγλοσάξονα στρατιώτη 1, Φιλαρμονική Εταιρεία «Καποδίστριας» να παίζει τον «Αμλέτο» απέναντι στη σεβάσμια (Παλαιά) Φιλαρμονική Εταιρεία Κερκύρας, που παραδοσιακά αποκλειστικά αυτή παίζει κάθε τέτοια μέρα. Πραγματικά ήταν μια αρμονία ήχων και μελωδίας, που εξανάγκασε τη σεβάσμια Παλαιά να υποταχτεί στην αποτελεσματικότητα των μουσικών της σεβάσμιας «Καποδίστριας». Λόγω της διαγραφής των συγκεκριμένων μουσικών από τη σεβάσμια Παλαιά, με αφορμή την τότε πρόσφατη εκλογή Αρχιμουσικού, την εκτέλεση του έργου εκ μέρους της Παλαιάς, επωμίστηκαν νεότεροι μουσικοί, οι οποίοι (προφανώς λόγω της συγκυρίας) δεν μπόρεσαν να αντεπεξέλθουν στις απαιτήσεις του έργου. Βέβαια έκτοτε, σαν τον Φοίνικα που γεννιέται από τις στάχτες του, η σεβάσμια Παλαιά ανέκαμψε, δίχως όμως ποτέ να μπορέσει αφενός, να διαγράψει το ιστορικό γεγονός της δεκαετίας του ’80 (της υποταγής της στη σεβάσμια «Καποδίστρια», τουλάχιστον όσον αφορά στην έντεχνη εκτέλεση της αρμονίας του έργου που η ίδια επωμίστηκε να φέρει εις πέρας) και αφετέρου, να αποτρέψει τον κοινωνικό ανταγωνισμό της με ακόμα μια σεβάσμια Φιλαρμονική Εταιρεία.
Ήταν μια ιδιαίτερη εποχή για την Κέρκυρα, εκείνη της δεκαετίας του ’80. Ο αέρας της Αλλαγής του ΠΑ.ΣΟ.Κ., αλλά και του επαναπροσδιορισμού της διαδικασίας αναπαραγωγής του αγγλικού καπιταλισμού (στην οποία περιλαμβάνονταν ο επαναπροσδιορισμός των σχέσεων της Μεγάλης Βρετανίας με την τότε Ε.Ο.Κ., τις χώρες της Κοινοπολιτείας και τις Η.Π.Α.) μέθυσε τους Κερκυραίους με μια ζάλη, με ένα παραμύθι φιλολαϊκής νιρβάνας, που εξελίχθηκε στο πιο εφιαλτικό όνειρο της ιστορικής εξέλιξης της κοινωνίας μας. Η φιλαρμονική του λαού, ο κήπος του λαού κ.λπ., ο απρόσμενος-αβασάνιστος και διάχυτος πλουτισμός των απόκληρων λαϊκών στρωμάτων της κοινωνίας (: αγροτών, ψαράδων, εργατών, μικροεπαγγελματιών κ.λπ.), ένας αέρας νέου ριζοσπαστισμού που σάρωσε στο πέρασμα του τις δομές της κοινωνίας, παραδίδοντας την στην επικυριαρχία του Αγγλοσάξονα αποικιοκράτη, αμπαλαρισμένη μ’ ένα περιτύλιγμα απελευθέρωσης, σοσιαλισμού και ισονομίας 2, εισήγαγε εντέλει πρακτικά την κερκυραϊκή Οικονομία σε μη αναστρέψιμη ύφεση, αφενός και αφετέρου, μέσω της πολιτικής διοίκησης της Περιφέρειας Ιονίων νησιών, κατευθύνει τις Οικονομίες Λευκάδας, Κεφαλονιάς-Ιθάκης και Ζακύνθου σε πορεία μη αναστρέψιμης ύφεσης.
Από χρόνια (2003) υποστηρίζω και έχω τεκμηριωμένα αποδείξει την επικυριαρχία της Μεγάλης Βρετανίας επί της Κέρκυρας, την ανοχή και συνδρομή του ελληνικού κράτους σε αυτό [αρχικά της κυβέρνησης ΠΑ.ΣΟ.Κ. (1982) και στη συνέχεια όλων χωρίς εξαίρεση των κυβερνήσεων που ακολούθησαν μέχρι σήμερα], την ανοχή και συνδρομή της Τοπικής πολιτικής Διοίκησης  και των επιμελητηρίων σε αυτό [στην οποία περιλαμβάνονται (από τη έναρξη λειτουργίας της Περιφέρειας Ιονίων Νησιών μέχρι σήμερα) στο σύνολο τους διορισμένοι και αιρετός Περιφερειάρχες, Νομάρχες Κερκύρας, Δήμαρχοι Κερκύρας, πρόεδροι Τοπικής Ένωσης Δήμων και Κοινοτήτων Κερκύρας, πρόεδροι Συνδέσμου Καθαριότητας Κερκύρας, πρόεδροι Τεχνικού Επιμελητηρίου Κερκύρας, πρόεδροι Εμπορικού Επιμελητηρίου Κερκύρας κ.λπ.] καθώς και τη δωσίλογη εκμετάλλευση της κοινωνικής εμπιστοσύνης για ίδιον χρηματικό και οικονομικό όφελος της ΠΑΣΟΚικής αλλοτριωμένης ομάδας των Κερκυραίων τριαντάρηδων της δεκαετίας του ’80, η οποία αφού αποδιάρθρωσε την αγροτική Οικονομία και τον δευτερογενή τομέα στην Κέρκυρα, επωμίστηκε και έφερε εις πέρας την αποδιάρθρωση και του πρωτογενή τομέα της Ελληνικής Οικονομίας μέσω της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής, κατά τη δεκαετία του ’90 και μέχρι το 2004, όταν παρέδωσε την τοπική εξουσία στη διάδοχο ένδεια.
Η πολιτική Δ-ένδια και ο ανταγωνισμός του κυρίου υπουργού με τους συνυποψηφίους συναγωνιστές του Νίκο Γεωργιάδη, Σπύρο Σπύρου και Στέφανο Γκίκα, όχι μόνο δεν ωφέλησαν την Κέρκυρα στα χρόνια που ακολούθησαν, αλλά αντίθετα την έβλαψαν ανεπανόρθωτα. Εκ του αποτελέσματος των πολιτικών πράξεων, των πολιτικών πεπραγμένων, της πολιτικής δράσης κ.λπ. του κυρίου υπουργού Νίκου Δ-ένδια αναδεικνύεται ως ιστορικό δεδομένο ότι η Κέρκυρα (και κατ’ επέκταση και τα υπόλοιπα Ιόνια νησιά, λόγω της εθιμικής διαδικασίας διανομής των ευρωπαϊκών κονδυλίων μεταξύ των νομών Κερκύρας – Λευκάδας – Κεφαλονιάς  & Ιθάκης – Ζακύνθου) οριστικά απώλεσε τις δυνατότητες επίλυσης δομικών προβλημάτων για την επιβίωση της κοινωνίας της και την ανάκαμψη της Οικονομίας της, όπως π.χ. της κατασκευής του Άξονα Βορρά-Νότου, της κατασκευής αεροδρομίου στη Λευκίμμη και φυσικά, της κατασκευής των Φραγμάτων, που κυρίως με υπαιτιότητα των Δένδια-Γεωργιάδη και του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας ποτέ δεν κατασκευάστηκαν, δεν πρόκειται να κατασκευαστούν και από πολύ νωρίς φάνηκε ότι επρόκειτο απλά για ένα ξελόγιασμα, μια λαοπλάνα χίμαιρα, που απλά έκανε πιο πλούσιους συγκεκριμένους τοπογράφους, συγκεκριμένους μελετητές δημοσίων έργων κ.λπ.3 .
Από την άλλη, αποδεικνύεται ιστορικά ότι οι Αγγλοσάξονες ποτέ δεν εγκατέλειψαν το νησί της Κέρκυρας. Αντίθετα, από το 1864 μέχρι το 1982 το περιελάμβαναν και το αξιοποιούσαν κατά περίπτωση, για την εξυπηρέτηση των γεωπολιτικών σκοπιμοτήτων τους (Μεταλληνός, 2012). Μάλιστα, η κυβερνητική πολιτική και πρακτική της δεκαετίας του ’80 (Αναπτυξιακός Νόμος 1262/82) ανενδοίαστα προχώρησε ένα βήμα παραπέρα, παραχωρώντας ελληνική γη και συγκεκριμένα την Κέρκυρα στη Μεγάλη Βρετανία, η οποία αποτελεί de facto αγγλικό έδαφος έκτοτε, κατ’ εφαρμογή πρακτικής που οι Εβραίοι εκτέλεσαν πριν τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο στην Παλαιστίνη (με αποτέλεσμα η ανακήρυξη του κράτους του Ισραήλ μετά το πέρας του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, αντικειμενικά να αποτελέσει μια διεκπεραιωτική διαδικασία). Ακολούθως, από το 1987 (έτος κατά το οποίο ήρε τη λειτουργία της και η τελευταία μονάδα του δευτερογενή τομέα που επιχειρούσε στο νησί, το εργοστάσιο Ζαφειρόπουλου) και εντεύθεν, η κερκυραϊκή υπερκομματική και διακομματική φαυλοκρατία που διαμόρφωσε η συγκυβέρνηση του ’89, ισχυροποίησε την κοινωνική επικράτηση των δωσίλογων Κερκυραίων, των υποταγμένων στα συμφέροντα και στις σκοπιμότητες του Αγγλοσάξονα, σε τέτοιο βαθμό ηθικής παρακμής που η συγκεκριμένη καρικατούρα (οι ημιμαθείς Κερκυραίοι, που θεωρούν το σινάφι τους ως την πεφωτισμένη ελίτ της τοπικής κοινωνίας) να αντιλαμβάνεται ως ιδιαίτερα τιμητικό τον συγκεκριμένο ρόλο της.
Σήμερα, η ιστορική εξέλιξη των γεγονότων, στην οποία περιλαμβάνεται η δράση των τριών του διευθυντηρίου της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ (που διαχειρίζονται για λογαριασμό των Αγγλοσαξόνων τη γεωπολιτική και γεωστρατηγική θέση της Κέρκυρας, έχοντας ανάγει τις παραθεριστικές κατοικίες τους σε επιχειρησιακά κέντρα των δραστηριοτήτων τους), ομολογεί την προαναφερόμενη αποδεδειγμένη, απροκάλυπτα μεθοδευμένη σκοπιμότητα της απορρόφησης της Κέρκυρας και κατ’ επέκταση του συμπλέγματος των Ιονίων νησιών, από τον σεβάσμιο των Αγγλοσαξόνων βασιλικό οίκο της Μεγάλης Βρετανίας. Η δημοσιοποίηση της πρόθεσης Του, δια των μέσων προπαγάνδας της αγγλικής εξωτερικής πολιτικής, να αξιοποιήσει τη χρονική συγκυρία προκειμένου να επαναφέρει στην ιδιοκτησία του το Μον Ρεπό, την κατοικία του Άγγλου Αρμοστή της περιόδου της Αποικιοκρατίας, ανακαλεί στη μνήμη τη δωσίλογη πρόταση Κουρκουμέλη (1856) περί αποικισμού της Κέρκυρας και των Παξών από την Αγγλία, που σε εκείνη την περίοδο ο Αγγλοσάξονας κατακτητής εξαναγκάστηκε να απορρίψει, προσαρμόζοντας στα τότε ιστορικά δεδομένα την επικυριαρχία του στην Κέρκυρα μέσω της προσάρτησης της Ελλάδας στα Επτάνησα ως όγδοου νησιού, η οποία δημόσια εμφανίζεται ως Ένωση των Επτανήσων με την Ελλάδα 4.

 

pmetal-map-6-2013

(πηγή: Π. Κουβέλης, Η Ενεργειακή Οικονομία της Ελλάδος, εκδ. Παπαζήση, Αθήνα 1944)

 

Βέβαια, όλα τούτα ως παραφωνίες ηχούν στους ημιμαθείς διανοούμενους της Κοφινέτας και στους Κερκυραίους νοτάριους του διευθυντηρίου της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ. Η σκοπιμότητα του Αγγοσάξονα είναι συγκεκριμένη και αφορά στο κίνητρο του ως εργοδότη της καρικατούρας: Ιδιοποίηση των Ιονίων νησιών δια της πολιτικής διοίκησης της Περιφέρειας Ιονίων Νήσων 5, αξιοποίηση της γεωπολιτικής και γεωστρατηγικής θέσης των Επτανήσων, αξιοποίηση των καταγεγραμμένων (ήδη πριν την έναρξη του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου) κοιτασμάτων πετρελαίου κ.λπ. Επομένως, η αγορά του Μον Ρεπό και η αγορά του Ερημίτη από τον Αγγλοσάξονα δεν είναι τίποτε περισσότερο παρά σημειολογικές αναφορές μιας αποκρυσταλλωμένης επιχείρησης παροχής υπηρεσιών μεταξύ αγγλοσαξονικής λερναίας ύδρας, αφενός και αφετέρου, κερκυραϊκών εταιρειών κοινωνικής δικτύωσης και των παραμάγαζών τους (πολιτιστικών συλλόγων, αγαθοεργών σωματείων κ.λπ.), με σκοπό τον αποικισμό της Κέρκυρας και την επικυριαρχία της από τη Μεγάλη Βρετανία, στα πρότυπα της εβραϊκής πρακτικής στη Μέση Ανατολή. Στη συγκεκριμένη πρακτική, η πεφωτισμένη καρικατούρα, η ημιμαθής ελίτ των «μεγαλο»δικηγόρων, των «μεγαλο»εργολάβων τεχνικών έργων, των «μεγαλο»μελετητών δημοσίων έργων, των «μεγαλο»γιατρών, των «μεγαλο»πρακτόρων του Τουρισμού και των ολίγων παραμυθιασμένων «λαϊκών»(!) είναι ο αναγκαίος καταλύτης για την υλοποίηση μιας από καιρό ειλημμένης απόφασης στο όνομα του σεβάσμιου βασιλικού οίκου της Μεγάλης Βρετανίας, την οποία οι συγκεκριμένοι Κερκυραίοι υπηρετούν, εξαργυρώνοντας την με τις χρηματικές απολαβές που ιστορικά ο Αγγλοσάξονας πάντα αντάμειβε τους δωσίλογους συνεργάτες του.

 

* Ο δρ. Παύλος Μεταλληνός είναι οικονομολόγος, μέλος του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.-Ε.Κ.Μ., Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.

 


ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ:

1. Ο αναγνώστης μπορεί να ανατρέξει στις σχετικές ομολογίες που περιλαμβάνονται στο αφιέρωμα στην Φιλαρμονική Ένωση Κερκύρας «Καποδίστριας» της τηλεοπτικής εκπομπής «Ελλήνων Δρώμενα» στην ΕΤ3, η οποία προβλήθηκε την Κυριακή του Πάσχα, 5 Μαΐου 2013.
2. Ο αναγνώστης καλείται να ανατρέξει στο Π. Μεταλληνός, Μεταξύ Ευρώπης και Ελλάδας-Η διαχείριση του ανταγωνισμού στην κερκυραϊκή Αγορά ως προϋπόθεση παραχώρησης εθνικής κυριαρχίας, εκδ. Λεξίτυπον, Αθήνα 2012 και ειδικότερα στα αποσπάσματα των συνεντεύξεων του κ. Βασίλη Καλούδη (Αντιπροέδρου του Συνδέσμου Ταξιδιωτικών και Ναυτιλιακών Πρακτόρων Ν. Κερκύρας) το Σάββατο 3 Ιουλίου 2010 και το Σάββατο 22 Μαΐου 2010.
3. Ο αναγνώστης καλείται να ανατρέξει στο Π. Μεταλληνός, Μεταξύ Ευρώπης και Ελλάδας-Η διαχείριση του ανταγωνισμού στην κερκυραϊκή Αγορά ως προϋπόθεση παραχώρησης εθνικής κυριαρχίας, εκδ. Λεξίτυπον, Αθήνα 2012 και ειδικότερα στα αποσπάσματα των συνεντεύξεων των κκ. Αλέξανδρου Αυλωνίτη (Δημάρχου Εσπερίων και προέδρου Συνδέσμου Υδατίνων Πόρων - Σάββατο, 13 Φεβρουαρίου 2010) και Στέφανου Πουλημένου (Νομάρχης Κερκύρας - Σάββατο, 27 Φεβρουαρίου 2010), αλλά και σε εκείνη του κ. Στέφανου Γκίκα (πολιτευτή Νέας Δημοκρατίας - Σάββατο, 20 Φεβρουαρίου 2010), αποσπάσματα της οποίας περιλαμβάνονται στη προαναφερόμενη μονογραφία.
4. Ο αναγνώστης καλείται να ανατρέξει στο Κ. Γαρδίκα, Προστασία και εγγυήσεις: στάδια και μύθοι της ελληνικής εθνικής ολοκλήρωσης (1821-1920), εκδ. Βάνιας, Θεσσαλονίκη 1999 και στο Σ.Δ. Λουκάτος, Η Επτανησιακή Πολιτική Σχολή των Ριζοσπαστών, εκδ. Σύνδεσμος Φιλολόγων Κεφαλονιάς-Ιθάκης, Αργοστόλι 2009.
5. Ο αναγνώστης μπορεί να ανατρέξει στο Π. Μεταλληνός «Εκλογές Περιφερειάρχη 2014-Η Αριστερά ενώπιον της κοινωνικής ευθύνης της», που αναρτήθηκε στο www.corfupress.com στις 20 Απριλίου 2013.

 

 

CP-WEB/CorfuPress.com ■ Ι. Πολυλά 27 (Πεζόδρομος), 2ος όροφος, Κέρκυρα ■ Τηλ. (+30) 26610 26803 ■ Fax: 2661 500661 ■ mail: info @ corfupress.com